"...Σε αγάπησα προτού καν σε γνωρίσω, γλυκέ μου, κι αυτή είναι η μόνη μου αλήθεια!!!"
Σε επλασα στο μυαλό μου, σε μεγάλωσα μέσα μου, και σε κέρασα ένα ποτό... Σου μίλησα όπως μιλούσαμε πολλά χρόνια πρίν... Γέλασα με τα αστεία σου, και συγκινήθηκα με τις ιστορίες σου... Άκουσα τις σκέψεις σου, αγγιξα ξανά τα όνειρά σου...
Μείναμε ώρα εκείνη την νύκτα οι δυό μας, δίπλα δίπλα στο καναπέ. Εγώ με τα πόδια αγκαλιάζοντάς τα, δείχνοντας έτσι, οτι νοιώθω άνετα μαζί σου, αλλά οχι και απόλυτα προστατευμένη...
Εσύ, καθισμένος στο πλάι μου, γυρισμένος και γερμένος προς τα μένα, με το ένα χέρι να κρατά το ποτό σου και το άλλο να περιφέρεται...να προσπαθείς να το κρατήσεις για να μην κάνει την κίνηση που και οι δύο θέλαμε πολύ...
Χρόνια πολλά περιμέναμε αυτή τη κίνηση, και χρόνια πολλά δεν την τολμούσε κανείς μας... Μέναμε ώρες να μιλάμε έτσι, κοιμόμασταν δίπλα δίπλα, αγκαλιαζόμασταν όταν χορεύαμε ή οταν κοιτούσαμε τις βιτρίνες, όμως φιλικά...σαν δυο φίλοι, όμως πολύ ερωτευμένοι...
Μετά απο 3 χρονια ήρθε ξανά η ώρα να βρεθούμε οι δυο μας... Να ζήσουμε εκείνα τα ομορφα ξημερώματα που ζούσαμε μαζί...όχι όμως όπως τότε!
Η στιγμή αυτή τριγυρνούσε στις γωνιές της ζωής μου όλη τη μικρή μου αιωνιότητα... Μέσα στην σκέψη μου, μεσα στην ψυχή μου, μέσα βαθιά στην καρδιά μου...
Ενα απροσδόκητο τηλεφώνημα σε εφερε ενα πρωινό ξανά δίπλα μου... Σε χρειάστηκα, και ο πρώτος άνθρωπος που θέλησα δίπλα μου ήσουν εσύ...Και βέβαια το ήθελες και εσύ...
Μετά αρχίσαμε ξανά να μιλάμε, και να βρισκόμαστε...Αλλοτε στην δουλειά, αλλοτε τυχαία σε καποιο μπαρ...
Λίγες νύκτες πριν όμως, βρεθήκαμε οι δυο μας...Ξανά, οπως παλιά, δίπλα δίπλα στον καναπέ... Η τηλεόραση έπαιζε κατι που δεν βλέπαμε, η φωνή ήταν χαμηλωμένη, ακουγόταν ένα cd παλιό και αγαπημένο... Secret Silence...
Oμολογώ οτι αυτό το είχα προετοιμάσει. Πάντα οταν σκεφτόμουν οτι ίσως ξαναβρεθούμε, το μόνο που είχα σχεδιάσει ήταν να παίζει αυτό το cd.
Οταν το άκουσες, το θυμήθηκες! Το ήξερα οτι θα το θυμόσουν... Ήξερα όλα οσα έγιναν τελικά... Εγιναν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν...
Συναντηθήκαμε στο γνωστό στέκι... Παρέα μεγάλη, εγώ με τα κορίτσια, εσύ με τους φίλους σου... Άρχισαν τα σφηνάκια, άρχισαν και τα ελληνικά καψουροτράγουδα, ο χαβαλές και τα πειράγματα... Με ρώτησες που είναι "Εκείνη", οτι εχεις καιρό να τη δείς... Σου απάντησα οτι κόψαμε παρέα, οτι είχαμε μια διαφωνία και απλά κόψαμε... Μου χαμογέλασες, και δεν με ρώτησες τίποτα άλλο...
Συζητήσαμε πολλά πράγματα, ανάμεσα στα σφηνάκια και τις κούπες, αναμεσα στα "τυχαία" αγκαλιάσματα και τους χορούς... Οταν αντί για την επόμενη γύρα σφηνάκια είπες του μπαρμαν "πιάσε 2 χωρίς κρεμμύδι" κατάλαβα οτι η νύκτα θα τελειώνε πολύ διαφορετικά!
Παντα μετά το ξενύχτι συνηθιζες να παιρνεις σουβλάκια και να πηγαίνουμε στη θάλασσα να τρώς... Είχαμε πεί τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις μας τότε, ανάμεσα σε σουβλάκια χωρίς κρεμμύδι, βλέποντας την θάλασσα...
