Αντίο...

Κοιτάζοντας μέσα απο το τζάμι της ζωής βλέπω πόνο... Πόνο που μέσα απο τα δάκρυα, γλυκαίνει...

Μαλακώνει τόσο, που ο ίδιος μας δίνει κουράγιο για ζωή...

Ζούμε έχοντας μέσα μας αυτον και οδηγούμαστε εκεί που μας πάει...

Η δύναμη ομως της ψυχής φαίνεται καθαρά μέσα απο το τζάμι...

Μια δύναμη που προσπαθεί να μας σηκώσει, εκεί που σκοντάψαμε και πέσαμε...

Πέρνωντας η ίδια δύναμη μέσα απο τον ίδιο τον πόνο...

Τον πόνο που μας ρίχνει κάτω, και όμως ξανασηκωνόμαστε!

Αυτή είναι η ΖΩΗ...

Αυτός και ο ΘΑΝΑΤΟΣ...

Ο Πόνος -και- η Δύναμη...

***************************************************

Θέλωντας να δώσω ζωή σε μια σκέψη θα της χαμογελάσω...

Το χαμόγελο αν και πονεμένο, χαρίζει όμορφη και γεμάτη δροσιά πνοή μέσα μας...

Μια πνοή και ένα χαμόγελο!

Μια σκέψη γλυκιά...

Μια ανάμνηση που φέρνει δάκρυα, και πόνο... Μια ζωή που φεύγει, και μια που έρχεται!

Μια άλλη που έρχετε γεννημένη και μεγαλωμένη με γλυκιές σκέψεις και πολύ πόνο...

Αυτό είναι η ΖΩΗ...

Αυτός και ο ΘΑΝΑΤΟΣ...

Πέρνω κουράγιο μέσα απο τη ζωή, για να αντιμετωπίσω το πόνο του θανάτου...

Αναπνέω βαθιά, γλυκά...και προσπαθώ να πάρω δύναμη...

Με ένα χαμόγελο, αν και πονεμένο...