Ποτέ άλλοτε δεν είχα νοιώσει τόσο μικρή, τόσο ανίκανη και τόσο αδύνατη να αντιδράσω...Να παλέψω και ας πληγωθώ...Να προσπαθήσω...Να σε αγκαλιάσω σφιχτά και να μην σε αφήσω να φύγεις απο κεί...Να σε φιλάω και να σου λέω πόσο σ'αγαπάω...
Να μην αφήσω ούτε ένα λεπτό χωρίς να σου αποδεικνύω οτι χωρίς εσένα δεν υπήρχα... Οτι εσύ εισαι η ζωή μου! Οτι όπως είπε και ο 'Νίκος στην Σεισάχθεια' "ακόμα και αν δεν υπήρχες, πάλι εσένα θα είχα επινοήσει"!!!
Εκατσα απλά στην γωνία μου και περίμενα. Περίμενα το τέλος. Το τελευταίο μας σαββατοκύριακο το περάσαμε σε ενα μικρό δωμάτιο σκοτείνο, ακομα και το παράθυρο κλειστό! Μην μου φύγεις! Ενα σαββατοκύριακο την αγκαλία σου βουτηγμένη όλοκληρη μέσα στα λόγια σου, και στα όνειρα! Στα όνειρα που έφτιαξες νομίζοντας οτι μπορώ να μπώ και εγώ εκει!
Δεν είχα δύναμη να αποκρούσω! Ακουγα τα όνειρα και τα ρουφούσα σαν σφουγγάρι. Κυλιόμουν και χανόμουν μέσα τους.
Σ'αγάπησα όσο δεν μπόρεσα ποτέ να φανταστώ οτι γίνεται!
Ο πόνος αυτής της αγάπης με χτύπησε σαν ένα αυτοκίνητο ενα μωρό-σκυλάκι...
Με πέταξε στην άκρη του δρόμου να ξεψυχάω μεσα σε πόνους φρικτούς...
Έφταιγα που έκατσα στη μέση του δρόμου...
Έφταιγα που δεν καλύφθηκα...Δεν κοίταξα δεξια-αριστερά πριν περάσω απέναντι...Εκατσα στην μέση και απλά περίμενα το τέλος μου!
Αναρωτιέμαι κάθε νύκτα που ξαπλώνω στο κρεββάτι μου... "Μετανιώνεις καθόλου";
Πιστεύεις οτι ίσως κάποια στιγμή τα όνειρά μας θα γινόντουσαν "μας", και οχι "σας" όπως και έγινε τελικά;
Την αγαπάς, καρδιά μου;
Νοιώθεις αυτό που ένοιωθες οταν είμασταν μαζί; Γελάς, κλαις, σκέφτεσαι και συζητάς όπως κάναμε εμείς;
Σε κοιτάζει στα μάτια όπως εγώ; Διαβάζεις κάτι π ου μοιάζει με αυτό που έβλεπες στα δικά μου μάτια;
Δεν σου είπα ποτέ το "σ'αγαπώ"!
Το πρωινό του χωρισμού μας και μόνο, με μάτια που έκαιγαν απο τα δάκρυα στο είπα : "Σ'αγαπώ"
"Γιατί δεν μου το είπες τόσο καιρό"; μου είπες...
Έτρεξα και έφυγα... Να κρύψω τα δάκρυα... Τα δάκρυα που έκαιγαν τα μάτια μου καιρό πολύ μετά!
Αλλαξε το βλέμμα μου απο τότε...Το χρώμα - το βλέμμα - ο τρόπος... όλα άλλαξαν!
Πέρασαν 10 χρόνια, καρδιά μου...
Εκείνο το "Σ'αγαπώ" έπεσε στο δρόμο, 2 Μαϊου 1997! Πέρασε ένα αυτοκίνητο και το πάτησε!
Θέλει να ξεψυχήσει... Πότε πότε βρίσκεται κάποιος και το περιθάλπει...Το φροντίζει, το αγαπά, το προσέχει... αλλά ο πόνος παντα επανέρχεται...
Ξανά και ξανά...
Και τρέχει και φεύγει, πάει παλι κάπου αλλού, κάθεται μόνο του!
Ένα πονεμένο "σ'αγαπώ"
Ένα "σ'αγαπώ" που περιμένει εσένα να το μαζέψεις, ισως...
Οι κουβέντες σου ξυράφια, καρδιά μου, έχουν στοιχειώσει την ψυχή μου...Μέσα απο αυτές τις λέξεις, η καρδιά μου σταματά...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μωρό μου, το πρώτο μας βράδυ... το πρώτο μας ξύπνημα... "Σήμερα όλη μέρα με ρωτούσαν γιατί χαμογελάω" μου είπες... "Γιατί χαμογελούσες"; σε ρώτησα... "Γιατί είμαι ευτυχισμένος"! μου απάντησες...
Δεν αντέξαμε πολύ μακριά... Περάσαμε ακόμα ένα χειμώνα στα κρυφά...
Ενας χειμώνας κρυφός και φοβισμένος... Μέσα απο κρυφά τηλέφωνα, ξενοδοχεία και μικρά δωμάτια που το μόνο που θέλαμε ήταν να απλώσουμε εκει τα λόγια μας...
Τόση αγάπη πού να χωρέσει;
Τόση αγάπη πού να κρυφτεί;
Ένα χρόνο μετά άλλαξα πορεία...Είπα να φύγω μακριά... Ανατολή εγώ με περιστασιακούς, δύση εσύ με την προίκα σου...
Σε πόνεσε, ψυχή μου, το τελευταίο μου "τελος"...
Πόσο μακριά μου προσπαθησα να σε διώξω... Όσο έφευγα τόσο δίπλα μου ερχόσουν... Όσο σε έσπρωχνα μακριά τόσο σκίαζες την ζωή μου...
Ήσουν μόνιμα πάνω μου!
Ο Ήλιος, εγώ και εσύ ανάμεσα!
Σ'αγάπησα, Στέλιο, και θα σ'αγαπάω πάντα... Θα πονάω οταν σε σκεφτομαι... Θα προσπαθώ όμως να μην το κάνω...
Θα φεύγω απο την μέση του δρόμου, για λίγο... και θα ξαναγυρνάω....
Ένα μικρό δωματιάκι με παράθυρο κλειστό...και όνειρα παντού!
Μια λιβελούλα που πετάει απο δω και απο κεί...
Σ'αυτό το μικρό δωματιάκι, με το παράθυρο κλειστό, μάτια μου....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου