Μέρες πριν, έπεσαν στα χέρια μου τα παλιά μου ημερολόγια και φωτογραφίες... Ημερολόγια με ιστορίες ζωής, ιστορίες που πέρασαν και άλλες χάραξαν, άλλες όχι την ύπαρξή μας...Φωτογραφίες που απαθανάτιζαν στιγμές μοναδικές και όμορφες απο τις μέρες που πέρασαν...
Άλλες ιστορίες που διάβασα ήταν σαν να έβλεπα έργο στην τηλεόραση, μιας ηρωίδας πολύ μακριά απο μένα...Ιστορίες που ουτε καν θυμάμαι, και που μάλλον το μυαλό μου θέλησε να διαγράψει... Ιστορίες κακές...
Πέρασα μια περίοδο στην ζωή μου πολύ άσχημη. Βιώσα τον φόβο, τον τρόμο και συγχρόνως την ανακούφιση. Φοβόμουν να βγώ απο το σπίτι μου, αλλά κατά βάθος ανακουφιζόμουν που μπορούσα έστω και έτσι να βγω απο κει...
Εμπλεξα σε μια κατάσταση που δεν ξέρω πώς αντεξα, και αν θα την περνούσε κάποιος άλλος αν θα τα κατάφερνε...
Λένε "να μην σου στείλει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις"... Αντεξα πολλά, και βγήκα σώα...
Τρελές νύκτες μέσα στις απειλές, στο ξύλο και στον φόβο...και απέραντη ντροπή για όσα γίνονται... Ντρεπόμουν να μιλήσω, να πώ στους δικούς μου ανθρώπους τί περνάω γιατί ντρεπόμουν για εκείνον και για μένα...
Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για εναν ανθρωπο απο το να τον κάνεις να σε φοβάται. Να βιώνει τον τρόμο...και είναι κάτι που δεν ελέγχεται με κανένα τρόπο...
Πρίν μέρες ενας φίλος μου, θέλωντας να με αγκαλιάσει, τινάχτηκα και απομακρύνθηκα... "Σιγά, βρε, τί επαθες;" μου είπε ξαφνιασμένος... "Αντανακλαστικά..." του απαντησα εγώ γελώντας, και προσπαθώντας να το 'καλύψω'...
Πάνε πολλά χρόνια, σχεδόν 6, αλλά κάποια πράγματα δεν λένε να φύγουν απο μέσα μου... Ενα χέρι που ορθώνεται απότομα πάνω μου, ενα δυνατό χτύπημα στην πόρτα, ενα αυτοκίνητο με χαρακτηριστικό θόρυβο κινητήρα...
Ολα μας φέρνουν πίσω κάποιες καταστάσεις...και συνήθως αυτό είναι επώδυνο...
Είναι όμως και αυτά κομμάτια απο τη ζωή μας... κομμάτια που ένωσαν το παζλ και έφτιαξαν την εικόνα που έχουμε σήμερα...
Μαθήματα ζωής και επιβίωσης... Μαθήματα ντροπής, φόβου και απελπισίας...
Εχω πάρει πολλά, και απο τα δύο... Εχω πέσει μέσα στο βαρέλι με την απελπισία και το μόνο που έψαξα ήταν να βρώ ένα κομμάτι αέρα για να αναπνεύσω...και τον βρήκα τελικά...
Οι νεράιδες λένε οτι μερικούς τους χτυπάνε με το μαγικό τους ραβδάκι και γίνονται μεγάλοι και τρανοί... άλλοι τυχεροί, και άλλοι απλά ΔΥΝΑΤΟΙ !
Απο αυτούς τους δυνατούς είμαι και εγώ... Που πόνεσα, υπέφερα, και όμως, το μόνο που θέλησα ήταν να το αντέξω και να το προσπεράσω...
Άλλες ιστορίες που διάβασα ήταν σαν να έβλεπα έργο στην τηλεόραση, μιας ηρωίδας πολύ μακριά απο μένα...Ιστορίες που ουτε καν θυμάμαι, και που μάλλον το μυαλό μου θέλησε να διαγράψει... Ιστορίες κακές...
Πέρασα μια περίοδο στην ζωή μου πολύ άσχημη. Βιώσα τον φόβο, τον τρόμο και συγχρόνως την ανακούφιση. Φοβόμουν να βγώ απο το σπίτι μου, αλλά κατά βάθος ανακουφιζόμουν που μπορούσα έστω και έτσι να βγω απο κει...
Εμπλεξα σε μια κατάσταση που δεν ξέρω πώς αντεξα, και αν θα την περνούσε κάποιος άλλος αν θα τα κατάφερνε...
Λένε "να μην σου στείλει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις"... Αντεξα πολλά, και βγήκα σώα...
Τρελές νύκτες μέσα στις απειλές, στο ξύλο και στον φόβο...και απέραντη ντροπή για όσα γίνονται... Ντρεπόμουν να μιλήσω, να πώ στους δικούς μου ανθρώπους τί περνάω γιατί ντρεπόμουν για εκείνον και για μένα...
Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για εναν ανθρωπο απο το να τον κάνεις να σε φοβάται. Να βιώνει τον τρόμο...και είναι κάτι που δεν ελέγχεται με κανένα τρόπο...
Πρίν μέρες ενας φίλος μου, θέλωντας να με αγκαλιάσει, τινάχτηκα και απομακρύνθηκα... "Σιγά, βρε, τί επαθες;" μου είπε ξαφνιασμένος... "Αντανακλαστικά..." του απαντησα εγώ γελώντας, και προσπαθώντας να το 'καλύψω'...
Πάνε πολλά χρόνια, σχεδόν 6, αλλά κάποια πράγματα δεν λένε να φύγουν απο μέσα μου... Ενα χέρι που ορθώνεται απότομα πάνω μου, ενα δυνατό χτύπημα στην πόρτα, ενα αυτοκίνητο με χαρακτηριστικό θόρυβο κινητήρα...
Ολα μας φέρνουν πίσω κάποιες καταστάσεις...και συνήθως αυτό είναι επώδυνο...
Είναι όμως και αυτά κομμάτια απο τη ζωή μας... κομμάτια που ένωσαν το παζλ και έφτιαξαν την εικόνα που έχουμε σήμερα...
Μαθήματα ζωής και επιβίωσης... Μαθήματα ντροπής, φόβου και απελπισίας...
Εχω πάρει πολλά, και απο τα δύο... Εχω πέσει μέσα στο βαρέλι με την απελπισία και το μόνο που έψαξα ήταν να βρώ ένα κομμάτι αέρα για να αναπνεύσω...και τον βρήκα τελικά...
Οι νεράιδες λένε οτι μερικούς τους χτυπάνε με το μαγικό τους ραβδάκι και γίνονται μεγάλοι και τρανοί... άλλοι τυχεροί, και άλλοι απλά ΔΥΝΑΤΟΙ !
Απο αυτούς τους δυνατούς είμαι και εγώ... Που πόνεσα, υπέφερα, και όμως, το μόνο που θέλησα ήταν να το αντέξω και να το προσπεράσω...
