Γαμος...

Τώρα τελευταία βρίσκομαι συνέχεια σε οικογενειακά μίτινγκ λόγω του οτι έχουν έρθει όλοι οι συγγενείς απο τας εξωτερικάς και εχουν κανει κατάληψη στο σπιτι μας...
Αμέσως μετά το "Αννα, τί κάνεις;", θα ακούσεις το γνωστό "Αννα, πότε θα παντρευτείς και εσυ;"
Δεν ξέρω αν τους φορτώνομαι ή αν τρώγω το ψωμί τους, αλλά όλοι έχουν λυσσάξει να μας παντρέψουν. Και μένα και την αδερφή μου.
Ο πατέρας μου, υπ'οψιν, ένας χαβαλές-τρελος-12χρονος ενήλικας έχει παντρέψει όλες τις ανηψιές του απο τα 17 με προξενιά! Για τις κόρες του όμως, ούτε λόγος!
Οσες φορές και αν μεταξύ αστείου και σοβαρού του είπαν για ενα "νεαρο-καλο-με δουλεια" πάντα νευρίαζε και έλεγε οτι είμαστε μικρές ακόμα, και οτι θα τους βρούμε μόνες μας!
Η αλήθεια είναι οτι κατα βάθος οι γονείς μας μάλλον δεν είναι και πολύ φανατισμένοι στο να παντρευτούν οι κορες τους! Και μάλλον κατα βάθος δεν έχουν καταλάβει οτι εχουμε φτάσει τα 30!

Σε ένα λατρεμένο επεισόδιο του Sex & the City η αγαπημένη Καρρυ, λέει :
"Μάλλον στο DNA μου δεν υπάρχει η μητρότητα! Πρέπει να το βάλουν σε δοκιμαστικό σωλήνα να το εξετάσουν!"
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με μένα και την αδερφή μου!
Τα αγαπάω τα παιδιά, και ίσως καποτε (αν προλάβω) να κάνω και εγώ! Θα είμαι θαυμάσια μαμα, το πιστεύω γιατί εχω μεγαλώσει μεσα σε μια καταπληκτική οικογένεια... Όμως όχι ακόμα!!!

Τις προάλλες, σε οικογενιακό γάμο, ενας θείος είπε : "Αντε, μωρέ Αννα, να παντρευτείς, θα γίνει γλεντι τρικούβερτο" -"Θείο, φύλα την όρεξή σου για γλέντι για τη βαφτιση του παιδιού μου, μα πιο πιθανόν είναι αυτό παρά ενα γάμο"!!! του απάντησα!
Ο πατέρας μου ακόμα να συνέλθει...



O γάμος λένε οτι είναι εμπόλεμη ζώνη... Και η καλύτερη στρατηγική η υποχώρηση... Με κόβεται εμένα να κάνω υποχωρήσεις;;;




Ξέρω οτι θα έρθει η ώρα και θα παντρευτώ... Και ξέρω και πως θα γίνει...
Με εναν που θα ειμαι λίγο καιρό μαζί του, θα είμαστε "συνειδητοποιημένοι", θα έχουμε αγαπήσει, θα εχουμε ερωτευτεί, θα έχουμε γλεντήσει, και θα βλέπουμε οτι μαζί τουλάχιστον θα μπορούμε να ζήσουμε όμορφα! Ο γάμος θα γίνει σε μια παραλία, και το γλέντι ΔΕΝ θα έχει κρητικά!!! Δεν θα υπάρχει τούρτα, αλλά καροτσάκι με παγωτό χωνάκι, και ΔΕΝ θα χορέψουμε Μπλούζ! Νυφικό όμως θα βάλω! Ναί, και θα είναι και Valentino! Χαχα...
Και βέβαια πλάκα σας κάνω!

Λοιπόν, σοβαρά τώρα, ο γαμος είναι μια μεγάλη υπόθεση! Και εγώ στα μεγάλα ζητήματα δεν τα πάω καλά!

Γλυφάδα 4/10/2003

(το βρήκα σε ένα συρτάρι...είπα να το μεταφέρω εδώ...έτσι για να μείνει...)

Αγαπημένη μου φίλη,

Αυτή τη στιγμή εσύ ρίχνεις ύπνους για τα καλά, ώστε να έχεις δυνάμεις για το βράδυ που θα πάμε Romeo. Χτες πήγαμε Galea. Εγώ προσωπικά πέρασα τέλεια, ελπίζω και εσύ το ίδιο. Εύχομαι βέβαια και σήμερα να περάσουμε γαμώ όπως κάθε φορά άλλωστε.

Λοιπόν Φίλη, θέλω να σου πω τόσα πολλά!

Καταρχήν θέλω να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ που εδώ και τόσα χρόνια είσαι φίλη μου. Είσαι πραγματικά η καταπληκτική μου φίλη. Σ'αγαπώ πάρα πολύ. Με σένα όλα γύρω μου κάθε φορά είναι πιο όμορφα. Η άσχημη στιγμή γίνεται όμορφη, και η όμορφη ομορφότερη.

Με σένα παίρνουν αξία έννοιες πολύ σημαντικές σ'αυτή τη ζωή όπως η φιλία! Κάθε φορά που έρχεσαι στην Αθήνα περνάω τέλεια και ειλικρινά όταν φεύγεις νοιώθω κενό!

Εσύ είσαι αιτία και όταν κατεβαίνω Χανιά δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Γλυκιά μου, σ'αγαπώ τόσο πολύ, και δεν θέλω να το ξεχάσεις ποτέ αυτό!

Αλλαγή θέματος θα βάλω τα κλάμματα!

Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που νοιώθω πολύ καλά! Τα βλέπω όλα ωραία! Και όλα πάνε όντως καλά!

Ξέρουμε και οι δύο ότι η ζωή μας χρωστά πολλά και ξέρουμε πως θα μας τα δώσει όλα! Εγώ το νοιώθω, αυτό και για τις δύο! Θέλω και συ το ίδιο να νοιώθεις!

Αυτό τον καιρό είμαι ελεύθερη όπως ξέρεις. Μετακόμισα σε ένα σπίτι και σε μια περιοχή, ακριβώς όπως την ονειρευόμουν. Για μένα είναι πολύ σημαντικό. Είναι ένα βήμα στη ζωή μου. Μια αλλαγή που τόσο ήθελα! Και εγώ ακόμα κάνω πολλές αλλαγές με κανένα όμως συμβιβασμό!

Αχ .... μου, νιώθω ηρεμία και ευτυχία!

Είσαι μέσα και κοιμάσαι και μου έρχεται να έρθω να πέσω πάνω σου και να σου λέω πόσο καλή είσαι και πόσο με ηρεμείς!

Βέβαια το καλύτερο είναι η τσαπατσουλιά μας! Σε μια βδομάδα συγκατοίκησης μεταξύ μας δεν θα βρίσκουμε ούτε τους εαυτούς μας!

Λοιπόν, σήμερα στο Ρομέο θέλω να διαλύσουμε τα πάντα! Αλλά μην λέω πολλά!!!

Ρε ..., έλα για πάντα στην Αθήνα!!! Please!!! Please!!!

Σ'αφήνω τώρα !!!
Κοίτα αύριο στο αεροπλάνο να μην ροχαλίζεις και νομίζει ο πιλότος ότι έχει βόμβα!!!!!

Σ'αγαπώ .... μου! Να προσέχεις! Μην με ξεχνάς!!!

Η Φίλη σου

..................

Σε συγχωρώ....

Μέσα στο ψέμα. Στην υποκρισία και στην απάτη. Στο θέατρο, μια κωμωδία και ένα δράμα.

Ένας άνθρωπος διπλός. Ένας άνθρωπος μισός. Μπορεί και ακόμα λιγότερο. Ένα θέατρο ζωής. Μια κωμωδία δραματική και μυστήρια.

Μια αρρώστια ύπουλη και θανατηφόρα. Ένας θάνατος αργός και σιωπηρός. Μια ζωή ψεύτικη και κλεμμένη.

Ένα δράμα κωμικό και συνάμα μυστήριο. Ένας άνθρωπος λειψός. Έξω συναίσθημα, μέσα τρέλα.

Ένας τρελός. Μια ψυχή τρελή. Μια ψυχή άρρωστη, ζητιάνα. Χτισμένη σε κλεμμένα όνειρα, και ψεύτικα θέλω. Θέλω και μπορώ αλήτικα.

Μια ψυχή αλήτισσα, έτσι ακριβώς όπως ακούγεται!

Ψυχή δραματική και συγχρόνως κωμική. Μια ψυχή σε ένα κορμί διεφθαρμένο.

Μια ζωή ολόκληρη, βουτηγμένη και πνιγμένη στα μαύρα νερά. Στα μαύρα νερά ενός ωκεανού βρώμικου.

Δύο ή και παραπάνω; Χρόνια χαμένα! Τέσσερα ή δύο, δεν έχει σημασία!

Στα χρέωσα Δημήτρη όλα! Δεν κοίταξα ακριβώς τον αριθμό, αλλά στα χρέωσα! Πάλεψα πολύ για να μην το κάνω. Πάλεψα πολύ για να στα σβήσω!

Τα κατάφερα όμως... Με έκανες όμοια σου, γλυκό μου παιδί! Ήμουν άτιμη απέναντί σου, αλλά εσύ με έκανες έτσι! Κάτι μέσα μου το έλεγε! Δεν είναι τόσο καλός, φίλη, όσο φαίνεται! Και εγώ, για πρώτη φορά στην ζωή μου, έγινα κάτι χειρότερο από σένα!

Ζούσα μέσα στο ψέμα που μου πουλούσες εσύ, και εσύ σε αυτό που σου πάσαρα εγώ! Έκλεβα τρελά Σαββατοκύριακα για να ρουφήσω αγάπη από αλλού γιατί το ένοιωθα ότι η δική σου ήταν δηλητηριασμένη. Και πού να ήξερα, η καημένη...

Δεν σου κρατώ κακία, Δημήτρη! Τα συγχώρησα όλα σου τα λάθη! Δεν έφταιγες εσύ, άρρωστος ήσουνα, και κανείς μας δεν σε βοήθησε...

Έκλαψα πολύ όταν έφυγες... Ήξερα όμως ότι μόνο έτσι θα μπορούσα να ζήσω... Το είχες πει και εσύ ο ίδιος. «Ο ένας μας θα πρέπει να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο»... Ήσουν πολύ σκληρός μαζί μου... και δεν ήξερες κι όλας... Πού να μάθαινες ότι άλλον αγαπούσα, άλλον ήθελα στο κρεβάτι μου, άλλον καληνύχτιζα τα βράδια... Και πάλι, χωρίς να ξέρεις καν αυτά μου φερόσουν απαίσια, Δημήτρη!

Δεν ξέρω τώρα, από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι αν τα έχεις μάθει όλα αυτά. Ξέρω όμως ότι θα τα συγχωρέσεις, όπως τελικά τα συγχώρησα και εγώ όλα τα δικά σου!

Προχτές ήρθε το δικαστήριο για το ξύλο 2 μέρες πριν φύγεις... Δεν πήγα... Το είχα κιόλας ξεχάσει ότι είχε κατατεθεί μήνυση... Στα συγχώρησα όλα, και κοιτάω μπροστά! Ζω και αναπνέω μαθημένη στην σκληρή πραγματικότητα που με έβαλες εσύ!

