Ο ήρωας και ο γενναίος έχουν δυο κοινά : σε περίοδο ειρήνης θεωρούνται άχρηστοι απο τους υπόλοιπους, και σε περίοδο πολέμου ή κρίσης θαωρούνται ήρωες...
Στα προϊστορικά χρόνια ήρωας ήταν αυτός που κατάφερνε να σκοτώσει το άγριο ζώο και να σώσει τη ζωή των υπολοίποων. Την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, που έφερε το τέλος της τουρκοκρατίας ήρωας ήταν αυτός που έπεφτε σε μια άνιση μάχη με αυτοθυσία. Σήμερα, οπου έχουμε κρατήσει μακριά τα λιοντάρια και δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο, ποιός είναι ο ήρωας;
Στον τόπο καταγωγής μου, τον Νομό Ηλείας, υπήρχαν πάντα ήρωες. Ανθρωποι αρκετά τρελοί για να ζουν σε ενα τόπο τόσο ξεχασμένο (απο τις κυβερνήσεις) και τόσο γενναίοι ωστε να επιβιώνουν με τα ελάχιδτα (στις περισσότερες περιπτώσεις) εισοδήματά τους. Για αυτούς ήταν "εύκολο" να γίνουν ήρωες. Έχουν δει αμέτρητες φορές τις φλόγες της ζωής να απειλούν τις μικρές περιουσίες του, ακόμα και την ίδια την ακεραιότητά τους, σε αντίξοες συνθήκες εργασίας.
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πήραν τα σαραβαλιασμένα αγροτικά αυτοκίνητά τους και με διάφορες πατέντες τα μετέτρεψαν σε πυροσβεστικά οχήματα. Αυτοί πήραν ένα μικρό λάστιχο κήπου και στάθηκαν απέναντι στην φωτιά των 20 και 30 μέτρων, σαν να της έλεγαν "δεν σε φοβάμαι". Αυτοί έσκισαν τα ρούχα τους σε κομμάτια για να τα κάνουν κουρέλια και να δώσουν σε άλλους ανθρώπους να καλύψουν την μύτη και το στόμα τους. Αυτοί μπήκαν ανυπεράσπιστοι μέσα στη φωτιά για να σώσουν συγγενείς και γειτονες. Ανδρες και γυναίκες απο το νομό με τους περισσότερους νεκρούς, τον "δικό μου" νομό, αλλά και όλους τους άλλους της χώρας.
Τους έβλεπαν οι καλοί και οι κακοί συνάδελφοι στα κανάλια και αναρωτιόντουσαν : "...Μα γιατί δεν φεύγουν να γλυτώσουν; Γιατί μένουν στα χωριά τους ενώ ξέρουν οτι σε λίγο θα κανούν;" Γιατί, αγαπητοί μου, αυτοί οι άνθρωποι είναι και τρελοί και γενναίοι.
Είναι δηλαδή, διπλά ήρωες...
Στα προϊστορικά χρόνια ήρωας ήταν αυτός που κατάφερνε να σκοτώσει το άγριο ζώο και να σώσει τη ζωή των υπολοίποων. Την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, που έφερε το τέλος της τουρκοκρατίας ήρωας ήταν αυτός που έπεφτε σε μια άνιση μάχη με αυτοθυσία. Σήμερα, οπου έχουμε κρατήσει μακριά τα λιοντάρια και δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο, ποιός είναι ο ήρωας;
Στον τόπο καταγωγής μου, τον Νομό Ηλείας, υπήρχαν πάντα ήρωες. Ανθρωποι αρκετά τρελοί για να ζουν σε ενα τόπο τόσο ξεχασμένο (απο τις κυβερνήσεις) και τόσο γενναίοι ωστε να επιβιώνουν με τα ελάχιδτα (στις περισσότερες περιπτώσεις) εισοδήματά τους. Για αυτούς ήταν "εύκολο" να γίνουν ήρωες. Έχουν δει αμέτρητες φορές τις φλόγες της ζωής να απειλούν τις μικρές περιουσίες του, ακόμα και την ίδια την ακεραιότητά τους, σε αντίξοες συνθήκες εργασίας.
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πήραν τα σαραβαλιασμένα αγροτικά αυτοκίνητά τους και με διάφορες πατέντες τα μετέτρεψαν σε πυροσβεστικά οχήματα. Αυτοί πήραν ένα μικρό λάστιχο κήπου και στάθηκαν απέναντι στην φωτιά των 20 και 30 μέτρων, σαν να της έλεγαν "δεν σε φοβάμαι". Αυτοί έσκισαν τα ρούχα τους σε κομμάτια για να τα κάνουν κουρέλια και να δώσουν σε άλλους ανθρώπους να καλύψουν την μύτη και το στόμα τους. Αυτοί μπήκαν ανυπεράσπιστοι μέσα στη φωτιά για να σώσουν συγγενείς και γειτονες. Ανδρες και γυναίκες απο το νομό με τους περισσότερους νεκρούς, τον "δικό μου" νομό, αλλά και όλους τους άλλους της χώρας.
Τους έβλεπαν οι καλοί και οι κακοί συνάδελφοι στα κανάλια και αναρωτιόντουσαν : "...Μα γιατί δεν φεύγουν να γλυτώσουν; Γιατί μένουν στα χωριά τους ενώ ξέρουν οτι σε λίγο θα κανούν;" Γιατί, αγαπητοί μου, αυτοί οι άνθρωποι είναι και τρελοί και γενναίοι.
Είναι δηλαδή, διπλά ήρωες...
Απο το editorial του Car & Speed (Πρώτο Θέμα της Κυριακής 2/9/2007)
του λατρεμένου Γιάννη Ζαφειρόπουλου
του λατρεμένου Γιάννη Ζαφειρόπουλου