Ξεσηκώσαμε την παρέα να φύγουμε, κανείς δεν ξεκουνούσε... "Παμε εμεις;" μου είπες, και χαιρέτησα τα κορίτσια να φύγω... "Το κλειδί μην ξεχάσεις, ήταν η κουβέντα τους!"...
Μένουμε όλες μαζί, και πάντα αφήνουμε το κλειδί απ έξω οταν δεν είμαστε όλες μέσα... Όταν πάλι το κλειδί δεν είναι έξω, είναι συνθηματικό για το οτι "Απαγορεύεται" πάσα είσοδος!!!
Και έτσι έγινε εκείνο το βράδυ...
Μπήκα στο αμάξι σου και το κάθισμα του συνοδηγού ήταν γεμάτο σχέδια και σημειώσεις. Τα πέταξες όλα πίσω και μου είπες να μην σε παρεξηγώ, γιατί εχει πλακώσει πολύ δουλειά...
Ξεκινήσαμε και εγώ εψαχνα σταθμό στο ράδιο... Εσύ γεμάτος όρεξη μου έλεγες τις πλάκες που κάναμε μέσα, και σχολιάζαμε το παρεάκι...
"Τί θα πούνε που φύγαμε μαζί οι κοπελιές;" μου είπες ξαφνικά. "Κάτι ανάλογο που θα σκέφτονται και οι φίλοι σου", σου απάντησα... "Οτι θα με πας σπίτι μου!"...
Σταματήσαμε βεβαια για τα καθιερωμένα σουβλάκια, και ουτε καν με ρώτησες αν θέλω και εγώ... Θυμόσουν... Μπαίνοντας πάλι στο αυτοκίνητο και ξεκινώντας μου σχολίασες κάποιους που είδες μέσα στο μαγαζί...και ξεχαστήκαμε...
Φτάσαμε έξω απο το σπίτι μου, και μέσα μου έλεγα οτι μάλλον δεν θυμάσαι οτι πηγαίναμε στην παραλία και τρώγαμε... Και όμως...
"Το αυτοκίνητο αυτό δεν είναι για άμμο, και τα Cavalli σου ούτε... Θα στρώσεις τραπέζι να φάμε μέσα;"! Γέλασα πολύ, και σου είπα οτι ποτέ δεν περίμενα οτι θα κολλήσεις σε ενα ζευγάρι τακούνια! Είχαμε πάει μια φορά στα χιόνια με τις πιτζάμες...το θυμόσουν και αυτό και το συμπλήρωσες... "Απόψε θέλω να δώ το σπίτι σου, επιτέλους!"
Είχες κάνει εσύ τα σχέδια για αυτό το σπιτάκι..γκαραζ που θα γινοταν σπιτακι.... Είχες κάνει την μελέτη εσυ, αλλά εκεί έμεινε... Το αποφασισα μετά απο χρόνια..και το τελείωσα...και ήθελες να το δείς!
Έτσι η βραδιά συνεχιστηκε στον μπεζ καναπέ. Η τηλεόραση αναμένη, αλλα η μουσική, η "δική μας" μουσική...
Μέσα στις κουβέντες μας, και μέσα στα σχόλια για την διακόσμηση, το μυαλό μου ήταν μόνο στα χρόνια που χάσαμε. Στα χρόνια που διέλυσα...
Η κίνηση που ποτέ δεν έγινε, και που όταν ίσως έπρεπε να την επιδιώξουμε, εγώ την απέφυγα!...
- "Τί εγινε με την "αλλη", θες να μου πείς;"...
- "Τίποτα τραγικό, απλά δεν ταιριάζανε τα χνώτα μας, μεγαλώσαμε, και την εχω δεί αλλιώς... Δεν θέλω παρέα πιά, θέλω φίλους..." σου είπα.
- "Με έδιωξες για αυτήν, θυμάσαι;"
- "Επρεπε να υποστηρίξω έναν απο τους δυό σας, ήμουν η 'κουμπάρα' σας...αφού δεν μπορούσα να κάνω κατι για να είσαστε μαζί, επρεπε να σταθώ σε κάποιον...και επέλεξα εκείνη"
- "Εκείνη ήταν η φίλη σου;"
- "Εκείνη είναι γυναίκα, γυναικεία αλληλεγγύη...καταλαβαίνεις"!
- "Αυτό ήταν όλο;"
- "Τί αλλο να ήταν;" σου απάντησα, φοβούμενη οτι ισως δεν θα θυμασαι.