Μου έδωσες μοναδικά μαθήματα, φίλε μου! Με έμαθες να μην εμπιστεύομαι, να μην ανοίγομαι και να μην χαρίζομαι σε κανένα...

Και για όλα αυτά, σε ευχαριστώ, και σε συγχωρώ...

Ηξερα με σιγουριά τι ήθελα : Να επιστρέψεις!!!

Μου είχες πεί "πρεπει να προχωρήσουμε" και έφυγες...

Ζούσα βαπτισμένη στην απουσία σου. Και η απουσία σου ήταν η πιο αστραφτερή παρουσία της ζωής μου. Όλα τα κατέλυε και όλα τα αναγεννούσε από την αρχή, σε χρωματισμούς και φωτοσκιάσεις νέες : φωτοσκιάσεις νοσταλγίας. Αν κάθε κόσμος χρειάζεται τον ήλιο γύρω του, αυτό το δικό σου «να προχωρήσουμε» έγινε τώρα ο ήλιος του κόσμου μου και γύρω από αυτό γύριζε η ύπαρξή μου διαρκώς. Σε νοσταλγούσα.

Η νοσταλγία δίνει στη ζωή ουσία και ανάταση. Αθωώνει τις ψυχές και ευαισθητοποιεί το δέρμα. Σε μαλακώνει, σε κάνει καλό και ονειροπόλο. Τα πράγματα γύρω σου απρόσωπα, μεταμορφώνονται σε σύμβολα, και υπαινιγμούς. Κυκλοφορούσα μέσα σε αυτά, όλα γύρω από σενα και αυτό μετάγγιζε στη καθημερινότητά μου ποίηση και συγκίνηση.

Το ανούσιο σκηνικό της καθημερινότητάς μου μεταποιήθηκε σε ένα μυστηριακό ιερογλυφικό που ξεκίνησα με ζήλο παθιασμένο να αποκρυπτογραφίζω. Όλα του βίου μου πήραν μια θέση και συγκλίνανε στο μέγα ερωτηματικό της καρδιάς μου : Πότε θα γυρίσεις;

Βαφτισμένη στην απουσία σου πήρε επιτέλους σκοπό η ζωή μου. Ο κόσμος όλος, οι δρόμοι, τα γραφεία, τα δωμάτια του σπιτιού μου γίνανε οι χώροι που μόλις είχες φύγει εσύ, αφήνοντας πίσω σου το δικό σου άρωμα. Ήμουν το λαγωνικό μόνιμα πίσω από το δικό σου άρωμα. Το άρωμα της αποχώρησής σου.

Σε οσφραινόμουν όσο μακριά και αν βρισκόσουν, σε οσφραινόμουν παντού, γιατί από παντού απουσίαζες! Αν είναι αλήθεια ότι αγαπάμε ότι μας λείπει, εγώ από την μέρα που εφυγες σε λάτρεψα!

Εσύ όμως είσαι σοφός. Έχεις τη γνώση του πότε πρέπει να σωπάς, πότε να φεύγεις, όπως στο καλό θέατρο ξέρουν πότε να ρίξουν την αυλαία. Έριξες την αυλαία σου την πιο κατάλληλη στιγμή και μου έμεινες αλησμόνητος.

Και τα τηλέφωνα άλλαξαν. Από φοβερή ενόχληση, τα κουδουνίσματα ηχούσαν τώρα σαν πιθανός ευαγγελισμός. Γιατί πάντα υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να τηλεφωνάς εσύ!

Σαν την ελπίδα για το θαύμα που διαπερνά όπως την ακτίδα το σκοτενό βυθό της ρουτίνας μας και την κάνει υποφερτή.

Ποτέ, μα ποτέ η ζωή μου δεν είχε τόση αξία. Έγινε πια μια ζωή ταγμένη. Ταγμένη για να σε νοσταλγεί και να σε αναμένει.

Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζωντανή από την απουσία σου, συνειδητοποιημένη από την σιωπή σου. Ονειροπαρμένη, πληγωμένη, προσανατολισμένη στην αναμονή σου.

Ήρωας μιας τραγωδίας μικρής.

Για πρώτη φορά ήξερα με σιγουριά τι ήθελα : Να επιστρέψεις!!!

(αγαπημένα κομμάτια...! το συγκεκριμένο νομίζω από Μάρω Βαμβουνάκη)

Στερεότυπα...

Ωρα 3, τη νύκτα ανεβαίνω τα σκαλιά, μα δεν νυσταζω
με ανοικτο το φως, ξανά, την δική σου τη μεριά ούτε που κοιταζω

Ειναι αυτό που λείπει, απ' τη μέσα μου ζωη, τα δάκτυλα σου
μια γουλια νερό θα πιώ, πως αλλιώς να καταπιώ πώς τα πάντα αλλάζουν

Παρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα
και ασε εδω για μενα κατι στοιχειωμένα Σ'αγαπώ, καρδιά μου
Στερεοτυπα μου, ετσι το ονομά μου δεν ξανακουσα
και για αυτο θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ'αγαπω...
Λες και είμαστε αγκαλιά...

Αμα θες να δεις τη δικιά μου τη σκιά, αντι για μένα
οπου παω θα ακους να ρθεις να κοιτας απο μακριά το δικό σου Ένα
Δεν μπορώ να ζώ εδώ μέσα, άλλος κανείς, θα βγώ λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετουν, στα μηνυμάτα αδειανό το άσπρο φακελάκι

Deje los esqueletos venir hacia fuera del guardarropa...

Let the skeletons come out...λέει μια αμερικάνικη παροιμία, και υπάρχει και παιχνίδι τέτοιο που παίζουν στα πάρτυ μετά τα μεσάνυκτα...
Κάθονται όλοι σε ενα κύκλο και απλά...κανουν ερωτήσεις, βγάζοντας έτσι όλους τους σκελετούς απο την ντουλάπα...
Πόσα μυστικά και πόσα ψέμματα μπορεί να κρύβει κάποιος... Πόσοι σκελετοί μπορεί να χωρέσουν σε μια ντουλάπα...
Πάντα ζούσα μέσα σε μια διαφανή γυάλα... Πάντα ήξεραν όλοι όσοι με περιτριγύριζαν τα πάντα για μενα, τί κάνω, πού πάω, με ποιόν πάω...

Το τί σκέφτομαι όμως, πραγματικά, κανείς!

Υπήρξαν πράγματα που έμεινα εντελώς κρυφά... Ακόμα και απο τις αδερφες μου... Υπήρξαν σκέψεις και πράξεις που ποτέ δεν θα έλεγα σε κανένα...
Οχι οτι ήταν τόσο πια φοβερά, ίσως, αλλά γιατί φάνταζαν για μένα τόσο "περίεργα" που φοβόμουν να τα εκμυστηρευτώ...
Ίσως και για αυτό έχω αμέτρητα ημερολόγια στοιβιασμένα στη βιβλιοθήκη...
Το μεγαλύτερό μου μυστικό πιστεύω...και δεν είναι μυστικό τόσο, όσο... δεν ξέρω πως να το πω ουτε καν εδώ...!

Και βέβαια αφορά ενα ερωτα, μια σχέση, ενα δέσιμο τρελό με εναν ανθρωπο που οχι δεν έπρεπε, ούτε ήταν άλλης, απλά... ήταν περίεργο...
Ο "Μαγκάιβερ" ήταν για μενα τα πάντα, και είναι ακόμα... Δεν ήταν Ο ΕΡΩΤΑΣ, αλλά δεν ήταν και ο απλός φίλος. Κοιμόμασταν μαζί σαν φίλοι, αλλά δεν ήθελα να με βλέπει και με τα μαλλιά χάλια... Κανονίζαμε να βγούμε και ετοιμαζόμουν λες και θα εβγαινα με τον αντρα της ζωής μου...και αυτός το ίδιο... Συμπεριφερόμασταν και οι δύο σαν να λάτρευε ο ενας τον αλλο αλλά είμασταν φίλοι... Εκλαιγα στην αγκαλιά του για τον Στέλιο και με παρηγορούσε σαν ο μεγάλος μου αδερφός, αλλά ενιωθα και συγχρόνως άσχημα γιατι στεναχωρούσα αυτον...

Το οτι ποτέ δεν προχώρησε αυτή η σχέση στην ουσία...
Το οτι δεν προχώρησε ήταν δικό μου λάθος. Λάθος... Πρώτη φορά το προφέρω... Πάντα ελεγα οτι δεν επρεπε... και δεν πρεπει τώρα πια, σίγουρα...

Τον ονόμασα Μαγκάιβερ γιατί πάντα έβρισκε λύσεις για τα πάντα... Για οτι με απασχολούσε φρόντιζε να μου δίνει λύση στο λεπτό...
Δεν εδωσες, καρδιά μου, μια δυναμική λύση για μας όμως...
Είμαστε δυο φίλοι που λατρεύουμε ο ενας τον άλλο. Που ξέρω οτι οποτε τον χρειαστώ με κάθε τρόπο θα είναι δίπλα μου... Και ας μήν ήμουν ποτέ εγω...
Νοιώθω τόσο άσχημα για αυτό... Εχω κλάψει αμέτρητα βράδια σκεφτόμενη ιστορίες και καταστάσεις που βρέθηκε δίπλα μου και εγώ σε μια και μοναδική του γύρισα την πλάτη...

Είναι μερικές μέρες τώρα, αφορμή ενα τραγικό γεγονός που μου συνέβη, και ξαναβρεθήκαμε... Κινδύνεψε ενας πρώην μου, και ο ανθρωπος που ήθελα να παρω τηλεφωνο και να ερθει να το περάσουμε μαζί ήταν αυτος! Και βέβαια ήρθε! Στην άλλη ακρη του Νομού, ξημερώματα, και όμως, ήρθε... 3 χρόνια, δεν του έλεγα ούτε "γειά", χάριν μιας 'φίλης'... Οταν όμως τον χρειάστηκα, εριξε κάτω τον εγωισμό του και έκανε τα πάντα για να είμαι εγώ καλύτερα... Περάσαμε μαζί τις δυσκολότερες, ίσως, ώρες της ζωής μου... Μαζί!

Πολλά άλλαξαν μέσα μου... πολλά αναθεώρησα, και πολλά με έκαναν εναν Αλλο Άνθρωπο...

Κάπου διάβασα οτι για κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ενα ταίρι... Οτι αυτοί που κάνουν κακους γάμους-σχέσεις κτλ απλά επέλεξαν τον λάθος ανθρωπο και καπου εξω υπάρχει ο δικός του... Υπάρχει βέβαια η συχνή πιθανότητα να μην το βρεις ποτέ, γιατί ζεί μακριά, είναι μαυρος και δεν γυρνας να τον κοιταξεις, ή πέθανε σε τροχαίο ή απο ιλαρά μωρό!

Πιστεύω πλέον οτι ο δικός μου άνθρωπος ήταν αυτός...

Aγαπημένα τραγουδια...λατρεμενα κομματια ζωής...

Πάντα τα τραγούδια συνόδευαν την ζωή μου... Μπορεί περιστατικά να ξεχνάω, να είμαι αφηρημένη, όμως σε σημαντικές στιγμές πάντα ένα τραγούδι "σκέπαζε" την ατμόσφαιρα...Ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, πάντα την «έδενα» με ένα τραγούδια...

