Εχω καιρό να γράψω... Είχα καιρό να καθήσω να σκεφτώ... Γίνονταν όλα τόσο γρήγορα, που ίσα που προλάβαινα τις εξελίξεις να τις "ζήσω" οχι να τις γράψω κιόλας!!!
Η σαλάτα έγινε με τον PlayMobil...
Μεγάλη Greek Salad!!!
Οτι κορόιδευα το κουκουλώθηκα...και ότι προσπάθησα να αποφύγω, το καπελώθηκα...
Και όλα τα είπαμε χτές το βράδυ, και ολα τα κάναμε, και για όλα ντρέπομαι, σήμερα!
Δεν ξέρω αν εχω μετανιώσει τίποτα άλλο στην ζωή μου τόσο πολύ!!!
Θελω να βάλω τα κλάμματα...
Πέρασα πολύ όμορφα, άκουσα πολύ ωραία λόγια, επιτέλους κατάλαβα τί ήθελε...αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς θέλω εγώ, πλέον...
Με έσπρωξε στα άκρα το μικρό... Με στρίμωξε στην γωνία, και μου τα είπε ολα... Άκουσα όσα είχα φανταστεί οτι νιώθει αλλά δεν ήμουν σίγουρη, και του τα είπα και εγώ όλα... Το πρόβλημά μας όμως, κοινό και λογικό, ήταν η ηλικία... Μου αρέσε πάρα πολύ αρχικά, αλλά δεν το σκεφτόμουν σοβαρά. Μου άρεσε πάρα πολύ η παρέα του, περνούσαμε πάρα πολύ όμορφα μαζί, είχε χαβαλέ το παιχνίδι αυτό... Και για αυτόν το ίδιο... Όμως η ηλικία τον προβλημάτιζε περισσότερο απο μένα, τελικά... Απλά αυτός είχε τα κότσια να το σκεφτεί, ενώ εγώ εκείνο το βραδυ το είχα ξεχάσει...
Περάσαμε όμορφα αυτό το βραδυ, με συζητήσεις ωρών και όχι μόνο...
Μου έδωσε 3 μέρες προθεσμία να το σκεφτώ... Να σκεφτώ τί; Να ξεχάσουμε την βραδιά και να μείνουμε φίλοι, ή να συνεχίσουμε έτσι, φίλοι και όποτε έχουμε όρεξη να βγάζουμε και τα μάτια μας...
-"Ισως το δεύτερο, με τον καιρό, μας κάνει να μην σκεφτόμαστε την ηλικία, Αννα!" μου ειπε!
-"Ισως το δεύτερο με κάνει να σε ερωτευτώ μάταια, μικρό μου", του είπα!
Ποιά είναι η καλύτερη λύση, φίλη μου, μου λές; Ποιά λύση θα με κάνει να νιώθω καλύτερα;
Σαλάτα τα έκανα...
Τί θέλω και μπλέκομαι; Τί ψάχνω και δεν κάθομαι στην ησυχία μου;
Φοβάμαι οτι τον "έρωτα πατώματος" μου τον έστειλε η τύχη μου... αλλά δεν ξέρω τί να τον κάνω...
Τον θέλω τόσο πολύ...
Πρέπει να ρίξω "τίτλους τέλους" σε ένα έργο που ίσα-ισα αρχισε... Και αυτό γιατί ακόμα και το πιο όμορφο και ρομαντικό στόρυ γίνεται ενα βαρετό δράμα, ξεχειλώνει και το φινάλε δεν έρχεται ποτέ ανώδυνα... Πρέπει να σκέφτομαι οτι υπάρχουν ένα σωρό άλλα σενάρια που περιμένουν εμένα να πρωταγωνιστήσω... στους τίτλους της αρχής όμως, γιατί δεν έχω πια τα κότσια να το πάω παραπέρα...
Δυσκολεύομαι πολύ να αποδεχτώ οτι άν και έπαιξα πάρα πολύ δυνατή άμυνα, τόσο καλή επίθεση, τελικά έφαγα γκόλ...
Έφαγα γκόλ στις καθυστερήσεις, για να μιλήσω λίγο όπως και αυτον... εκεί που δεν το περίμενα, εκεί που περίμενα μόνο το σφύριγμα του διαιτητή και θα με έβγαζε νικήτρια...