- "Δεν ήμουν μεθυσμένος τότε, μικρή μου... Ότι σου είπα εκείνο το βράδυ, τα θυμάμαι, και ήταν η αλήθεια"
- "Ποιό από όλα; Μου είπες οτι θες να χωρίσεις, οτι δεν αντεχες αλλο...αυτά μου είπες...Το ξέρω οτι ήταν αλήθεια, δεν τα αμφισβητώ"
- "Οτι δεν σου μοιάζει καθόλου! Αυτό σου είπα! Οτι παντρεύτηκα μια γυναίκα που σου έμοιαζε πολύ, αλλά τελικά δεν ήταν σε τίποτα εσύ"
- "Σ, τί λες; Τί να μου μοιάζει;"...δεν ήξερα πιά πως να το χειριστώ...πώς έπρεπε να απαντήσω
- "Αννα, ήξερες πόσο σε νοιαζόμουν, ήξερες οτι προτιμούσα εσένα εστω και σαν φίλη πέρα απο οποιοδήποτε δεσμό ή γάμο...αλλά ζαλίστηκα...και προχώρησα...εσύ ήσουν μέσα στην άνεση, δεν σε πείραζε, εσυ μου έκανες το προξενιο...προχώρησα και εγώ..."
- "Θες να μου πείς οτι χώρισες επειδή σκεφτόσουν εμένα, ρε Σ;"
- "Χώρισα γιατί δεν ταιριάζαμε. Γιατί με εκνεύριζε. Γιατι δεν τα βρίσκαμε....
Και αυτά τα πράγματα δεν θα τα έκανες εσύ ποτέ!"
- "Εγώ δεν ήμουν ουτε καν γκομενά σου ποτέ, πώς να στα έκανα;"
- "Το ήθελα όμως"
Είχαμε πάρει την πολύ κάτω βόλτα! Μπορεί και να είχα γίνει κατακόκκινη! Εγώ που ποτέ δεν κομπλάρω και δεν ντρέπομαι για τίποτα, μπορεί εκείνη τη στιγμή να ήμουν σαν την παπαρούνα...
Ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσεις έναν πόλεμο είναι να τον χάσεις, σκεφτηκα μέσα σε όλη αυτή τη πίεση, και εκανα την κίνηση ΜΑΤ που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν οτι θα έκανα ποτέ...
Με πέθαινε μια αγκαλία σου, και αυτό ήθελα... Σε πλησίασα και δεν ήξερα αν θα το ήθελες...όμως το ήθελα εγώ πολύ...(και τα σφηνάκια!)
Μ'αγκάλιασες αλλά οχι όπως παλιά. Με φίλησες...
Περάσαμε ένα βράδυ που άργησε 14 χρόνια και κάτι... Ενώ σε ήξερα τόσο καλά, και εσύ το ίδιο το πώς θα είμασταν μαζί ποτέ δεν μπορούσα να το φανταστώ...
Δεν ξέρω αν ήταν το καλύτερο βράδυ της ζωής μου, ήταν όμως πολύ δυνατό. Ξημέρωσε και εμείς είμασταν αγκαλιά και κουβεντιάζαμε... Πόσα μου είπες εκείνο το βράδυ...πόσα δεν μου είχες πεί τόσα χρόνια; Για τον αρραβώνα μου, για το πόσο βλάκας ένοιωθες που με έβλεπες με τον Δ και έπρεπε να τον έχεις φίλο σου, για το πόσο ασχημα ένιωσες οταν πέθανε...για πάρα πολλά.
Για τα βράδια μας στο παλιό σου σπίτι που με ακουγες να σου μιλάω για τον εναν και τον άλλο που ενίοτε νταλαβεριζόμουν, και για το πόσο μαλάκας έπρεπε να είσαι για να τα αντέξεις!
Γελούσα γιατί οντως ήταν αστεία... Γέλασα και νοσταλγίσαμε μαζί εκείνες τις μέρες... Θυμήθηκες την φορά που ο τότε "δεσμός" μου σε πήρε τηλέφωνο, ημέρα του Αγ.Βαλεντίνου για να σου ζητήσει να πάτε μαζί να μου πάρει δώρο. Ενα ρολόι μου είχε πάρει και το ήξερα οτι το είχες διαλέξει εσύ, γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ!...
Ξημέρωσε, και το φώς έμπενε απο το παράθυρο... Ξημέρωσε Κυριακή και μπορούσαμε να καθήσουμε έτσι στο κρεββάτι άλλες 24 ώρες, μου είπες!
"Πήγαινε στο άλλο δωμάτιο, θέλω να κοιμηθώ" σου είπα αστειεύοντας...αφού το σπίτι είναι όλο ένας ενιαίος χώρος που απλά χωρίζει με έπιπλα και πλαίσια ξύλινα... Γέλασες πολύ, και έκανες να σηκωθείς! Σε τράβηξα ξανά κοντά μου και μείναμε εκεί αγκαλία αποκοιμισμένοι...
Είχε πάει 1 η ώρα όταν με ξύπνησες... Προσπαθούσες να φτιαξεις καφε και έψαχνες τα σύνεργα... Σηκώθηκα και άκουσα το ομορφότερο ίσως καλημέρα της ζωής μου...
"Καλημέρα, μικρέ χαμένε μου έρωτα..."
Πόσο τρυφερός και ερωτικός μπορεί να είναι ενας άντρας με Α κεφαλαίο, που δουλεύει σαν τρελός, βρίζει και τσακώνεται για να είναι πρώτος στην δουλειά του, έχει όποια γυναίκα γουστάρει και τις αλλάζει σαν τα πουκάμισά του;
Σίγουρα αυτός είναι πάντως...