Πρώτο και λατρεμένο ο Αύγουστος του Παπαζογλου. «Σ'αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω, και αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος, λιώνω στο πόνο γιατί νοιώθω κ εγώ ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος, κουράγιο θα περάσει θα μου πεις!!!» Επίσης το "Goodbye my lover" με κάνει και ταξιδεύω πολύ, μα πολύ μακριά!!! "You touched my heart you touched my soul, You changed my life and all my goals, And love is blind and that I knew when, My heart was blinded by you. I've kissed your lips and held your head, Shared your dreams and shared your bed, I know you well, I know your smell, I've been addicted to you "

H πρώτη μου φορά... με τον λατρεμένο μου τότε δεσμό, (τι καλό παιδί ήταν αυτό) είχε γεμίσει το δωμάτιο κεριά, και το πικ-απ (ναι, πικ-απ τότε, τόσο μεγάλη είμαι!...) έπαιζε 7 seconds

To κομμάτι του Ρέμου «Μείνε» δεν μπορώ να πω ότι μου φέρνει μια καλή ανάμνηση. Μου θυμίζει τον Δημήτρη μετά απο ένα από τους εκατοντάδες χωρισμούς μας που μου το τραγουδούσε. Το αγαπούσε αυτό το κομμάτι! Όπως επίσης και του Πλούταρχου «Μήπως σου ζήτησα πολλά» . Είναι, Χριστέ μου, τραγικό πόσο πολύ του ταίριαξε τελικά το τραγούδι κ το βίντεο κλιπ...δεν ξέρω...τραγικό!

Ο μεγάλος μου έρωτας συνοδευόταν από πάρα πολλά κομμάτια. Αρχικά, γνωριστήκαμε με το «Τι ήμουνα για σενανε» , ξανά του Ρέμου. Μου έστειλε μια σαμπάνια καθώς με έβλεπε να το χορεύω... Αυτή ήταν μόνο η αρχή! Ακολούθησαν πολλά κιβώτια σαμπάνιας, πολλοί κάλοι στα χέρια του σερβιτόρου στο μαγαζί που συχνάζαμε που ακόμα και σήμερα, 10χρονια μετά, όταν με βλέπει με κοροϊδεύει δείχνοντας μου το χέρι του! Το τραγούδι που μου είχε αφιερώσει ένα βράδυ με φεγγάρι όταν πια είχαμε τυπικά χωρίσει αλλά δεν τα καταφέρναμε να το κάνουμε και ουσιαστικά ήταν το «Λάθος» της Καίτης Γαρμπή... . Εγώ τον Στέλιο τον είχα «συνδέσει» με το κομμάτι του Νταλάρα «Τα βεγγαλικά σου μάτια», γιατί η ματιά σου όντως ήταν πυροτέχνημα! Επίσης και του Πλούταρχου το «Φοβάμαι πως» (...ακόμα σ'αγαπάω...!). Γιατί άραγε;;;

Ενας άλλος ερωτας που πέρασε από τη ζωή μου, μια σχέση τρελή από απόσταση και κρυφή ήταν ο Δημ Β. Αυτός αρχικά μου έλεγε ότι του θυμίζω τη Βανδή στο βίντεο κλιπ «Μελωδία της Μοναξιάς»... Ότι ζω δηλαδή εκτός από το σώμα μου και βλέπω σαν θεατής την πορεία μου απ' έξω... Ίσως επειδή δεν έπαιρνα μια απόφαση, αλλά άφηνα την ζωή να με πηγαίνει οπού θέλει... «Η Μελωδία της Μοναξιάς» ήταν για μας το τραγούδι μας...

Άλλο αγαπημένο μου κομμάτι της Βανδή το «Όλο λείπεις» . Η εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω αυτό το τραγούδι είναι τα τρελά τριήμερα μας στην Αθήνα με τις Φασόλες! Θυμάμαι μέσα στο Citroen να παίζει τέρμα στο cd το κομμάτι κ να τραγουδάμε κάνοντας όλους να γυρνάνε και να κοιτάνε! Αχ, φίλη, πόσα έχουμε κάνει!!!

Έχουμε κάνει τρελά κέφια τώρα το καλοκαίρι με παλιά τραγούδια... Θυμηθήκαμε τον Νίνο και το «Ερωτά μου», το «Θέλω να σε δω» και το «Πεθαίνω» . Δυστυχώς το αγαπημένο μου κομμάτι «Επηρεάστηκα» φέρνει στο μυαλό μου τον αγαπημένο μου φίλο που έφυγε όπως έφυγε και ο Νίνο σε αυτό το βιντεάκι...

Είχα κάποτε ένα φίλο, καλύτερο απο αδερφό... Κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε μαζι...... Ενα απο τα λάθη της ζωής μου...Ενα απο τα λάθη που δεν ξέρω αν θα διορθώσω ποτέ... Βλέπω ομως οτι ακόμα είναι δίπλα μου, και κακία δεν μου κρατάει... Αυτός, λοιπόν, είναι ενας αντρας με Α κεφαλαίο. Οχι επειδή ακουει Καρρα (χαχα), αλλά γιατί είχε τα κότσια και τη ψυχή να μ'αγαπάει τόσο μα τοσο πολύ... Θυμάμαι όταν βγαίναμε, σε όποιο μαγαζί πηγαίναμε ο dj εβαζε Καρρά μολις τον εβλεπε... Θυμάμαι τις αμέτρητες καντάδες που μου έκανε οταν κατα καιρούς τσακωνόμασταν για βλακείες, πάλι με Καρρά... Αχ... σ'ευχαριστώ που είσαι εκει...πάντα... Το ομορφότερο βράδυ της ζωής μου το πέρασα σε μια παραλία καπου στο Γεράνι, να βρέχει ο Θεός, μέσα σε ενα τζιπ που η ηλιοροφή ελεγα οτι θα σπασει απο την δύναμη της βροχής... Το ραδιο έπαιζε "Τελευταίος των Μοϊκανων"... Το καλύτερο πρωινό ξύπνημα έβερ... Άραγε αυτοί οι σκελετοι θα βγούν ποτέ απο την ντουλαπα;

Πριν χρόνια, πέρασα άλλη μια φορά ίδια περίοδο με την τωρινή... Χωρισμένη απο ενα δεσμό που με έπνιγε, είχα αλλάξει ρότα, και είχα ξεσαλώσει... Τότε παρεακι ήμασταν 3 κοπέλες, που και οι άλλες 2 είχαν ακριβώς την ίδια κατασταση βιώσει! Ετσι ταιριάξαμε και περάσαμε ενα φανταστικό χειμώνα στο Daz μεχρι το πρωί, και φοβερα παρτυ στην Πανσιον... Ένα ήταν το τραγούδι που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή... Τρελοκομεία και αυτές, ήρθαν στην καλύτερη εποχή στην ζωή μου...

O Βασίλης και η ιστορία μαζί του όλη αποτυπώνεται σε τραγούδια του Καρβέλα... Το "Μέτρα" ήταν ενα κομμάτι που εβαλε ενα βραδυ στο αυτοκίνητο αφού με είχε παρακολουθήσει να δεί που θα παω... Ήμουν για βραδυνό μπάνιο με τον τότε δεσμό μου, και ακόμα πιστεύω ο καημένος οτι θα αναρωτιόταν απο πού ερχόταν η μουσική αυτή!!! Ο Βασίλης ήταν μια ιστορία που ξεκίνησε 14-2-1993 και που δεν τελειωσε ποτέ... Μπορεί οταν μιλάμε για το τί θα γίνει με μας τελικά στην πλάκα πάντα, να λέω οτι "ειναι αργά, τωρα είμαστε πια αδερφια, αιμομιξία!" αλλά κατα βάθος...δεν ξέρω αν το εννοώ κιολας! Ο αγαπημένος μας Σωτήρης παντα μας έλεγε "Δεν μπορώ να καταλάβω τοσο πολύ που αγαπιέστε, αφού δεν εχετε ποτέ κοιμηθεί μαζι...".

Αυτό τον καιρό έχω φάει ένα κολληματάκι με το «Ακόμα προσπαθώ» των Πυξ Λαξ...Ίσως φταίει η προσπάθεια μου να 'ξεκολλήσω' από κάτι... δεν ξέρω...
«Για τα σύνορα που θέλω να καούνε,
Και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
Για τα ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΖΟΥΝΕ
Για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ... Ακόμα προσπαθώ...»

«Είμαι το βήμα που δεν έκανες ακόμα, που μια διστάζει η καρδιά κ μια το σώμα, κ αν νίκησε ο φόβος την αγάπη που δεν ένοιωσες, εγώ σ΄αφήνω να προσεχείς, αγαπώ... Μονάχα αν θες να αγαπήσεις είμαι εδώ!!!». Πέγκυ Ζήνα, κομμάτι που μάλλον έχουμε κολλήσει τα κορίτσια τελευταία!

Με όλο το νόημα όμως!!!

-"Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα σ'αυτη τη ζωή.....

...που να λατρεύει τόσο το εφήμερο", μου είπε πριν καιρό καποιος, επηρεασμένος απο ενα βιβλίο που διαβάσαμε...

-"Ναι, του απάντησα, οι Λιβελούλες" (αλλάζοντας τα λόγια του συγγραφέα)

Δεν ήταν ποτέ του στύλ μου τα εφήμερα... Δεν ήμουν ποτέ η γυναίκα που απλά θα κάνει σεξ γιατί της άρεσε κάποιος εκει εξω...

Πάντα μου εκανα σχέσεις μακροχρόνιες.... 2 χρόνια, 1χρονο, 4 χρονια, 2 χρονια...και συνέχιζα... Στα μεσοδιαλλείματα δεν έκανα τρέλες... Ποτέ ξεπέτες!

Τώρα τελευταία λίγο έχω αλλάξει... Εκανα κ ξεπέτες, αλλά όμως δεν θέλω να κάνω και σχέσεις!

Δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν μου έχει τύχει.... είναι πολλά!

Οι φίλες μου λένε οτι δεν αφήνω τον εαυτό μου να κάνω σχέση...

Οτι βλέπω τον αλλο, τον αφήνω να με πλησιάσει, αλλά μετά τον απομακρύνω... γιατί φοβάμαι!

Δεν φοβάμαι! Απλά ίσως, δεν πιστεύω πια...

Δεν μπορώ να πω οτι επειδή μου εχουν καθήσει στραβές εχω γίνει δύσπιστη... Απο τον εαυτό μου μάλλον κρίνω, και δεν πιστεύω οτι ο άλλος μπορεί όντως να εννοεί αυτά που μου λεει, και να νοίωθει αυτά που κάνει...

Θέλω να κάνω σχέση... Θέλω και να παντρευτώ... Ισως και να θέλω να κάνω και παιδια...

Για την ώρα όμως όλα αυτά μου φαίνονται πολύ μακρινά!!!

Μου φαίνεται αδιανόητο να φανταστώ πάλι τον εαυτό μου σε σχέση...

Και όμως θέλω...μαλλον...

"Αφήστε το αίμα μου ήσυχο!!!"

Τον Μάιο του 2006 ξεκίνησε για μενα μια περιπέτεια υγείας τρελή!

Ξεκίνησε απο φοβερούς πονοκεφάλους, και λίγο "παράλυσης" των άκρων...

