Χτες ήταν του Αγ. Αντωνιού, μεγάλη η χάρη του...
Τα τελευταία 12 χρόνια πήγαινα στην γιορτή ενός πολύ αγαπημένου φίλου... Τα τελευταία 12 χρόνια, η γιορτή αυτή ήταν πολύ "μεγάλη" για μένα γιατί γιόρταζε ο αιώνιος-ερωτας-αμαρτωλός, φίλος μου Αντώνης...
Πέρσι δεν πήγα...γιατί είχαμε χωρίσει μερικές μέρες πριν...
Φέτος.... ουτε κάν θυμήθηκα οτι μέσα στους φίλους "Αντώνηδες" που έπρεπε να πάρω τηλ να ευχηθώ ήταν και αυτός...
Ουτε κάν θυμήθηκα το όνομά του...
Το συνειδητοποίησα το βράδυ, αργά, όταν απάντησε στο ευχετήριο μήνυμα που του έστειλε η αδερφή μου το απόγευμα...
- "Σου απάντησε στο μήνυμα σου;" με ρώτησε η αδερφή μου.
- ".........δεν του έστειλα........ουτε κάν θυμήθηκα οτι υπήρχε άλλος φίλος Αντώνης!!!"
Εγώ τελικά, δεν έκανα delete σε ότι αφορά την ιστορία μου με τον Αντώνη, έκανα ένα Format ξεγυρισμένο!!!
Ήξερα οτι τον είχα ξεχάσει, οτι μάλλον δεν τον αγάπησα ποτέ, οτι ήμουν πολύ ευτυχισμένη που κάτι έγινε και χωρίσαμε έτσι, και...και...και....αλλά οτι θα ξεχάσω και την ύπαρξή του...δεν το είχα εμπεδώσει!
Κοιμήθηκα πάρα πολύ όμορφα! Προσπαθούσα να θυμηθώ πράγματα για αυτόν, και δεν θυμόμουν τίποτα...ουτε κάν το πρόσωπό του... Προσπαθούσα να θυμηθώ το πρώτο μας φιλί, αλλά δεν μου ερχόταν τίποτα, ούτε καν πως γνωριστήκαμε...
Λένε οτι ο εγκέφαλος, υποσυνείδητα, διαγράφει κάθε "επώδυνη" θύμηση για να προστατέψει τον ίδιο του τον εαυτό...
Δεν νομίζω οτι ήταν τόσο επώδυνη η ιστορία αυτή...ίσως πάλι να ήταν τόσο πολύ που η διαγραφή έγινε άμεσα που δεν πρόλαβα να το καταλάβω...
Δεν ξέρω...
Ξέρω μόνο οτι η ιστορία Αντώνης...δεν υπάρχει για μένα...
Τα τελευταία 12 χρόνια πήγαινα στην γιορτή ενός πολύ αγαπημένου φίλου... Τα τελευταία 12 χρόνια, η γιορτή αυτή ήταν πολύ "μεγάλη" για μένα γιατί γιόρταζε ο αιώνιος-ερωτας-αμαρτωλός, φίλος μου Αντώνης...
Πέρσι δεν πήγα...γιατί είχαμε χωρίσει μερικές μέρες πριν...
Φέτος.... ουτε κάν θυμήθηκα οτι μέσα στους φίλους "Αντώνηδες" που έπρεπε να πάρω τηλ να ευχηθώ ήταν και αυτός...
Ουτε κάν θυμήθηκα το όνομά του...
Το συνειδητοποίησα το βράδυ, αργά, όταν απάντησε στο ευχετήριο μήνυμα που του έστειλε η αδερφή μου το απόγευμα...
- "Σου απάντησε στο μήνυμα σου;" με ρώτησε η αδερφή μου.
- ".........δεν του έστειλα........ουτε κάν θυμήθηκα οτι υπήρχε άλλος φίλος Αντώνης!!!"
Εγώ τελικά, δεν έκανα delete σε ότι αφορά την ιστορία μου με τον Αντώνη, έκανα ένα Format ξεγυρισμένο!!!
Ήξερα οτι τον είχα ξεχάσει, οτι μάλλον δεν τον αγάπησα ποτέ, οτι ήμουν πολύ ευτυχισμένη που κάτι έγινε και χωρίσαμε έτσι, και...και...και....αλλά οτι θα ξεχάσω και την ύπαρξή του...δεν το είχα εμπεδώσει!
Κοιμήθηκα πάρα πολύ όμορφα! Προσπαθούσα να θυμηθώ πράγματα για αυτόν, και δεν θυμόμουν τίποτα...ουτε κάν το πρόσωπό του... Προσπαθούσα να θυμηθώ το πρώτο μας φιλί, αλλά δεν μου ερχόταν τίποτα, ούτε καν πως γνωριστήκαμε...
Λένε οτι ο εγκέφαλος, υποσυνείδητα, διαγράφει κάθε "επώδυνη" θύμηση για να προστατέψει τον ίδιο του τον εαυτό...
Δεν νομίζω οτι ήταν τόσο επώδυνη η ιστορία αυτή...ίσως πάλι να ήταν τόσο πολύ που η διαγραφή έγινε άμεσα που δεν πρόλαβα να το καταλάβω...
Δεν ξέρω...
Ξέρω μόνο οτι η ιστορία Αντώνης...δεν υπάρχει για μένα...