Ανοίξαμε τα κινητά μας και ήρθαν πολλά μηνύματα απο τα κορίτσια που είχα αφήσει άστεγες! Είχαν κοιμηθεί στην μάνα μου, μου έλεγαν... δίπλα δηλαδή!
Καθίσαμε και ήπιαμε τον καφέ μας ενώ έξω βουηζε ο κόσμος απο τον πατέρα μου που ετοίμαζε το μπάρμπεκιου για να ψήσει...
- "Πώς θα βγώ να φύγω;" με ρώτησες... "Τί θα πώ στον πατέρα σου; Καλημέρα, κουμπάρε;"
Πέθανα στο γέλιο...
- "Πές του καλημέρα εσύ, μα δεν πάει το μυαλό του εκεί που φοβάσαι!"...
Και η αλήθεια είναι αυτή... σε κανέναν δεν θα πήγαινε το μυαλό του οτι κάτι συνέβει... Μέναμε και στο παρελθόν μαζί, στο ίδιο δωμάτιο. Είχε κοιμηθεί άπειρα βράδια στην μάνα μου τότε, σαν φίλοι, γιατί αυτό όντως είμαστε τότε!
-"Και εμείς, τί κάνουμε, μικρή μου", με ρώτησες...
-"Εμείς, αγαπημένε μου, ζήσαμε κάτι που έπρεπε να ζήσουμε, ούτως ή άλλως... Ξέρεις οτι είναι πολύ δύσκολο να εμφανιστούμε αύριο μαζί, σαν ζευγάρι... Όλα θα έρθουν με την ώρα τους, έστω και αν αργήσουν άλλα 14 χρόνια..."
-"Δηλαδή;"
Ακουγόταν πολύ σκληρό αυτο που του έλεγα, αλλά αυτό ήταν η αλήθεια! Δεν μπορούσα να φανταστώ να εμφανιστούμε αύριο σαν ζευγάρι... Ο κουμπάρος και η κουμπαρα!!! Δεν γινόταν... όχι τώρα τουλάχιστον...
-"Δεν μου κανεις πλάκα, ετσι;"
Δεν θυμάμαι ακρίβώς πως τα είπαμε, και πώς του τα εξήγησα. Ξέρω οτι κατα βάθος και αυτός τα φοβόταν αυτά, και ίσως για αυτό να τα είπα εγώ πρώτη.
Να προλάβω το κακό!
"Οτι γιατρέυει μια πληγή, δεν είναι ψέμα" άκουσα κάπου, και αυτό έκανα...
-"Δεν είμαστε ερωτευμένοι, Σ μου", αυτό θυμάμαι οτι του είπα. Οτι μπορεί απλά να ήταν ένα αποθειμένο, και να μας φύγει γρήγορα... Οτι μπορεί να είναι μια αγάπη απο πράγματα που ζήσαμε τόσα χρόνια... Μπορεί να είναι και κάτι που πρέπει να ζήσουμε έτσι...
-"Θα κρυβόμαστε, δηλαδη;" με ρώτησες...
-"Θα προσπαθήσουμε να το αποφύγουμε" σου απάντησα
-"Αν τα καταφέρουμε θα καταλάβουμε οτι απλά ήταν ένα αποθειμένο... Αν όχι, την επομενη μέρα παντρευόμαστε, Κουμπάρε", σου είπα.
Αυτό το κουμπάρε ακούστηκε πολύ ειρωνικό, και σε νευρίασα!
Είχα ξεχάσει πόσο ωραίος είσαι νευριασμένος! Είχα ξεχάσει τα μάτια σου πώς είναι οταν θές καποιον να τον σπάσεις στο ξύλο!
Δεν αντεχα αυτά που έλεγα, αλλά ο μαζοχισμός μου απο την άλλη τα απολάμβανε όλα αυτά! Την απογοήτευσή σου, τον τρόπο που εγώ το έπαιζα άνετη και χάϊ, ολα...
Ήπιαμε το καφέ μας, ενώ εγώ έστειλα μηνυμα στις κοπελιές να έρθουν...
Σε λίγη ώρα είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και συζητούσαμε τα όσα εγιναν στο μπαρ χτες βράδυ...
Όλα φαινόντουσαν νορμάλ... όπως τόσα χρόνια άλλωστε!
Και έτσι περνάνε οι μέρες... Σαν φίλοι, μιλαμε, τηλεφωνιόμαστε, βρισκόμαστε στη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί...ακόμα...
Θέλω να σε προκαλέσω να δώ τί σκέφτεσαι, φοβάμαι όμως τί θα ακούσω...
Οποιες και απο τις δυο απαντήσεις και αν πάρω θα με προβληματίσουν...
Πάντα έτσι δεν έκανα άλλωστε; Προσπερνούσα τα προβλήματα και τα διλήμματα σαν να μην υπάρχουν... σαν μια μικρή λιβελούλα απο λουλούδι σε λουλούδι...