Αρχικά, σημασία δεν έδωσα γιατί τα "φόρτωνα" όλα στην κακή μου ψυχολογία...

Ήμουν σε μια σχέση που πήγαινε καλά, αλλά πήγαινε....σε γάμο που εγώ δεν ήθελα ακόμα! 'Ημουν βαριεστημένη μέσα στο καθημερινό μου πρόγραμμα που δεν άλλαζε για τίποτα, ήμουν κολλημένη σε ένα νοικοκυριο, σε ενα μαγαζί, και στην "έλλειψη" για γκομενοτσαρκες με τις φιλες μου τις Φασολες...

Οι αρχικες εξετάσεις έδειξαν αυξημενη ταχύτητα καθίζησης ερυθρών, crp, rdw κτλ κτλ κτλ

Κινέζικα αρχικά για μένα, αλλα πού να φανταστώ η γυναίκα οτι θα γίνω εξπερ στο θέμα;

Εξετάσεις εγιναν πολλές, επισκέψεις σε κάθε λογής γιατρό καθημερινα, αξονικές, μαγνητικές, βιοψίες...

Μέχρι τις αρχές του Αυγούστου πήγα σε 16 γιατρούς διαφορετικούς. Σε πολλούς απο αυτούς πήγα και 3 και 4 φορές! Πήγα μέχρι και στον κτηνίατρο! Οχι για μένα, αλλα για τα σκυλιά μου... Η λοίμωξη που υποπτεύονταν ήταν πολύ συχνή κατα κάποιο τρόπο κ στα σκυλιά. Δεν ήταν μεταδοτική, αλλά δυο γιατροί που πιστεύουν πολλή στην "μεταδοτικότητα" σκύλου-αφεντικού μου πρότειναν κ αυτό σαν λύση! Εφοσον δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι απο μένα, να εξετάσουμε τα σκυλιά!

Πέρασα 3 μήνες φρίκης! Τρελοί πονοκέφαλοι, τρελά φάρμακα, και τρελές διαγνώσεις... Κανείς δεν ήταν σίγουρος, αλλά και κανείς δεν είχε μια πιθανότητα να μου αποκλείσει την πάθηση που φοβόμασταν...

Επέμενα οτι εγώ νοιώθω μια χαρά! Μια χαρά πάχαινα, μια χαρά αισθανόμουν, μια χαρά κινιόμουν, αν εξαιρέσουμε τον συνεχή πονοκέφαλο!

Παραμονές 15Αυγουστου επισκέφτηκα 2 κορυφαίους νευροχειρούργους συγχρόνως για εξέταση. Αφού μου κάνανε όλα τα τρελά που κάνουν οι νευροχειρούργοι επι 1,5ώρα, αφού ξεψάχνισαν τις μαγνητικες κ αξονικές η διάγνωση ήταν η εξής :

Ο ένας μου είπε να πάω διακοπές, θέλω ξεκούραση!

Και ο άλλος να κανω εισαγωγή σε νοσοκομείο επειγόντως!!!

Και ο ενας γιατρός μπροστά στον άλλο!

Φυσικά, έφυγα τρέχοντας!

Αποφάσισα απο τότε οτι, ακόμα και αν εχω αυτό που λένε, εγώ είμαι μια χαρά... Ακόμα και αν το έχω, για την ώρα ζω όμορφα. Δεν μεταδίδεται, αλλά δεν θεραπεύεται κιόλας! Γιατί να ζώ μεσα στο άγχος και στο φάρμακο για να αποφύγω τί; Κάτι που ίσως έχω, κ το οποίο δεν αντιμετωπίζεται;

Ξέρω οτι θα ξυπνάω μια χαρά για όσο είμαι ευτυχισμένη! Σήμερα πάλι βγήκαν οι επαναληπτικές... το αίμα μου γίνεται νερό όλο και πιο γρήγορα και ανησυχητικά...

Εγώ ξέρω οτι το αίμα μου βράζει μέσα μου, και θέλω να ζήσω όμορφα και ευτυχισμένα...

Για όσο είναι αυτό...

Για αυτό λοιπόν, αφήστε το αίμα μου ήσυχο!!!

Η ιστορία με τα βατράχια

Μια φορά κ ενα καιρό ήταν μια παρέα βατράχια. Αποφάσισαν μια μέρα να κάνουν αγώνα δρόμου, ποιός θα ανέβει το βούνο πρώτος...
Στήθηκε λοιπόν η εξέδρα στον τερματισμό, κορδέλες κατα μήκος του δρόμου, μαζεύτηκε κόσμος και ξεκινησαν τα βατράχια!

Ο κοσμος πολύς δεξιά και αριστερά, χαμός γινόταν, να φωνάζουν, να κράζουν κ να αποδοκιμάζουν τα βατράχια οτι δεν θα τα καταφέρουν...οτι μάταια προσπαθούν...

Ειχε δίκιο ο κόσμος, ενα ενα βατράχι τα παρατούσε και εβγαινε στην ακρη...

Προς έκπληξη όμως όλων, ένα τερμάτισε!

Εφτασε λοιπόν, στον τερματισμό, μόνο του, αφού ολα ειχαν εγκαταλείψει την προσπάθεια...

Γιατί; Ξέρετε;

Γιατί ήταν ΚΟΥΦΟ !!!

Ετσι κ εμείς θα πρέπει να είμαστε κουφοί στα αρνητικά σχόλια και στις κακές υποδείξεις!

Σκέψου Θετικά! Σκέψου Εσύ ! κ γιατί όχι.... Σκέψου Κουφά!!!

Ηταν ενα ζαβό Σαββατοκύριακο!

Το Σαββατοκυριακο που πέρασε ήταν το πιο χαζό διήμερο των τελευταίων χρόνων... Οχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά γιατί όλα, (μα όλα;) μου πήγαιναν ανάποδα! Οτι υπολόγιζα, ότι κανόνιζα, επρεπε να το ακυρώσω το επόμενο λεπτό... Σαν κάποιος να μου σκάρωνε φάρσες!!!

Μονο παρεξηγήσεις... Μόνο παρεξηγήσεις....

Και πού να μπεί ο Σεπτέμβρης με όλες τις εκλείψεις και τους ανάδρομους...

Δεν πάμε καλάαααααα...

O καλύτερος μου φίλος, ο παιδικός και αγαπημένος μου φίλος, τσατίστηκε για λόγο που δεν μπορώ καν να βάλω στο μυαλό μου και οσο και αν του τηλεφωνώ, δεν το σηκώνει!
Ο πρώην μου, βάλθηκε να με τρελάνει κυνηγώντας με σε μια βαπτιση που συναντηθήκαμε γύρω γύρω απο τα τραπέζια σαν τα παιδιά... Θα μου πείς, και συ γιατι δεν σταματούσες; Ε, αφού δεν θέλω να μου μιλήσει...Δεν μπορώ καν να τον κοιτάξω στα ματια... Δεν θέλω να με βάλει στην διαδικασία να "λυπηθώ" και να "νοσταλγίσω" καταστάσεις!!!
Ο "τυπος" που βρισκόμουν τους τελευταίους μήνες, επαθε κρίση ταυτότητας! Τον πιάσανε τα τρελά του,μάλλον απο την πανσεληνο. Τί για γάμους μου είπε, τί για οικογένειες, τί για έρωτες, και "εκμετάλευση"... Δεν θέλω να ακούω μ@λ@κίες, πλζ! Εφυγα και απο κει τρέχοντας...
Ωστόσο είναι ενας 45αρης τύπος, με μουστάκι παρακαλώ, και μικρό μακρύ νυχάκι, που με εχει ζαλίσει! Εχει πάθει έρωτα με τα μπιρμπιλοματικα ματια μου, (μην πω τιποτα αλλο και γίνω χυδαία) και εχω βρεί τον μπελά μου. Λουλούδια λες και είμαι μπουζουξίδικο καθημερινά κατακλίζουν το μαγαζί, αρώματα και κοσμήματα ερχονται με ταξι... Τί να πώ; Οτι αν ήταν κανενας νορμαλ δεν θα τύχαινε εμένα! Για να τον ξεφορτωθώ την Πέμπτη είπα στην "μεσολαβήτρια" να του πει οτι θελω ενα Smart (ειναι εισαγωγεας αυτ/των). To Σάββατο με πήρε η φίλη μου και με ρώτησε τί χρώμα!!! Να αυτοκτονήσω τώρα ή μετά;

Δεν ξέρω αν τα προκαλώ, ή αν έχω "μ@λ@κομ@γνήτη" που λεει και μια φασόλα! Μάλλον το δεύτερο!...

Σας παρακαλώ, υπάρχει περίπτωση να "πηδήξουμε" τον Σεπτέμβρη, τάκα-τάκα;;;

Sex Summer 2007

Δεν μπορώ να πω οτι είμαι στερημένη... Οτι δεν εχω περάσει καλά...Οτι δεν εχω κανει τα τρελά μου!!!

Αντίθετα θα έλεγα, εχω κάνει τα πάντα...Εχω περάσει φανταστικα...

Φέτος ομως το καλοκαίρι ήταν το κάτι άλλο...

Εκτός το οτι μετά απο καιρό ήμουν ελεύθερη, ήμουν και πολύ κεφάτη!

Πήγα κατι τρελά σαβ/κα με τις Φασόλες, βγήκα πολύ, ξενύχτησα, ήπια, είπα βλακείες, σκέφτηκα άλλες τόσες βλακείες, συνέχισα κάνοντας οτι μου κατέβαινε, και γνώρισα και τί θα πεί σεξ really!

Μην θέλετε να μπώ σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες...!

Απλά θα πώ οτι μάλλον, μετά απο τόοοσα χρόνια, και τόσους γκόμενους έπρεπε να γνωρίσω αυτον για να πω οτι εκανα σεξ!

Δεν ξέρω αρχικά τί μπορεί να ενωνει τόσο πολύ δυο ανθρώπους στο κρεββάτι (στην αποθήκη, στο ψυγείο, στο τραπέζι της κουζίνας, εξω στο κήπο...)... Πάντα νόμιζα οτι ο ερωτας, η αγάπη που νοιώθεις για τον άλλον σε κάνει να τον θές και τόσο πολύ...

Την αναίρεσα αυτή τη θεωρία...Τουλάχιστον δεν ισχύει για μένα!!!

Τον γνώρισα εντελώς τυχαία...Με κυνήγησε και με ζάλισε! Δεν με αφησε ήσυχη μέχρι να με ρίξει στο κρεββάτι (στο ψύγειο. στο κήπο, στο τραπέζι της κουζίνας...τα είπαμε αυτα!)... Το δέσιμό μας λοιπόν στα σημεία αυτα ήταν...τί να πω...ηφαιστειακό;

Δεν τον αγαπω, δεν μπορω να πω οτι ειμαι ερωτευμενη μαζι του...γιατι δεν πρεπει! Ισως αν μπορούσα να ήμουν βαθιά χωμένη μέσα σε ενα τρελο κ παραφορο ερωτα...Ομως, ειπαμε, δεν πρέπει!

Ισως παλι, ολη η ρουτινα μιας νορμαλ σχεσης να χαλαγε όλο το σκηνικο...

