...Πάμε να παίξουμε με τα PlayMobil ?
Εάν πάλι το γέλιο είναι αυτό που χαρίζει χρόνια σε έναν ανθρωπο, τότε μάλλον θα φτάσω 300 ετών… Γέλασα πάρα πολύ αυτές τις μέρες…
Το πρόγραμμα των ημερών βέβαια με εξουθένωσε, και τώρα νοιώθω λες και με έχει δείρει ενας λόγος αμερικανικού στρατού σε στρατόπεδο του Ιρακ… (είμαι και 30χρονών, βλέπεις!)
Ο απολογισμός των ημερών αυτών είναι ο εξής :
1 Play Mobil βαθιά ερωτευμένο, «θέλω-να-είμαστε-μαζί!», εχοντας βέβαια, όπως λέω εγώ, λόγω ηλικίας «αγνοια κινδύνου»
Ενας dj που αντί για «γειά» όταν μπαίνουμε στο μαγαζί βάζει Νίνο, η «δαγκάνα» που αναμένει όποιον «εκτος-προτύπων-γκόμενο» μας μιλήσει να τον πετάξει έξω, πολλές μεγάλες κουβέντες, και πολλά Johnnie!!!
Η Πρωτοχρονιά με βρήκε σπίτι, οικογενειακά και με φίλους, να τραγουδάμε μαζί με την εκπομπή του Μικρούτσικου «Θα πεις και ένα τραγούδι», τον μπαμπά να μας κερνά και να κάνει προπόσεις του τύπου «Καλή Σταδιοδρομία, Καλά Μυαλά» κτλ, και την μαμά να δινει ρεσιτάλ μαγειρικής βλέποντας σε dvd τις εκπομπές «Μαγειρεύω με την καρδιά μου». Οι αδερφές μου έστρωναν το μεγάαααλο τραπέζι, και εγώ κλασσικά, μιλούσα στο τηλέφωνο…
Όταν η ώρα πήγε 3 είπαμε να κατέβουμε προς τον πολιτισμό και να τιμήσουμε με την εκτυφλωτική παρουσία μας τους φίλους μας που μας κρατούσαν το τραπέζι από τις 12.30! Ο μαύρος χαμός στο μαγαζί! Κόσμος ντυμμένοι όλοι με τα καλά τους, φιλιά και αγκαλιές…
Συζητήσεις για το πώς μας μπήκε το 2008 και αν βάλαμε κόκκινο βρακί απόψε το βράδυ ήταν τα πρώτα θέματα…
Το γιατί οι πιτσιρικάδες γουστάρουν τις μεγάλυτερες είναι ένα μεγάλο θέμα…το γιατί είναι πολύ πιο εκδηλωτικοί, πιο βούρ στον πατσά, χωρίς αναστολές και χωρίς μπούρδες του τύπου «θέλω-να-κανω-σχεση-αλλα-δεν-εχω-βρει-την-κατάλληλη» είναι ένα μεγάλο θεμα. «Αγνοια Κινδύνου», ξαναλέω εγώ!
Ο κ. Γιάννης έφυγε εκείνο το βράδυ (και θα σας διηγηθώ αλλη ώρα την ιστορία αυτή), και ο μικρός Γιάννης ή Boy όπως τον ονομασε ενας φίλος, πήρε την θέση του!
Τον Boy τον γνωρίζω από 4 χρονών… (αυτός ήταν 4 δηλαδή, εγώ 8!) Κάναμε πολύ παρέα από μικρά παιδιά, στο προάυλιο της εκκλησίας κοντά στα μαγαζιά των γονιών μας… Χαθήκαμε κάποια χρόνια, και ξαναβρεθήκαμε αφού εμελε να είμαστε ξανά γειτονες με τα δικά μας πλεον μαγαζιά… Καθημερινά πίναμε τον πρωινό καφέ μαζί και όποτε εχω πρόβλημα με κάποιον «προβληματικό» πελάτη, αυτόν παίρνω τηλεφωνο να εμφανιστεί σαν «από μηχανής Θεός»… Λόγω, λοιπόν, αυτής της πολύχρονης φιλίας που μας συνδέει δεν περίμενα ούτε υποπτευόμουν ποτέ ότι κάτι άλλο μπορεί να σκέφτεται για μενα. Ειδικά αφού ξέρει τα πάντα και ειδικά, ξέρει τα γούστα μου!!! Συνέχεια με κοροϊδευε ότι θέλω μεγάλο σε ηλικία αντρα για τον γεροντοκομίσω και να πάρω τη περιουσία του… ότι μ’αρέσει να φτιάχνω χαμομήλια και πρέπει να ειδικευτώ σε παθήσεις όπως το αλτσχάϊμερ και την οστεοπόρωση…
Μου τα είπε χύμα και τσουβαλάτα το βράδυ (πρωι πια) της Πρωτοχρονίας! Με γοήτευσε και με εξέπληξε, όμως πολύ! Καθήσαμε μέχρι τις 8 το πρωί στο μαγαζί, σε ένα καναπέ, οι δυό μας, να μου αναλύει τον πόνο του και να τον δουλεύω για τα Play Mobil του και τον φίλο του τον Πίκατσου…
Τι να πω η ταλαίπωρη που ευτυχώς δεν είχα σπίτι να πάω! Γιατί σίγουρα δεν θα πήγαινα μόνη εκείνο το βράδυ. Η αδερφή μου και ο μεθυσμένος της δεσμός μου είχαν πάρει το αυτοκίνητο και είχαν εγκατασταθεί σπίτι μου… Ο Boy με κορόιδευε ότι ολη την χρονιά θα είμαι χωρίς αυτοκίνητο και ξεσπιτωμένη και εγώ για να τον δουλέψω του έλεγα ότι ευτυχώς το Κυδων (ξενοδοχείο) είναι κοντά! Καταλήξαμε λοιπόν, 9 το πρωί να με αφήνει έξω από το σπίτι μου αφού η λατρεμένη μου αδερφή είχε δώσει «σήμα» για να γυρίσω σπίτι ελεύθερα…
Δεν του απάντησα τίποτα… τουλάχιστον προφορικά, γιατί μέχρι τις 11 το πρωί είχαμε συνέχεια της συνομιλίας μας μέσω sms…
«Τι να απαντήσεις σε κάτι που δεν γίνεται;» Αυτή ήταν η απάντησή μου…
Η χρονιά μπήκε πολύ όμορφα, συνεπώς… Τι κι αν είναι πιτσιρικάς…
Η επόμενη μέρα μας βρήκε στον καναπέ… Στην σειρά οι «φασόλες» να κάνουμε ανακεφαλαίωση της βραδιάς, να γελάμε και να κοροϊδεύουμε με τα Πίκατσου που μας έτυχαν την πρώτη βραδιά της νέας χρονιάς…
Δεν είμαι σίγουρη ότι η βραδιά αυτή δεν θα έχει συνέχεια… δεν είμαι καν σίγουρη αν μπορώ να αντισταθώ σε ένα τυπάκι που μιλαει ανοικτά και με έκανε να νοιώσω βασίλισσα… δεν ξέρω τι θα γίνει, και αν θα γίνει δηλαδή, αλλά είχε την πλάκα του…
Η αλήθεια είναι ότι δεν του φαίνετε ότι είναι μικρότερός μου, ότι είναι «καρμπόν» εμφανισιακά με τους περισσότερους πρώην μου, ακομα και η δουλειά του είναι η ίδια, σχεδόν… τί άλλο θα μπορούσε να τύχει σε μενα, αλλωστε;
Κανένας έρωτας πατώματος, μήπως;