Σε επλασα στο μυαλό μου, σε μεγάλωσα μέσα μου, και σε κέρασα ένα ποτό... Σου μίλησα όπως μιλούσαμε πολλά χρόνια πρίν... Γέλασα με τα αστεία σου, και συγκινήθηκα με τις ιστορίες σου... Άκουσα τις σκέψεις σου, αγγιξα ξανά τα όνειρά σου...
Μείναμε ώρα εκείνη την νύκτα οι δυό μας, δίπλα δίπλα στο καναπέ. Εγώ με τα πόδια αγκαλιάζοντάς τα, δείχνοντας έτσι, οτι νοιώθω άνετα μαζί σου, αλλά οχι και απόλυτα προστατευμένη...
Εσύ, καθισμένος στο πλάι μου, γυρισμένος και γερμένος προς τα μένα, με το ένα χέρι να κρατά το ποτό σου και το άλλο να περιφέρεται...να προσπαθείς να το κρατήσεις για να μην κάνει την κίνηση που και οι δύο θέλαμε πολύ...
Χρόνια πολλά περιμέναμε αυτή τη κίνηση, και χρόνια πολλά δεν την τολμούσε κανείς μας... Μέναμε ώρες να μιλάμε έτσι, κοιμόμασταν δίπλα δίπλα, αγκαλιαζόμασταν όταν χορεύαμε ή οταν κοιτούσαμε τις βιτρίνες, όμως φιλικά...σαν δυο φίλοι, όμως πολύ ερωτευμένοι...
Μετά απο 3 χρονια ήρθε ξανά η ώρα να βρεθούμε οι δυο μας... Να ζήσουμε εκείνα τα ομορφα ξημερώματα που ζούσαμε μαζί...όχι όμως όπως τότε!
Η στιγμή αυτή τριγυρνούσε στις γωνιές της ζωής μου όλη τη μικρή μου αιωνιότητα... Μέσα στην σκέψη μου, μεσα στην ψυχή μου, μέσα βαθιά στην καρδιά μου...
Ενα απροσδόκητο τηλεφώνημα σε εφερε ενα πρωινό ξανά δίπλα μου... Σε χρειάστηκα, και ο πρώτος άνθρωπος που θέλησα δίπλα μου ήσουν εσύ...Και βέβαια το ήθελες και εσύ...
Μετά αρχίσαμε ξανά να μιλάμε, και να βρισκόμαστε...Αλλοτε στην δουλειά, αλλοτε τυχαία σε καποιο μπαρ...
Λίγες νύκτες πριν όμως, βρεθήκαμε οι δυο μας...Ξανά, οπως παλιά, δίπλα δίπλα στον καναπέ... Η τηλεόραση έπαιζε κατι που δεν βλέπαμε, η φωνή ήταν χαμηλωμένη, ακουγόταν ένα cd παλιό και αγαπημένο... Secret Silence...
Oμολογώ οτι αυτό το είχα προετοιμάσει. Πάντα οταν σκεφτόμουν οτι ίσως ξαναβρεθούμε, το μόνο που είχα σχεδιάσει ήταν να παίζει αυτό το cd.
Οταν το άκουσες, το θυμήθηκες! Το ήξερα οτι θα το θυμόσουν... Ήξερα όλα οσα έγιναν τελικά... Εγιναν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν...
Συναντηθήκαμε στο γνωστό στέκι... Παρέα μεγάλη, εγώ με τα κορίτσια, εσύ με τους φίλους σου... Άρχισαν τα σφηνάκια, άρχισαν και τα ελληνικά καψουροτράγουδα, ο χαβαλές και τα πειράγματα... Με ρώτησες που είναι "Εκείνη", οτι εχεις καιρό να τη δείς... Σου απάντησα οτι κόψαμε παρέα, οτι είχαμε μια διαφωνία και απλά κόψαμε... Μου χαμογέλασες, και δεν με ρώτησες τίποτα άλλο...
Συζητήσαμε πολλά πράγματα, ανάμεσα στα σφηνάκια και τις κούπες, αναμεσα στα "τυχαία" αγκαλιάσματα και τους χορούς... Οταν αντί για την επόμενη γύρα σφηνάκια είπες του μπαρμαν "πιάσε 2 χωρίς κρεμμύδι" κατάλαβα οτι η νύκτα θα τελειώνε πολύ διαφορετικά!Παντα μετά το ξενύχτι συνηθιζες να παιρνεις σουβλάκια και να πηγαίνουμε στη θάλασσα να τρώς... Είχαμε πεί τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις μας τότε, ανάμεσα σε σουβλάκια χωρίς κρεμμύδι, βλέποντας την θάλασσα...
Ξεσηκώσαμε την παρέα να φύγουμε, κανείς δεν ξεκουνούσε... "Παμε εμεις;" μου είπες, και χαιρέτησα τα κορίτσια να φύγω... "Το κλειδί μην ξεχάσεις, ήταν η κουβέντα τους!"...