Μήπως παντα ετσι δεν συνέβαινε με μένα;

Το έπαιζα σκληρή, έπεφτα σε μια ιστορία που στην αρχή γούσταρα πολύ, και μετά βάλτωνα! Εμενα εκεί, με τον κατα καιρούς δεσμό, να κάνω ονειρα και σχέδια για το μέλλον, για ενα μέλλον που δεν ξέρω αν ήθελα και ποτέ...

Έφτασα στα 31 τώρα, και 3 φορές χώρισα λίγο πριν την εκκλησία. 3 φορές που πάντα ενοιωθα το άγχος και το πνίξιμο οτι τελειώνει η ζωή μου με αυτόν τον άντρα, σκεφτόμουν το "απωθημένο" μου (θα σας πω αλλη ωρα για αυτό), οτι πρεπει να κανω παιδιά γιατί τελειώνει ο χρόνος μου και οτι δεν μ'αρεσει να γίνω μια μαμα που θα πηγαίνει για καφέ στο Νετρίνο και θα τρωει κλαμπ σαντουϊτς σε παιδικά πάρτυ!!!

Αυτό ακριβώς ίσως με έχει εξιτάρει τόσο σε αυτον... Του έχω δώσει να καταλάβει άλλο πράγμα... "Είσαι αλλού;" μου λεει συνέχεια..."έχουμε αντιστρέψει τους ρόλους"...! Είμαι μια σκληρή και ίσως ξέκωλο γκόμενα που όποτε θέλω θα του στείλω ενα μήνυμα για να βρεθούμε, πάντα εντός θυρών! Τον γουστάρω πολύ, μ'αρέσει πολύ σαν άντρας, όμως δεν θα το αφήσω να με πάρει έτσι η μπάλα ξανά! Δεν θέλω να μάθει οτι κρέμομαι πάνω απο το τηλέφωνο μήπως παρει, αν κ εγω η ίδια δεν του έχω δώσει αυτό το δικαίωμα! Δεν θα του πώ οτι σκέφτομαι αυτόν συνεχώς και οτι κάνω αγώνα για να τον βγάλω απο μέσα μου, και να μην τον ξαναπάρω τηλεφωνο!

Καλύτερα να με θεωρεί ξέκωλο παρά να πέσω ξανά στην λούμπα της σχέσης... Να πηγαίνουμε με ζευγάρια για φαγητό, να σιγυρίζω το σπίτι του, να τον βοηθάω στο γραφείο...και να κάνουμε σεξ στο κρεββάτι σε στάση κλασσική!

Ο αντρας αυτός είναι για άλλα πράγματα για μένα.... Και έτσι θα το κρατήσω... Για λίγο όμως... Τα καλά κρατάνε λίγο...

Ασχετο :

Η μαμά μιας γνωστής ελεγε οτι αν μια γυναίκα παει με περισσότερους απο 10 αντρες είναι πουτ@ν@...

Πριν μερες ακουσα το εξης θεϊκο...

Οταν ρωτας μια γυναικα με ποσους εχει κανει σεξ, πολλαπλασιαζεις τον αριθμο που θα σου πει με το 3, κ αν ρωτησεις εναν αντρα διαιρεις δια 3 !!!

Κορυφαιο;;;

Ποτέ ξανά Φρέντο μετά τις 10!!!

Χτες λοιπόν, είπαμε να κάνουμε την διαφορά... Αντί για τον καθιερωμενο απογευματινο καφε που πίνουμε κάθε Παρασκευή στο κέντρο της πόλης, είπαμε να το κάνουμε Τρίτη...

Τις Παρασκευές πάντα βγαίνουμε, ξενυκτάμε κ πίνουμε με συνέπεια να μην καταλαβαίνουμε την επίδραση της καφεϊνης... Χτες το συνηθες ήταν να κοιμηθούμε κατα τις 1... Πού ύπνος; Το μάτι γαρίδα, και τα γέλια άφθονα!

48 τ.μ. βίλα δεν μας εφτανε να σουλατσαρουμε πανω κατω...

Και νά τα ηλίθια μηνύματα μεσα στην νύκτα για να περασει η ώρα, κ νά τα γραπτά υπονοούμενα...

Πήγε 4 να κοιμηθούμε...

Ετσι, ποτέ παιδιά, ξανά Φρέντο μετά τις 10!!!!

"Δεν έχω μμμμππππαταρρρρία!!!!"

Αυτο το νόμο του Μέρφι δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί δεν βρήκαν κατι να τον εξολοθρεύσουν...! Οχι τον Μερφι αυτοπροσώπος, ο τυπάς πρεπει να εχει πεθάνει, αλλα τον νόμο του... Τον νόμο του Νεύτωνα με την μηλιά κ το μήλο, τον καταφέραμε με ηλιον...πως το λενε το αεριο....Του Μερφι ομως, γιατι;

Το να κραταω 2 κινητά μαζί μου, δεν το εχω καταλάβει... Το να εχει κυρήξει βουβή απεργία το "αγαπημενο" κινητό, το καταλαβαίνω...Φταίω κ εγω... Αλλα το να χτυπάει την ωρα που η μπαταρια ξεψυχά, ποτέ δεν το χωνεψα!

Το "Δεν εχω μμμμπππαταρρρρρια" εγινε σλογκαν, ενα Σαββατο βραδυ σε μια νοτια παραλια της Κρητης...

Και ενώ όλοι έχουμε πιεί την καβα 2 beach bar,κ εχουμε καταληξει να χορευουμε Νινο, και "θελω να σε δω" πανω στις πετρες διπλα στην θαλασσα με Cavalli και Dior παππουτσια*...ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΓΕΛΟΙΑ ΣΥΣΚΕΥΗ!!!

Χτυπησε που λετε το ρημαδι, ωρα τετοια κρισιμη, με ενα κεφαλι γεματο αλκοολ, μια διαθεση για να τρεχω πισω στα Χανιά μεσα στην νύκτα.... κ μπιπ... εκλεισε!

Και να μενω με την απορια... Ποιος ήταν; Μονο Αυτος μπορει να ηταν, ειναι ο μονος που εχει το νουμερο αυτο... Και αν ηταν λαθος; Και μηπως να τον παρω εγω να εξακριβωσω;...

Ολα ηταν εναντιον εκεινο το βραδυ... Να μην μαθω ποτε αν ήταν Εκεινος...

Νομος του Μερφι...

Απαντηση στην απορία μου δεν ήρθε ποτε... Ηρθε αλλο ενα μπουκαλι τεκιλα που το τσακισαμε στην "υγεια του Αχαριστου"...

Ισως στην Wikipedia να πρεπει διπλα στην εξηγηση του Νομου να εχει μια φωτογραφια μου....

http://youtube.com/watch?v=zcaFTJ0cwXo

* Παραδέχομαι οτι είναι ο απόλυτος ξεπεσμός να φοράμε κάτι εκτός απο Μιτσουκο σαγιονάρες στην Σούγια!!!

Love with the first chat?

Το ιντερνετ και το τσατ δεν μπορούσε να αφήσει εμένα ανεπηρέαστη!!!

Ώντας 10 ωρες μπροστά απο ενα υπολογιστή, και εχοντας σίγουρα κενό για λούφα το μεσημέρι, μπήκα και εγώ στο κόσμο της ιντερνετογνωριμίας!

Η αλήθεια ειναι οτι ενοιωθα οτι έκανα το μεγαλύτερο κακό στον τότε συντροφό μου... Τον απατούσα, τον εξαπατούσα δεν ξέρω...

Τελικά και τον απάτησα και τον εξαπάτησα...

Γνώρισα εντελώς δειλά και τυχαία έναν ανθρωπο που εμελε να μου αλλάξει την ζωή...

Έναν αντρα που απο ότι αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήταν γραφτό να γίνει! Είχε πραγματικά συνομοτίσει το σύμπαν για μας!

Μετά απο μήνες αθώου και πολύ χαρούμενου τσατ, διαπιστώσαμε οτι αν και αυτος στην Αθήνα και εγώ στην Κρήτη είχαμε γνωριστεί χρονια πριν στο νησί μου μέσω μια κοινής γνωστής! Διαπιστώσαμε οτι το ενδιαφέρον που δείξαμε τότε και που δεν προλάβαμε γιατί γύρισε στη πόλη του ήταν μόνο η αρχή...και το ποδαρικό για μια πολύ δυνατή σχέση...

Κράτησε 2 χρονια; Κράταει μια ζωή...

Το ιντερνετ και η ανωνυμία που σου προσφέρει σε κάνει να "δράσεις" ως εξής:
Ή είσαι αληθινά ο Εαυτός σου, χωρίς να φοβάσαι την κριτική, μιλάς ανοικτά, εκμυστηρεύεσαι πράγματα, μοιράζεσαι συναισθήματα...
Ή σε κάνει και είσαι ο Εαυτός που πάντα ήθελες...και σίγουρα αυτός είναι ψεύτικος!

Αν πέσεις σε τύπο της δεύτερης κατηγορίας, σου ευχομαι Καλά Ξέτελα!
Αν όμως στη πρώτη κατηγορία, σου εύχομαι να ζήσεις τα μισά που έζησα εγώ με τον Δημ Β...

http://youtube.com/watch?v=SnXT9Urvzzc

Δημ Β...

Θα ήθελα να μην εξουσιάζω την καρδιά, σκέφτηκα. Αν κατάφερνα να εγκαταλειφθώ έστω για ένα σαβ/κο αυτή η βροχή που πέφτει στο πρόσωπό μου θα είχε άλλη γεύση...Αν ήταν εύκολο να αγαπά κανείς, θα είμαστε ο ένας για τον άλλο, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και τα λόγια του τραγουδιού θα μιλούσαν για μια ιστορία που θα ήταν η δική μας.

Αν δεν ήμουν αναγκασμένη να γυρίσω στα Χανιά θα ευχόμουν να μην διαλυθούν ποτέ οι ατμοί του κρασιού και να είμαι ελεύθερη να τον αγκαλιάσω, να τον χαϊδέψω, να πω και να ακούσω τα λόγια που μουρμουρίζουν οι ερωτευμένοι... Αλλά όχι, δεν μπορώ!

Δεν ξέρει ακομα οτι δέχομαι την πρόσκλησή του. Γιατί το ρισκάρω; Επειδή αυτή τη στιγμή είμαι μεθυσμένη και κουρασμένη απο τις ολόιδιες ημέρες μου...Μα τούτη η κούραση θα περάσει και θα πρέπει να γυρίσω στα Χανιά, στην πόλη που διάλεξαν να ζήσω. Με περιμενει η δουλειά μου, και ένας μέλλων σύζυγος που θα πρέπει να κάνω ευτυχισμένο. Μια γαλήνια ζωή, με παιδιά, προϋπολογισμό και διακοπές καθε Αύγουστο.

Δεν ξέρω ποιοί είναι οι δικοί του φόβοι, ξέρω όμως τους δικούς μου...

Δεν έχω ανάγκη απο καινούργιους, αυτούς που έχω μου αρκούν...

Ξέρω πως ο έρωτας είναι σαν τα φράγματα. Αν αφεθεί μια χαραμάδα απο όπου μπορεί να διαφύγει μια κλωστή νερό, σιγά σιγά διαβρώνονται τα τοιχώματα και φτάνει η στιγμή που η δύναμη του ρέμματος είναι ανεξέλεγκτη! Αν καταρρεύσουν τα τοιχώματα ο έρωτας τα κατακλύζει όλα, δεν μπορείς πια να αναρωτιέσαι τί είναι και τί δεν είναι δυνατόν, αν μπορείς ή οχι να κρατήσεις πλάι σου το αγαπημένο σου πλάσμα...

