Σήμερα ξημέρωσε μια μέρα πολύ όμορφη...
Μαζί με την λιακάδα, ήρθε και μια λιακάδα διαφορετική στη ψυχή μου...
Χτές το βράδυ μίλησα πάρα πολύ... Μίλησα και τα έβγαλα όλα απο μέσα μου...
Μίλησα με τον Σ. για όλα... επιτέλους...
Είχαμε μια γιορτή και για αυτό ήρθε και με πήρε απο το σπίτι να πάμε μαζί...
Δεν πήγαμε, βέβαια...
Μείναμε όλη νύκτα, μέσα στο αυτοκίνητο στο Λιμάνι κοιτάζοντας το καράβι που ετοιμαζόταν να φύγει και τα όνειρά μας που και αυτά ετοιμάζονταν να σαλπάρουν... για αλλού...
Η διαφορά, οπως είπε και ο Σ, είναι οτι το καράβι την επόμενη μέρα θα ξαναγυρίσει στο λιμάνι του, ενώ εμάς, τα όνειρά μας πρέπει να φύγουν για πάντα... μακριά, να μην τα ξαναδεχτούμε πίσω... και για αυτόν είναι λίγο δύσκολο...
Κουβεντιάζαμε για πολλές ώρες... όμως τα είπαμε όλα... και δεν αφήσαμε καμία εκκρεμότητα... και τα αφήσαμε όλα πίσω μας!
Νοιώθω πολύ καλύτερα σήμερα... Είμαι χαρούμενη που μίλησα τόσο πολύ, μετά απο τόσα χρόνια... Είμαι ευτυχισμένη γιατί δεν χάλασα τίποτα, όπως έκανα αλλες φορές... Και είμαι ακόμα πιο χαρούμενη γιατί για άλλη μια φορά αποδείχτηκε οτι ο Σ είναι αυτό που πάντα ήταν στη ζωή μου... το alter ego μου...
Επέμεινα οτι δεν γίνεται να είμαστε μαζί... Συμφωνήσαμε οτι αυτά που νοιώθουμε είναι μια απέραντη, μεγάλη αγάπη, μετά απο τόσα πράγματα που έχουμε ζήσει μαζί...
Επέμεινα οτι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας σκηνές του παρελθόντος τόσο αναλυτικά χαραγμένες, με άλλους γκόμενους/ες...
Συμφωνήσαμε οτι η ζωή δεν μας ήθελε μαζί... γιατί αν όντως το ήθελε αυτό θα ήμασταν, χρόνια πριν, και όχι τώρα στα 30 μας, με αρραβώνες και γάμους στην πλάτη μας...
Συμφωνήσαμε οτι δεν θα τον "ξαναπαντρέψω" και οτι την επόμενη θα την βρεί μόνος του...
Ήταν μια όμορφη, ήρεμη νύκτα, και σήμερα ξημέρωσε μια ηλιόλουστη νέα ημέρα...
Κλείνω και έρχομαι, λοιπόν...
Έρχομαι σε καινούργια, νέα, όμορφα και περιπετειώδη, ερωτευμένα, πράγματα!!!
Να ξέρεις πως καμία μέρα δεν είναι όμοια με την άλλη και πως κάθε πρωί έχει το ξεχωριστό του θαύμα, τη μαγική στιγμή του, όπου οι γέρικοι κόσμοι καταρρέουν
και ξεπροβάλλουν καινούργιοι αστερισμοί
Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα- Paulo Coelho
