Συνήθως με πιάνουν τα ψυχολογικά μου 3 μερες πριν την πανσέληνο... Αυτή τη φορά δεν είχε πανσέληνο... Δεν είχε απολύτως τίποτα...
Είχα εγώ πανσέληνο στο μυαλό μου, και μόνο...
Δεν μπορώ να πώ οτι έγινε κάτι συγκεκριμένα... Ούτε οτι έγιναν πολλά βέβαια... Απλά, έτσι μου ήρθε, και έτσι μου έφυγε...
Το καλό με μένα είναι οτι ξεπερνάω τα πάντα στον ύπνο μου! Κοιμάμαι! Κοιμήθηκα την Παρασκευή και ξύπνησα την Δευτέρα, άλλος άνθρωπος... Στο μεσοδιάλειμμα που ξύπναγα διάβαζα ενα βιβλίο... "Δαλάι Λάμα - Η τέχνη της Ευτυχία"
Ισως να με επηρέσε αυτός... Ίσως με επηρέασε ο κόσμος και το ενδιαφέρον των φίλων μου... Ίσως πάλι η "αναισθησία" μου να ξεπερνάω, να πηδάω και να προσπερνάω όλες τις βλακείες της ζωής μου!!!
Ο Δαλάι Λάμα λέει οτι ο λόγος της ύπαρξής μας είναι η αναζήτηση της ευτυχίας. Ο τρόπος να μάθουμε να κυνηγάμε, να αιχμαλωτίζουμε και να κάνουμε δική μας την ευτυχία...όποιο πρόσωπο και αν έχει...
"Να μάθουμε να κυνηγάμε"! Μεγάλη κουβέντα! "Να κυνηγάμε"...
Ποτέ μου δεν κυνήγησα τίποτα... Πάντα οτι ήθελα ερχόταν εύκολα, και γρήγορα...και αν κατι έβλεπα οτι "αργούσε" το ξεχνούσα, σαν άμυνα! Να μην στεναχωρεθώ που δεν το καταφέρνω!
Πριν μέρες, γνώρισα ένα παιδί...Βγήκαμε, μιλήσαμε...τα είπαμε... Γοητεύτηκα πολύ απο το ενδιαφέρον του για μένα, τα τηλέφωνα, την "σοβαρότητα" που έβγαζε αν και συνομίληκός μου... Μπερδεύτηκα πολύ γιατί αν και μ'άρεσε αρχικά, και "μαθηματικά" (ηταν ενα παιδί για σχέση), δεν μου έλεγε τίποτα άλλο! Ηταν ενας τύπος που φαινόταν οτι θα ήταν πάρα πολύ καλός σε μια σχέση, που ξέρει τί θέλει, τί ζητάει και έχει φάει και δυο χαστούκια για να γνωρίζει την "γλύκα".
Δεν μ'άρεσε όμως αυτό! Δεν μ'αρεσε το νορμάλ, το ήσυχο, το κανονικό... Δεν μ'αρεσε που θα με "αλλαζε"...
Το συζήτησα ώρες πολλές με τα κορίτσια και τα αντράκια της παρέας για να "καταλάβω"...
Η σοφές κουβέντες που ακούστηκαν εκείνο το βράδυ (προς ξημέρωμα) ήταν πολλές... Κράτησα 3 όμως...
Ο Μ είπε : "Είσαι βολεμένη τώρα και για αυτό δεν σου γουστάρει σχέση... για σκέψου όμως οτι ίσως αυριο όλοι παντρευτούμε... τί θα κάνεις; Πού θα πηγαίνεις μετα το κολυμβητήριο;"
Ήταν μια μεγάλη κουβέντα...
Η Γ είπε όμως το άλλο : "Εσύ άλλον θες, αλλα δεν το παραδέχεσαι..."
Και αυτή ίσως ήταν η μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής μου...
Αλλον θέλω αλλά δεν το κυνηγάω...Οπως ποτέ δεν κυνήγησα τίποτα, έτσι δεν κυνηγάω και αυτό...
Μπορεί να είμαι ευτυχισμένη, να νοιώθω ευτυχισμένη, να έχω πείσει τον εαυτό μου οτι, ότι θέλω το έχω... όμως μάλλον δεν τα έχω όλα τελικά...
Η σχέση με τον "Νορμάλ-παιδί-ετοιμο-για-οικογενεια" δεν ευδοκίμησε... Αν και ξεκίνησε, χωρίς να το θέλω ειλικρινά, βρέθηκα σε μια σχέση που "εντάξει, καλό παιδί είναι" και τίποτα άλλο... Και το πιο χαζό της ιστορίας ήταν οτι τελείωσε σε μια βδομάδα σχεδόν "κοινή συναινέση"... και στους δυό δεν μας "εκανε κου-κου" αυτος ο δεσμός, παρόλο το ενδιαφέρον του αρχικά για μένα!
Μέσα όμως απο αυτές τις μέρες, και αυτή ειναι η τρίτη σοφία που ακούστηκε το βράδυ της "ολομέλειας με θέμα : Η Α θέλει τον Χ;" κατάλαβα οτι θέλω άλλα πράγματα...
"Θέλω έναν έρωτα ΠΑΤΩΜΑΤΟΣ" !!!!
Έτσι ακριβώς το ξεστόμισα! Θέλω έναν έρωτα... πατώματος! Εναν έρωτα που θα με ρίξει στα πατώματα... Να λυώνω και να ξεροσταλιάζω περιμένοντας ένα τηλέφωνο απο κείνον... έναν έρωτα που θα με ταρακουνήσει και θα με ξεκολλήσει απο την σίγουρη θαλπωρή της "φασολοπαρέας".
"Ο έρωτας ανήκει σε εκείνους που δέχονται να φτάσουν στα άκρα για χάρη του"... είπε κάποτε κάποιος...
"Ο ερωτας ανήκει σε μένα και θα φτάσω στα άκρα για χάρη του!" λέω εγώ σήμερα!!!