Το να αγαπάς σημαίνει πως έχεις χάσει τον έλεγχο...

Οχι δεν μπορώ να επιτρέψω τη ρωγμή στον τοίχο... Οσο απειροελάχιστη και αν είναι...

Αθήνα 2000

Το παζλ της ζωής...

Πόσα κομμάτια υπάρχουν στο παζλ της ζωής που ο καθένας μας θα ήθελε να βγάλει; Να το πετάξει μακριά;

Όμως...

Μετά στη θέση του θα μείνει ένα κενο... Μια τρύπα μέσα στην εικόνα που ίσως και κάποιες φορές είναι το σημαντικότερο. Συνήθως όταν φτιάχνουμε ένα παζλ ξεκινάμε απο το γύρω-γύρω, ταιριάζουμε τα κομμάτια περιμετρικά και μετά προχωράμε στο κέντρο...

Έτσι και με τη ζωή... Ζούμε, αναπνέουμε και στοιχειοθετούμε μια ύπαρξη. Μέσα σε όλα αυτά όμως, στο κέντρο τοποθετούμε τον λόγο της ύπαρξης αυτής...

Πώς να το βγάλουμε το κομμάτι λοιπόν... Η εικόνα δεν θα είναι ολόκληρη...

Μόνο αν το πετάξουμε ολόκληρο! Ολόκληρο το παζλ! Με μια κίνηση...στα σκουπίδια...με μια παρατιμονιά στον γκρεμό, με μια τυχαία εκπυρσοκρότηση ενός όπλου...

Μην με ρωτάς

Μην με ρωτάς γιατί είμαι τόσο καλή... Δεν ήμουν πάντα... Μην αναρωτιέσαι τί θέλω απο σένα οταν σου δίνω ένα κομμάτι του εαυτού μου... Έχω οτι χρειάζομαι... Τίποτα εκεί έξω δεν μπορεί να με γεμίσει πια... Ούτε ψεύτικες υποσχέσεις, ούτε προσωρινές απολαύσεις, γιατί είμαι ΠΛΗΡΗΣ...

Μπορεί όμως αν θες να μου χαρίσεις και συ ενα κομμάτι του εαυτού σου... Η αγάπη μπορεί μόνο να ενώνεται, να μεγαλώνει, να επεκτείνεται και να λάμπει. Αυτος μπορεί να είναι ο μοναδικός της σκοπός.

Είμαι μια ψυχούλα περίεργη για τα μάτια του κόσμου των φαινομένων... Μοιάζει να μην ανήκει, να μην συμμετέχει, να μην ακολουθεί... Σαν να έχει δικό της δρομο εξ'αρχής...

Μπορεί να μπερδεύτηκε για λίγο, γιατί η πορεία του ταξιδιού της ξέχασε αυτό το μονοπάτι, αυτό το σκοπό, τον προορισμό της. Ανεμοδερνόταν απο δω και απο κει, παλεύοντας να θυμηθεί, να μάθει. Βαθιά μέσα της ήξερε οτι απο κάπου αλλού είχε έρθει μα δεν μπορούσε να εντοπίσει απο πού... Ποτέ δεν προσαρμόστηκε, δεν απορρίφθηκε, δεν παρασύρθηκε απόλυτα, ωστε να ξεχάσει τελείως.

Κάποια στιγμή βρήκε το πολυπόθητο μονοπάτι... αλλά ήταν κουρασμένη! Πονεμένη στεκόταν πια μπροστά στο δικό της δρόμο, αυτόν που ήξερε οτι είχε χαράξει η ίδια αιώνες πριν, μα τώρα φοβηθηκε. Παραπάτησε, και έπεσε στο κενό... Όλο έπεφτε, έπεφτε, δεν την ένοιαζε πια, δεν μπορούσε να αντέξει άλλο αυτό το σκληρό κόσμο που μόνο την έδιωχνε και την πλήγωνε...

Μην με ρωτάς...

Δεν σου ζητώ να με ακολουθήσεις. Δεν μπορείς. Πρέπει να θυμηθείς ποιος είναι ο δικός σου δρόμος. Θα σε κρατήσω απο το χέρι όμως αν θέλεις και θα σε βοηθήσω να τον βρούμε μαζί!

Για αυτό είμαι εδώ!!!

"H μοίρα κάθε ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του..."

Ετσι έγραψε κάπου ο Ηράκλειτος...

Και σήμερα το καταλαβαίνω τόσο πολύ...

Δεν ξέρω αν εμένα ο χαρακτήρας μου με έχει φέρει σε αυτο το σημείο της ζωής μου, ξέρω όμως οτι ο χαρακτήρας μου με βοηθά και 'αντέχω' τα χτυπήματα της μοίρας...

Είμαι ενας ανθρωπος 'χαζος', με την καλή έννοια... Δεν κολλάω σε κακοτοπιές, δεν παιδεύω τον εαυτό μου, ξεχνάω και προσπερνάω εύκολα...

Πηδάω το ένα πρόβλημα μετά το άλλο... Ξεχνάω και φτερουγίζω μακριά απο ότι με χαλάει, και οτιδήποτε με δυσκολεύει...

Δεν λύνω τα προβλήματα, τα προσπερνάω! Αλλά ποιός είμαι πια για να τα λύνω όλα; Ο Ευκλείδης;...

Αντίο...

Κοιτάζοντας μέσα απο το τζάμι της ζωής βλέπω πόνο... Πόνο που μέσα απο τα δάκρυα, γλυκαίνει...

Μαλακώνει τόσο, που ο ίδιος μας δίνει κουράγιο για ζωή...

Ζούμε έχοντας μέσα μας αυτον και οδηγούμαστε εκεί που μας πάει...

Η δύναμη ομως της ψυχής φαίνεται καθαρά μέσα απο το τζάμι...

Μια δύναμη που προσπαθεί να μας σηκώσει, εκεί που σκοντάψαμε και πέσαμε...

Πέρνωντας η ίδια δύναμη μέσα απο τον ίδιο τον πόνο...

Τον πόνο που μας ρίχνει κάτω, και όμως ξανασηκωνόμαστε!

Αυτή είναι η ΖΩΗ...

Αυτός και ο ΘΑΝΑΤΟΣ...

Ο Πόνος -και- η Δύναμη...

***************************************************

Θέλωντας να δώσω ζωή σε μια σκέψη θα της χαμογελάσω...

Το χαμόγελο αν και πονεμένο, χαρίζει όμορφη και γεμάτη δροσιά πνοή μέσα μας...

Μια πνοή και ένα χαμόγελο!

Μια σκέψη γλυκιά...

Μια ανάμνηση που φέρνει δάκρυα, και πόνο... Μια ζωή που φεύγει, και μια που έρχεται!

Μια άλλη που έρχετε γεννημένη και μεγαλωμένη με γλυκιές σκέψεις και πολύ πόνο...

Αυτό είναι η ΖΩΗ...

Αυτός και ο ΘΑΝΑΤΟΣ...

Πέρνω κουράγιο μέσα απο τη ζωή, για να αντιμετωπίσω το πόνο του θανάτου...

Αναπνέω βαθιά, γλυκά...και προσπαθώ να πάρω δύναμη...

Με ένα χαμόγελο, αν και πονεμένο...

Σε ένα μικρό δωμάτιο με το παράθυρο κλειστό...

Ποτέ άλλοτε δεν είχα νοιώσει τόσο μικρή, τόσο ανίκανη και τόσο αδύνατη να αντιδράσω...Να παλέψω και ας πληγωθώ...Να προσπαθήσω...Να σε αγκαλιάσω σφιχτά και να μην σε αφήσω να φύγεις απο κεί...Να σε φιλάω και να σου λέω πόσο σ'αγαπάω...

Να μην αφήσω ούτε ένα λεπτό χωρίς να σου αποδεικνύω οτι χωρίς εσένα δεν υπήρχα... Οτι εσύ εισαι η ζωή μου! Οτι όπως είπε και ο 'Νίκος στην Σεισάχθεια' "ακόμα και αν δεν υπήρχες, πάλι εσένα θα είχα επινοήσει"!!!

Εκατσα απλά στην γωνία μου και περίμενα. Περίμενα το τέλος. Το τελευταίο μας σαββατοκύριακο το περάσαμε σε ενα μικρό δωμάτιο σκοτείνο, ακομα και το παράθυρο κλειστό! Μην μου φύγεις! Ενα σαββατοκύριακο την αγκαλία σου βουτηγμένη όλοκληρη μέσα στα λόγια σου, και στα όνειρα! Στα όνειρα που έφτιαξες νομίζοντας οτι μπορώ να μπώ και εγώ εκει!

Δεν είχα δύναμη να αποκρούσω! Ακουγα τα όνειρα και τα ρουφούσα σαν σφουγγάρι. Κυλιόμουν και χανόμουν μέσα τους.

Σ'αγάπησα όσο δεν μπόρεσα ποτέ να φανταστώ οτι γίνεται!

Ο πόνος αυτής της αγάπης με χτύπησε σαν ένα αυτοκίνητο ενα μωρό-σκυλάκι...

Με πέταξε στην άκρη του δρόμου να ξεψυχάω μεσα σε πόνους φρικτούς...

Έφταιγα που έκατσα στη μέση του δρόμου...

Έφταιγα που δεν καλύφθηκα...Δεν κοίταξα δεξια-αριστερά πριν περάσω απέναντι...Εκατσα στην μέση και απλά περίμενα το τέλος μου!

Αναρωτιέμαι κάθε νύκτα που ξαπλώνω στο κρεββάτι μου... "Μετανιώνεις καθόλου";

Πιστεύεις οτι ίσως κάποια στιγμή τα όνειρά μας θα γινόντουσαν "μας", και οχι "σας" όπως και έγινε τελικά;

Την αγαπάς, καρδιά μου;

Νοιώθεις αυτό που ένοιωθες οταν είμασταν μαζί; Γελάς, κλαις, σκέφτεσαι και συζητάς όπως κάναμε εμείς;

Σε κοιτάζει στα μάτια όπως εγώ; Διαβάζεις κάτι π ου μοιάζει με αυτό που έβλεπες στα δικά μου μάτια;

Δεν σου είπα ποτέ το "σ'αγαπώ"!

Το πρωινό του χωρισμού μας και μόνο, με μάτια που έκαιγαν απο τα δάκρυα στο είπα : "Σ'αγαπώ"

"Γιατί δεν μου το είπες τόσο καιρό"; μου είπες...

Έτρεξα και έφυγα... Να κρύψω τα δάκρυα... Τα δάκρυα που έκαιγαν τα μάτια μου καιρό πολύ μετά!

Αλλαξε το βλέμμα μου απο τότε...Το χρώμα - το βλέμμα - ο τρόπος... όλα άλλαξαν!

Πέρασαν 10 χρόνια, καρδιά μου...

Εκείνο το "Σ'αγαπώ" έπεσε στο δρόμο, 2 Μαϊου 1997! Πέρασε ένα αυτοκίνητο και το πάτησε!

Θέλει να ξεψυχήσει... Πότε πότε βρίσκεται κάποιος και το περιθάλπει...Το φροντίζει, το αγαπά, το προσέχει... αλλά ο πόνος παντα επανέρχεται...