Μένουμε όλες μαζί, και πάντα αφήνουμε το κλειδί απ έξω οταν δεν είμαστε όλες μέσα... Όταν πάλι το κλειδί δεν είναι έξω, είναι συνθηματικό για το οτι "Απαγορεύεται" πάσα είσοδος!!!
Και έτσι έγινε εκείνο το βράδυ...
Μπήκα στο αμάξι σου και το κάθισμα του συνοδηγού ήταν γεμάτο σχέδια και σημειώσεις. Τα πέταξες όλα πίσω και μου είπες να μην σε παρεξηγώ, γιατί εχει πλακώσει πολύ δουλειά...
Ξεκινήσαμε και εγώ εψαχνα σταθμό στο ράδιο... Εσύ γεμάτος όρεξη μου έλεγες τις πλάκες που κάναμε μέσα, και σχολιάζαμε το παρεάκι...
"Τί θα πούνε που φύγαμε μαζί οι κοπελιές;" μου είπες ξαφνικά. "Κάτι ανάλογο που θα σκέφτονται και οι φίλοι σου", σου απάντησα... "Οτι θα με πας σπίτι μου!"...
Σταματήσαμε βεβαια για τα καθιερωμένα σουβλάκια, και ουτε καν με ρώτησες αν θέλω και εγώ... Θυμόσουν... Μπαίνοντας πάλι στο αυτοκίνητο και ξεκινώντας μου σχολίασες κάποιους που είδες μέσα στο μαγαζί...και ξεχαστήκαμε...
Φτάσαμε έξω απο το σπίτι μου, και μέσα μου έλεγα οτι μάλλον δεν θυμάσαι οτι πηγαίναμε στην παραλία και τρώγαμε... Και όμως...
"Το αυτοκίνητο αυτό δεν είναι για άμμο, και τα Cavalli σου ούτε... Θα στρώσεις τραπέζι να φάμε μέσα;"! Γέλασα πολύ, και σου είπα οτι ποτέ δεν περίμενα οτι θα κολλήσεις σε ενα ζευγάρι τακούνια! Είχαμε πάει μια φορά στα χιόνια με τις πιτζάμες...το θυμόσουν και αυτό και το συμπλήρωσες... "Απόψε θέλω να δώ το σπίτι σου, επιτέλους!"
Είχες κάνει εσύ τα σχέδια για αυτό το σπιτάκι..γκαραζ που θα γινοταν σπιτακι.... Είχες κάνει την μελέτη εσυ, αλλά εκεί έμεινε... Το αποφασισα μετά απο χρόνια..και το τελείωσα...και ήθελες να το δείς!
Έτσι η βραδιά συνεχιστηκε στον μπεζ καναπέ. Η τηλεόραση αναμένη, αλλα η μουσική, η "δική μας" μουσική...
Μέσα στις κουβέντες μας, και μέσα στα σχόλια για την διακόσμηση, το μυαλό μου ήταν μόνο στα χρόνια που χάσαμε. Στα χρόνια που διέλυσα...
Η κίνηση που ποτέ δεν έγινε, και που όταν ίσως έπρεπε να την επιδιώξουμε, εγώ την απέφυγα!...
- "Τί εγινε με την "αλλη", θες να μου πείς;"...
- "Τίποτα τραγικό, απλά δεν ταιριάζανε τα χνώτα μας, μεγαλώσαμε, και την εχω δεί αλλιώς... Δεν θέλω παρέα πιά, θέλω φίλους..." σου είπα.
- "Με έδιωξες για αυτήν, θυμάσαι;"
- "Επρεπε να υποστηρίξω έναν απο τους δυό σας, ήμουν η 'κουμπάρα' σας...αφού δεν μπορούσα να κάνω κατι για να είσαστε μαζί, επρεπε να σταθώ σε κάποιον...και επέλεξα εκείνη"
- "Εκείνη ήταν η φίλη σου;"
- "Εκείνη είναι γυναίκα, γυναικεία αλληλεγγύη...καταλαβαίνεις"!
- "Αυτό ήταν όλο;"
- "Τί αλλο να ήταν;" σου απάντησα, φοβούμενη οτι ισως δεν θα θυμασαι.
- "Δεν ήμουν μεθυσμένος τότε, μικρή μου... Ότι σου είπα εκείνο το βράδυ, τα θυμάμαι, και ήταν η αλήθεια"
- "Ποιό από όλα; Μου είπες οτι θες να χωρίσεις, οτι δεν αντεχες αλλο...αυτά μου είπες...Το ξέρω οτι ήταν αλήθεια, δεν τα αμφισβητώ"
- "Οτι δεν σου μοιάζει καθόλου! Αυτό σου είπα! Οτι παντρεύτηκα μια γυναίκα που σου έμοιαζε πολύ, αλλά τελικά δεν ήταν σε τίποτα εσύ"
- "Σ, τί λες; Τί να μου μοιάζει;"...δεν ήξερα πιά πως να το χειριστώ...πώς έπρεπε να απαντήσω
- "Αννα, ήξερες πόσο σε νοιαζόμουν, ήξερες οτι προτιμούσα εσένα εστω και σαν φίλη πέρα απο οποιοδήποτε δεσμό ή γάμο...αλλά ζαλίστηκα...και προχώρησα...εσύ ήσουν μέσα στην άνεση, δεν σε πείραζε, εσυ μου έκανες το προξενιο...προχώρησα και εγώ..."