Πολύ δύσκολη η σημερινή ημέρα...
Και δεν ξέρω πώς θα είναι και οι επόμενες...
Η σαλάτα έγινε με τον PlayMobil...
Μεγάλη Greek Salad!!!
Οτι κορόιδευα το κουκουλώθηκα...και ότι προσπάθησα να αποφύγω, το καπελώθηκα...
Και όλα τα είπαμε χτές το βράδυ, και ολα τα κάναμε, και για όλα ντρέπομαι, σήμερα!
Δεν ξέρω αν εχω μετανιώσει τίποτα άλλο στην ζωή μου τόσο πολύ!!!
Θελω να βάλω τα κλάμματα...
Πέρασα πολύ όμορφα, άκουσα πολύ ωραία λόγια, επιτέλους κατάλαβα τί ήθελε...αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς θέλω εγώ, πλέον...
Με έσπρωξε στα άκρα το μικρό... Με στρίμωξε στην γωνία, και μου τα είπε ολα... Άκουσα όσα είχα φανταστεί οτι νιώθει αλλά δεν ήμουν σίγουρη, και του τα είπα και εγώ όλα... Το πρόβλημά μας όμως, κοινό και λογικό, ήταν η ηλικία... Μου αρέσε πάρα πολύ αρχικά, αλλά δεν το σκεφτόμουν σοβαρά. Μου άρεσε πάρα πολύ η παρέα του, περνούσαμε πάρα πολύ όμορφα μαζί, είχε χαβαλέ το παιχνίδι αυτό... Και για αυτόν το ίδιο... Όμως η ηλικία τον προβλημάτιζε περισσότερο απο μένα, τελικά... Απλά αυτός είχε τα κότσια να το σκεφτεί, ενώ εγώ εκείνο το βραδυ το είχα ξεχάσει...
Περάσαμε όμορφα αυτό το βραδυ, με συζητήσεις ωρών και όχι μόνο...
Μου έδωσε 3 μέρες προθεσμία να το σκεφτώ... Να σκεφτώ τί; Να ξεχάσουμε την βραδιά και να μείνουμε φίλοι, ή να συνεχίσουμε έτσι, φίλοι και όποτε έχουμε όρεξη να βγάζουμε και τα μάτια μας...
-"Ισως το δεύτερο, με τον καιρό, μας κάνει να μην σκεφτόμαστε την ηλικία, Αννα!" μου ειπε!
-"Ισως το δεύτερο με κάνει να σε ερωτευτώ μάταια, μικρό μου", του είπα!
Ποιά είναι η καλύτερη λύση, φίλη μου, μου λές; Ποιά λύση θα με κάνει να νιώθω καλύτερα;
Σαλάτα τα έκανα...
Τί θέλω και μπλέκομαι; Τί ψάχνω και δεν κάθομαι στην ησυχία μου;
Φοβάμαι οτι τον "έρωτα πατώματος" μου τον έστειλε η τύχη μου... αλλά δεν ξέρω τί να τον κάνω...
Τον θέλω τόσο πολύ...
Πρέπει να ρίξω "τίτλους τέλους" σε ένα έργο που ίσα-ισα αρχισε... Και αυτό γιατί ακόμα και το πιο όμορφο και ρομαντικό στόρυ γίνεται ενα βαρετό δράμα, ξεχειλώνει και το φινάλε δεν έρχεται ποτέ ανώδυνα... Πρέπει να σκέφτομαι οτι υπάρχουν ένα σωρό άλλα σενάρια που περιμένουν εμένα να πρωταγωνιστήσω... στους τίτλους της αρχής όμως, γιατί δεν έχω πια τα κότσια να το πάω παραπέρα...
Δυσκολεύομαι πολύ να αποδεχτώ οτι άν και έπαιξα πάρα πολύ δυνατή άμυνα, τόσο καλή επίθεση, τελικά έφαγα γκόλ...
Έφαγα γκόλ στις καθυστερήσεις, για να μιλήσω λίγο όπως και αυτον... εκεί που δεν το περίμενα, εκεί που περίμενα μόνο το σφύριγμα του διαιτητή και θα με έβγαζε νικήτρια...
Πολύ δύσκολη η σημερινή ημέρα...
Και δεν ξέρω πώς θα είναι και οι επόμενες...