Ξανά και ξανά...

Και τρέχει και φεύγει, πάει παλι κάπου αλλού, κάθεται μόνο του!

Ένα πονεμένο "σ'αγαπώ"

Ένα "σ'αγαπώ" που περιμένει εσένα να το μαζέψεις, ισως...

Οι κουβέντες σου ξυράφια, καρδιά μου, έχουν στοιχειώσει την ψυχή μου...Μέσα απο αυτές τις λέξεις, η καρδιά μου σταματά...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μωρό μου, το πρώτο μας βράδυ... το πρώτο μας ξύπνημα... "Σήμερα όλη μέρα με ρωτούσαν γιατί χαμογελάω" μου είπες... "Γιατί χαμογελούσες"; σε ρώτησα... "Γιατί είμαι ευτυχισμένος"! μου απάντησες...

Δεν αντέξαμε πολύ μακριά... Περάσαμε ακόμα ένα χειμώνα στα κρυφά...

Ενας χειμώνας κρυφός και φοβισμένος... Μέσα απο κρυφά τηλέφωνα, ξενοδοχεία και μικρά δωμάτια που το μόνο που θέλαμε ήταν να απλώσουμε εκει τα λόγια μας...

Τόση αγάπη πού να χωρέσει;

Τόση αγάπη πού να κρυφτεί;

Ένα χρόνο μετά άλλαξα πορεία...Είπα να φύγω μακριά... Ανατολή εγώ με περιστασιακούς, δύση εσύ με την προίκα σου...

Σε πόνεσε, ψυχή μου, το τελευταίο μου "τελος"...

Πόσο μακριά μου προσπαθησα να σε διώξω... Όσο έφευγα τόσο δίπλα μου ερχόσουν... Όσο σε έσπρωχνα μακριά τόσο σκίαζες την ζωή μου...

Ήσουν μόνιμα πάνω μου!

Ο Ήλιος, εγώ και εσύ ανάμεσα!

Σ'αγάπησα, Στέλιο, και θα σ'αγαπάω πάντα... Θα πονάω οταν σε σκεφτομαι... Θα προσπαθώ όμως να μην το κάνω...

Θα φεύγω απο την μέση του δρόμου, για λίγο... και θα ξαναγυρνάω....

Ένα μικρό δωματιάκι με παράθυρο κλειστό...και όνειρα παντού!

Μια λιβελούλα που πετάει απο δω και απο κεί...

Σ'αυτό το μικρό δωματιάκι, με το παράθυρο κλειστό, μάτια μου....

"Τα νερά θα μπορέσουν να σβήσουν όλα όσα έγραψε η ΦΩΤΙΑ" !!!

Θυμάμαι εκείνη τη μαγική στιγμή που ένα "ναι" ή ένα "οχι" μπορούσε να αλλάξει όλη μας την ύπαρξη...

Μου φαίνεται οτι πάει τόσος πολύς καιρός!!!

Και όμως δεν είναι...

Μέσα σε εννέα μήνες βρήκα την αγάπη μου και την έχασα!

"Προσπάθησε μόνο να ζεις. Το να θυμάσαι είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά" μου είχες πει...

Μπορεί η αγάπη να μας γερνάει πριν την ώρα μας, και να ξανανιώνουμε οταν φεύγει η νιότη...

Αλλά πως γίνεται να μην θυμάμαι αυτές τις στιγμές;

Για αυτό το λόγο γράφω... για να μετατρέψω τη λύπη σε νοσταλγία, τη μοναξιά σε αναμνήσεις...

Για να μπορώ όταν θα έχω τελειώσει το γράψιμο να τα ρίξω όλα στη θάλασσα!

Έτσι έχω διαβάσει...Και για να προφέρω τα λόγια του συγγραφέα :

"Τα νερά θα μπορέσουν να σβήσουν όλα όσα έγραψε η ΦΩΤΙΑ" !!!

Σκέψεις απο κάποιο ανάγνωσμα, χρόνια πριν...

Για ένα φίλο που έγινε άγγελος...

Είσαι δίπλα μας... Το νιώθουμε... Κάθεσαι δίπλα μας και μας κοιτάς... Χαμογελάς... κ το νοιώθουμε...

Τώρα πια μέσα απο την απουσία σου καταλαβαίνουμε την παρουσία σου... Είσαι δίπλα μας και μας κοιτάς...

Κοιτάς τα δάκρυα που κυλάνε στα πρόσωπά μας... Τα χαμόγελά μας όταν σε θυμόμαστε γλυκά... Την νοσταλγία μας για τις στιγμές μαζί σου... Νοιώθουμε παντού οτι είσαι δίπλα μας... Τώρα πιο πολύ απο ποτέ!!!

Χαμογελάς συνέχεια! Δεν πονάς πια! Είσαι μέσα σε κάθε γλυκιά αγκαλιά... Και χαμογελάς...

Πονά πολύ αυτό που έκανες... Μας πονά πολύ... Όμως εσύ χαμογελάς... Είσα καλά... Νοιώθεις καλά πιά... Είσαι το δάκρυ και το χαμόγελό μας...

Σηκώνουμε το κεφάλι και νομίζουμε οτι σε βλέπουμε. Ακούμε μηχανή και γυρνάμε το κεφάλι να σε χαιρετήσουμε... Κοιτάμε φωτογραφίες, κολλάμε στο χαμόγελό σου...

Περιμένω να ακούσω οτι όλα ήταν ένα όνειρο... Κάποιος να μας ξυπνήσει... Όμως έρχεσαι εσύ, στα άσπρα ντυμένος και μας το θυμίζεις..Εχεις φύγει... Έχεις φύγει πολύ μακριά... Όμως τώρα σε νοιώθουμε τόσο δίπλα μας...

Γυρνάω στο χτες. Σε φέρνω στο μυαλό μου...θυμάμαι "εκείνο το παιδί με τις μηχανές"... Εκείνο το μεσημέρι του '93. "Να, φίλη, αυτός είναι ο Σωτήρης!"

Θυμάμαι τις μέρες μας στο μπιλιαρδάδικο... Τη γκαρσονιέρα που είχαμε ονομάσει "σουβλάκι"... Τα κυνηγητά με τα μηχανάκια και τους μπάτσους... Τη βόλτα μας στην Αθήνα, μικρά παιδιά τότε... Την αγάπη σου για την Φίλη μου!

Θυμάμαι και τις τελευταίες μας κουβέντες : "Εχουμε αλλάξει όλοι τόσο πολυ..." μου είχες πεί... Ήσουν πολύ στεναχωρημένος... Καλοκαίρι στο κρεββάτι με σπασμένο πόδι... "Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο..." επέμενες. Σου είχα πει οτι αν κάνεις κατι κακό εσύ θα έχανα κάθε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους κ στην ζωή.... "Εχουμε αλλάξει..." επέμενες!!!

Πονάει πολύ αυτό που έκανες, Σωτήρη... Η θύμησή σου τρυπάει το μυαλό μας... Με καίει η φλόγα στο καντιλάκι σου... Καίγομαι και το καταλαβαίνω... Εγώ πονάω πολύ, εσύ είσαι πάντα με το χαμόγελο...

Είσαι ο νικητής, Σωτήρη! Νίκησες τον πόνο, το δάκρυ, τη ζωή!

Σ'αγαπάμε, Σωτήρη!

Δεν σου λέω "γειά"...

Μόλις σηκώσω τα μάτια μου απο το χαρτί θα δώ το χαμόγελό σου ξανά...

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτε!!!

17 Αυγούστου 2002

"Τώρα θα έπρεπε να κλαίω, αλλά εγώ χαμογελάω...

Θα έπρεπε να φοράω μαύρα, αλλά εγώ φοράω κόκκινα...

Αντε, θα κλάψω, και θα πιω σε μια αιωνιότητα που δεν θα ξανάρθει ποτέ!!!"

Οι Φασόλες

Εχω κάνει στην ζωή μου αμέτρητους φίλους... Αμέτρητες παρέες... Γενικά ήμουν άτομο που μ'αρεσε η παρέα... Δεν νομίζω οτι είμαι πολύ εξωστρεφής, απλά δείχνω έτσι... Και για αυτό πάντα δίπλα μου είχα πολλούς ανθρώπους...

Απο όλα ομως τα στάδια και αν πέρασα οι φίλοι μου είναι μετρημένοι στα δάκτυλα των χεριών... Είναι ψυχές και καρδιές που έκλαψαν και γέλασαν μαζί μου, που κάναμε τρέλες παιδικές, εφηβικές ακόμα και τώρα, στα 30μας, συνεχίζουμε με τα ίδια μυαλά...

Θα ήθελα να σας τις γνωρίσω...

Θα ευχόμουν στον καθένα σας να έχει έστω μια απο όλες τις φίλες μου για δική του...

Θα ένιωθε τόσο πλούσιος...

Την παρέα μας κάποιοι την ονόμασαν "Φασόλες"... είμαστε όντως πολύ "Φασόλες"...

Θα ξεκινήσω απο την αδερφή μου... Ας την ονομάσουμε "10-χρονια-εκανα-να-ξεκολλησω"...

Ειναι το ακριβώς αντίθετο απο μενα... Όμορφη,ξανθιά,με ωραίο σώμα, γλυκιά, σοβαρή, πολύ μετρημένη στις αποφάσεις της (εκτός απο μια που εκανε να καταλάβει 10 ετη!), νοικοκυρά, οικονόμα, οικονομικά ανεξάρτητη, αλλά μένει με τους γονείς μας... Δυο χρόνια μικρότερή μου, αλλά τόοοοοσο διαφορετική!!! 10χρόνια σχεδόν παιδευόταν με ένα "αντρα" ο οποίος μέσα απο μεγάλες ιστορίες αποδείκτηκε οτι έχει παρεξηγήσει την έννοια "αντρας"! Τον χώρισε, και τώρα και ένα χρόνο ζεί την ζωή της! Ζούμε όλοι μαζί τη ζωή της/μας!

Η "συγκάτοικός" μου ήταν αρχικά κολλητή της αδερφής μου... Ας την ονομάσουμε "μα-τί-γίνεται-και-δεν-χρησιμοποιεί-κανεις-το-τηλεφωνό-μου"...
Είναι μια περίεργη κοπέλα... Ενώ είναι όμορφη, είναι καλή, είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση, όλοι της ζητάνε το τηλέφωνό της, αλλά κανείς δεν παίρνει!!! Ζούσε χρόνια με εναν άλλο "αντρα" ο οποίος αφού της έσπασε τα νεύρα και τον χώρισε γιατί δεν ήθελε γαμους κτλ παρόλα τα χρονια που ήταν μαζί, παντρεύτηκε στο καπάκι αλλη κ εχει και παιδί τώρα!!! Οταν χώρισα, αυτή, μαζεψε τα πράγματά της και ήρθε και εκανε κατάληψη στον καναπέ του σπιτιού μου... Τσακωνόμαστε μόνο για την κακή της συνήθεια να μην "ενημερώνει" για οτι τελειώνει σε αυτό το σπίτι, αλλα το διαπιστώνω εγώ πάντα οταν θα το χρειαστώ! (αμέτρητα είναι τα αδεια μπουκάλια στα ραφια...απλά τα αφήνει στην θέση τους)

Η "μα-μπορει-να-ειναι-ενας-αντρας-πιστος;" είναι η κολλητή μου η άλλη. Χρόνια φίλες, απο το σχολείο. Πανέμορφη, με όλη την έννοια της λέξης, γυναίκα που μέχρι κ οι πετρες γυρνάνε και την κοιτάνε οταν περνάει, αλλά ΤΡΟΖΗ! Ξέρεις τί πάει να πεί, τροζή; Είναι λίγο ματαιόδοξη, είναι λιγο ψωνιο, είναι λίγο νευρική, όλα με την καλή έννοια πάντα! Παντρεύτηκε μετά απο χρόνια αναζητήσεων, εναν "Αγιο ανθρωπο" που μπορώ να βάλω το χέρι μου στην φωτιά οτι θα την κάνει βασίλισσα... Της αξίζει άλλωστε!