- "Θες να μου πείς οτι χώρισες επειδή σκεφτόσουν εμένα, ρε Σ;"
- "Χώρισα γιατί δεν ταιριάζαμε. Γιατί με εκνεύριζε. Γιατι δεν τα βρίσκαμε....
Και αυτά τα πράγματα δεν θα τα έκανες εσύ ποτέ!"
- "Εγώ δεν ήμουν ουτε καν γκομενά σου ποτέ, πώς να στα έκανα;"
- "Το ήθελα όμως"
Είχαμε πάρει την πολύ κάτω βόλτα! Μπορεί και να είχα γίνει κατακόκκινη! Εγώ που ποτέ δεν κομπλάρω και δεν ντρέπομαι για τίποτα, μπορεί εκείνη τη στιγμή να ήμουν σαν την παπαρούνα...
Ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσεις έναν πόλεμο είναι να τον χάσεις, σκεφτηκα μέσα σε όλη αυτή τη πίεση, και εκανα την κίνηση ΜΑΤ που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν οτι θα έκανα ποτέ...
Με πέθαινε μια αγκαλία σου, και αυτό ήθελα... Σε πλησίασα και δεν ήξερα αν θα το ήθελες...όμως το ήθελα εγώ πολύ...(και τα σφηνάκια!)
Μ'αγκάλιασες αλλά οχι όπως παλιά. Με φίλησες...
Περάσαμε ένα βράδυ που άργησε 14 χρόνια και κάτι... Ενώ σε ήξερα τόσο καλά, και εσύ το ίδιο το πώς θα είμασταν μαζί ποτέ δεν μπορούσα να το φανταστώ...
Δεν ξέρω αν ήταν το καλύτερο βράδυ της ζωής μου, ήταν όμως πολύ δυνατό. Ξημέρωσε και εμείς είμασταν αγκαλιά και κουβεντιάζαμε... Πόσα μου είπες εκείνο το βράδυ...πόσα δεν μου είχες πεί τόσα χρόνια; Για τον αρραβώνα μου, για το πόσο βλάκας ένοιωθες που με έβλεπες με τον Δ και έπρεπε να τον έχεις φίλο σου, για το πόσο ασχημα ένιωσες οταν πέθανε...για πάρα πολλά.
Για τα βράδια μας στο παλιό σου σπίτι που με ακουγες να σου μιλάω για τον εναν και τον άλλο που ενίοτε νταλαβεριζόμουν, και για το πόσο μαλάκας έπρεπε να είσαι για να τα αντέξεις!
Γελούσα γιατί οντως ήταν αστεία... Γέλασα και νοσταλγίσαμε μαζί εκείνες τις μέρες... Θυμήθηκες την φορά που ο τότε "δεσμός" μου σε πήρε τηλέφωνο, ημέρα του Αγ.Βαλεντίνου για να σου ζητήσει να πάτε μαζί να μου πάρει δώρο. Ενα ρολόι μου είχε πάρει και το ήξερα οτι το είχες διαλέξει εσύ, γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ!...
Ξημέρωσε, και το φώς έμπενε απο το παράθυρο... Ξημέρωσε Κυριακή και μπορούσαμε να καθήσουμε έτσι στο κρεββάτι άλλες 24 ώρες, μου είπες!
"Πήγαινε στο άλλο δωμάτιο, θέλω να κοιμηθώ" σου είπα αστειεύοντας...αφού το σπίτι είναι όλο ένας ενιαίος χώρος που απλά χωρίζει με έπιπλα και πλαίσια ξύλινα... Γέλασες πολύ, και έκανες να σηκωθείς! Σε τράβηξα ξανά κοντά μου και μείναμε εκεί αγκαλία αποκοιμισμένοι...
Είχε πάει 1 η ώρα όταν με ξύπνησες... Προσπαθούσες να φτιαξεις καφε και έψαχνες τα σύνεργα... Σηκώθηκα και άκουσα το ομορφότερο ίσως καλημέρα της ζωής μου...
"Καλημέρα, μικρέ χαμένε μου έρωτα..."
Πόσο τρυφερός και ερωτικός μπορεί να είναι ενας άντρας με Α κεφαλαίο, που δουλεύει σαν τρελός, βρίζει και τσακώνεται για να είναι πρώτος στην δουλειά του, έχει όποια γυναίκα γουστάρει και τις αλλάζει σαν τα πουκάμισά του;
Σίγουρα αυτός είναι πάντως...
Ανοίξαμε τα κινητά μας και ήρθαν πολλά μηνύματα απο τα κορίτσια που είχα αφήσει άστεγες! Είχαν κοιμηθεί στην μάνα μου, μου έλεγαν... δίπλα δηλαδή!
Καθίσαμε και ήπιαμε τον καφέ μας ενώ έξω βουηζε ο κόσμος απο τον πατέρα μου που ετοίμαζε το μπάρμπεκιου για να ψήσει...
- "Πώς θα βγώ να φύγω;" με ρώτησες... "Τί θα πώ στον πατέρα σου; Καλημέρα, κουμπάρε;"
Πέθανα στο γέλιο...
- "Πές του καλημέρα εσύ, μα δεν πάει το μυαλό του εκεί που φοβάσαι!"...
Και η αλήθεια είναι αυτή... σε κανέναν δεν θα πήγαινε το μυαλό του οτι κάτι συνέβει... Μέναμε και στο παρελθόν μαζί, στο ίδιο δωμάτιο. Είχε κοιμηθεί άπειρα βράδια στην μάνα μου τότε, σαν φίλοι, γιατί αυτό όντως είμαστε τότε!
-"Και εμείς, τί κάνουμε, μικρή μου", με ρώτησες...
-"Εμείς, αγαπημένε μου, ζήσαμε κάτι που έπρεπε να ζήσουμε, ούτως ή άλλως... Ξέρεις οτι είναι πολύ δύσκολο να εμφανιστούμε αύριο μαζί, σαν ζευγάρι... Όλα θα έρθουν με την ώρα τους, έστω και αν αργήσουν άλλα 14 χρόνια..."
-"Δηλαδή;"
Ακουγόταν πολύ σκληρό αυτο που του έλεγα, αλλά αυτό ήταν η αλήθεια! Δεν μπορούσα να φανταστώ να εμφανιστούμε αύριο σαν ζευγάρι... Ο κουμπάρος και η κουμπαρα!!! Δεν γινόταν... όχι τώρα τουλάχιστον...
-"Δεν μου κανεις πλάκα, ετσι;"
Δεν θυμάμαι ακρίβώς πως τα είπαμε, και πώς του τα εξήγησα. Ξέρω οτι κατα βάθος και αυτός τα φοβόταν αυτά, και ίσως για αυτό να τα είπα εγώ πρώτη.
Να προλάβω το κακό!
"Οτι γιατρέυει μια πληγή, δεν είναι ψέμα" άκουσα κάπου, και αυτό έκανα...
-"Δεν είμαστε ερωτευμένοι, Σ μου", αυτό θυμάμαι οτι του είπα. Οτι μπορεί απλά να ήταν ένα αποθειμένο, και να μας φύγει γρήγορα... Οτι μπορεί να είναι μια αγάπη απο πράγματα που ζήσαμε τόσα χρόνια... Μπορεί να είναι και κάτι που πρέπει να ζήσουμε έτσι...
-"Θα κρυβόμαστε, δηλαδη;" με ρώτησες...
-"Θα προσπαθήσουμε να το αποφύγουμε" σου απάντησα
-"Αν τα καταφέρουμε θα καταλάβουμε οτι απλά ήταν ένα αποθειμένο... Αν όχι, την επομενη μέρα παντρευόμαστε, Κουμπάρε", σου είπα.
Αυτό το κουμπάρε ακούστηκε πολύ ειρωνικό, και σε νευρίασα!
Είχα ξεχάσει πόσο ωραίος είσαι νευριασμένος! Είχα ξεχάσει τα μάτια σου πώς είναι οταν θές καποιον να τον σπάσεις στο ξύλο!
Δεν αντεχα αυτά που έλεγα, αλλά ο μαζοχισμός μου απο την άλλη τα απολάμβανε όλα αυτά! Την απογοήτευσή σου, τον τρόπο που εγώ το έπαιζα άνετη και χάϊ, ολα...
Ήπιαμε το καφέ μας, ενώ εγώ έστειλα μηνυμα στις κοπελιές να έρθουν...
Σε λίγη ώρα είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και συζητούσαμε τα όσα εγιναν στο μπαρ χτες βράδυ...
Όλα φαινόντουσαν νορμάλ... όπως τόσα χρόνια άλλωστε!
Και έτσι περνάνε οι μέρες... Σαν φίλοι, μιλαμε, τηλεφωνιόμαστε, βρισκόμαστε στη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί...ακόμα...
Θέλω να σε προκαλέσω να δώ τί σκέφτεσαι, φοβάμαι όμως τί θα ακούσω...
Οποιες και απο τις δυο απαντήσεις και αν πάρω θα με προβληματίσουν...
Πάντα έτσι δεν έκανα άλλωστε; Προσπερνούσα τα προβλήματα και τα διλήμματα σαν να μην υπάρχουν... σαν μια μικρή λιβελούλα απο λουλούδι σε λουλούδι...