Η "τα-νεα-σου", είναι η άλλη μου κολλητή απο το σχολείο... Φοβερός συμβουλάτορας, φοβερή συνομιλήτρια, αλλα το κακό της είναι οτι δεν μιλάει αυτή! Οτι και να περνάει τα κρατάει μέσα της, δεν ξέρουμε αν χωρίζει, αν ειναι ερωτευμένη, αν είναι στεναχωρεμένη... Μόνο "νευρα" λεει οτι εχει, οταν κάτι συμβαίνει... Χάνεται και εξαφανίζεται οποτε βρεί γκόμενο, είναι λίγο πιο πολύ "κουλτουριάρα" απο μας, ακούει λίγο "ανύπλητη" μουσική, και της αρεσουν τα παρακμιακά, υποχθόνια, υπόγεια μπαράκια... Γούστα...

Η "μια-ζωή-με-ενα-αντρα" είναι η κολλητή μας και αυτή απο το σχολείο... Γνωριστήκαμε οταν εγώ πήγαινα Α' λυκείου και αυτή για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην Β'γυμνασίου!!! Σε όλη της τη ζωή έχει αλλάξει δυο άντρες... Με τον τωρινό (άλλος Αγιος ανθρωπος και αυτός) είναι παααρα πολλά χρόνια μαζί, και όταν βγαίνουμε κοιτάζει και σχολιάζει τους γκόμενους σαν να είναι έγκλειστη σε αγροτικές φυλακές! Εχει πάααρα πολύ πλάκα...και είναι μια καρδιά ακατανίκητη!

H "παντρεμένη-αλλά-οχι-πεθαμένη" είναι η κουμπάρα μου. Την πάντρεψα, παρόλο που δεν ήθελα διότι εκεινο το καιρό εβγαινε το διαζύγιο μιας αλλης κουμπαριάς που έκανα κ ενοιωθα πολύ γκαντέμω! Επέμενε ομως και εγινε! Ο γάμος ήταν ενα πάρτυ που θα θυμούνται όλοι χρόνια! Μέχρι τις 6 το πρωί όλοι στην πίστα, ο κρητικαρος καλλιτέχνης να έχει κατέβει στην πίστα κ να τραγουδά Καζαντζίδη και Ρουβά, εγώ πάνω στο μπάρ και το μαγαζί να τρέχει να βρεί κι άλλες σαμπάνιες! Ολοι μιλούσαν μέρες μετά για αυτό το γλέντι! Ζεί ευτυχισμένη, παντρεμενη, έκανε ενα παιδί, είναι έγκυος στο δεύτερο, αλλά δεν λέει να σοβαρευτεί! Και στις γκομενότσαρκες μέσα είναι, και στις "παρακολουθήσεις" και σε όλα! Είναι τρελοκομείο! Τον άντρα της τον λατρεύω γιατί την αγαπά και την προσέχει σαν θησαυρό!

Η "κουμπάρα Νο2" είναι η κουμπάρα ουσιαστικά της αδερφής μου... Παντρευτηκε και αυτή ένα πολύ καλό μας φίλο, έκανε 2 παιδιά στο καπάκι και τώρα ζεί και μας τρελαίνει με το μόνιμο ψάξιμο Baby-sitter! Το μόνιμο θέμα συζήτησής μας είναι η τελευταία που πήρε για δοκιμή, και ποιάς εθνικοτητας είναι! Τα παιδιά της σίγουρα θα βγούν Πολυεθνικά!

Η "αντρας ειναι ο κατω των 25" ειναι η πιο παλιά μου φίλη! Απο το Νηπιαγωγείο! Τρελή, αλλά ψωνισμένη με τα πιτσιρίκια! Σε μόνιμη δίαιτα, και σε μόνιμη σύγχυση για το που θα χτυπήσει το επόμενο πιπίνι! Και θέλει και να παντρευτεί!... Μόνιμα ερωτευμένη με ενα φίλο μας που όμως δεν την θέλει, γιατί (αμαρτία) αυτός θέλει εμένα, και εγώ κάνω την παλαβή... Εχουμε τσακωθεί άπειρες φορές για αυτό το θέμα, λες και φταίω εγώ... Το καλοκαίρι τούτο ήμαστε (ήταν μαλλον αυτή μονο) τσακωμένες...! Μα δεν φταίω εγώ!!!

Η "Ποτε-θα-με-ζητησεις-στον-πατερα-μου" είναι άλλο ενα Φασόλι της παρέας. Χρόνια με ενα τύπο που κάθε Κυριακή θα πάει να την ζητήσει στον πατέρα της... Και ακόμα περιμένουμε! Θρησκόληπτη μέχρι αηδίας, μας βάζει στον ίσιο δρόμο όποτε ξεφύγουμε!... Αποθέωση!

Η "πότε-θα-παντρευτείς-μωρή;" είναι η "μαμά" της παρέας. Πολλά χρόνια μεγαλύτερή μας, αλλά εμφανισιακά θα έλεγα συνομήλική μου! Εχει 3 παιδιά, (η μεγάλη της κόρη είναι συνομήλική μου), εναν αντρα αποθέωση και ένα τρελό μυαλό! Προσπαθεί μάταια πολλά χρόνια να με παντρέψει (αυτή παντρεύτηκε στα 14, και μάλιστα κλέφτηκε!) και θεωρεί οτι εγώ είμαι μια τρελή που θα πιάσω Πρώτο Ράφι δεξιά με τα μυαλά που κουβαλάω!

Αυτές είναι οι βασικές "Φασόλες".

Κατά καιρούς εισέρχονται διάφορα κ άλλα "οσπρια" αλλά δεν κάθονται και πολύ στην παρέα... Χανόμαστε, τσακωνόμαστε, παρεξηγιόμαστε... και έτσι πάλι μένουμε οι βασικές...

Αλλωστε στην ζωγραφιά που εχει κάνει η "τα-νεα-σου" μας έχει βάλει όλες στη σειρά και εχει γράψει ρητά απο κάτω : "Αλλες εγγραφές δεν δεχόμαστε"!!!

Οσες φορές προσπάθησα να "εντάξω" άλλη μια μεσα, έπεσε στο κενό! Ποια να πρωτοθυμηθώ; Την "Λεσβία" που κόντεψε να μας πηδήξει όλες (τί περίπτωση και αυτή Θεέ μου, θα σας τα πώ αλλη φορά), την "Πανσιόν" που κοντεψε να την πηδήξει ο κουμπαρος μου και εμένα η κουμπάρα μου, την "κουμπάρα" μου που μας γέμισε στα ψέμματα και τσακωθήκαμε και αναμεταξύ μας για το ποιά είναι η αλήθεια... Τί να λέμε...!

Αυτή την "εντολή" στην παρέα μας να μην δεχόμαστε άλλες καινούργιες αρχικά δεν τη κατάλαβα... Ίσως όμως αυτη να είναι το συστατικό που έχουμε μείνει τόσα χρονια μαζί!

Είμαστε όλες γύρω στα 30, αλλα αν μας πετύχεις κάπου έξω θα λές οτι είμαστε 13, και αυτά κλεισμένες σε θηριοτροφείο! Τρελοκομεία στον κόσμο μας, και τίποτα δεν μαρτυρά την "υπόγεια" φλόγα που καίει μέσα μας... "Να βρούμε/κρατήσουμε ένα ΚΑΛΟ παιδί"!!!!!!

Ενα άδειο σπίτι...

Όλα έδειχναν διαφορετικά απο τα Χριστούγεννα...

Απο την παραμονή των Χριστουγέννων... Απο το μεσημέρι εκείνο που μπήκα στο σπίτι μας και το βρήκα άδειο... Άδειο απο σένα...

Είναι περίεργο πόσο μπορούν να γεμίσουν ένα σπίτι μερικά ρούχα στην ντουλάπα και το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι σου...

Με το που άνοιξα την πόρτα, κοίταξα χαμηλά, κάτω απο το τραπέζι... Σαν απο ένστικτο, σαν απο φόβο... Ηθελα να δω οτι βρίσκεται εκεί το αυτοκινητάκι σου...

Ελειπε... Οπως έλειπες και εσύ...

Αδειασε ένα σπίτι 48 τ.μ. και 2 ετών, μέσα σε ένα μεσημέρι... Αδειασε μια ζωή, αφησες ενα κενό, αφησες ενα θυμό, μια λύπη, τύψεις, στεναχώρια και κλάμματα στην θέση σου...

Καποια Αμερικάνικη Μελέτη απέδειξε οτι η στεναχώρια ενός χωρισμού κρατά 40τόσες μέρες...δεν θυμάμαι ακριβώς...

Για σένα εκλαψα 4 !!! Και ήταν αρκετές!

Ηταν αρκετές για να καταλάβω οτι μάλλον ούτε εγώ σ'αγαπούσα... Οτι είχα βολευτεί, όπως όλοι κάνουμε σε μια σχέση... Είχα μάθει πως έπινες το καφέ σου, πως προτιμάς τα μακαρόνια... αυτά είχα μάθει... Το πώς θα πρέπει να σε αγαπώ για να μείνεις κοντά μου, τότε δεν το καταλάβαινα...

Εφυγες, και είμαι ευτυχισμένη!

Είναι ενα περίεργο συναίσθημα, είναι μια περίεργη κατάσταση...

Ολα γύρω μου είναι θολά, τίποτα δεν μου δείχνει οτι καλώς έγιναν τα πράγματα ετσι, όμως εγώ είμαι ευτυχισμένη...

Σ'αγάπησα; Δεν το νομίζω... Μ'αγάπησες εσύ πολύ αρχικά, και μου μετέδωσες την "ιδέα"! Ναι, μην γελάς... Έτσι ακριβώς ήταν...

Αγάπησα πιστεύω πολλές φορές στην ζωή μου... Αγάπησα ανθρωπους που με αγάπησαν... Δεν αγάπησα όμως πολύ εσένα...

Είμαι πολύ εγωίστρια για να με αφήσω να κλαίω... Είμαι επίσης πολύ χαζή για να μείνω στα παλιά... Πηδάω απο δω και απο κεί, φτερουγίζω, ακριβώς οπως μια μικρή λιβελούλα...

Ζευγαρώνω, πέρνω ότι θέλω απο το αρσενικό, και μετά το τρώω... Το εξαφανίζω... Το εξαφανίζω απο μέσα μου... Απο την καρδιά μου, απο την ψυχή μου... Απο τα πάντα μου... Ακριβώς γιατι είμαι εγωίστρια;

Ισως...