Πως ξεκινάει η ζωή μας;...

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε η ζωή μου... Δεν ξερω γενικά πως ξεκινά η ζωή κάποιου... Απο την γέννησή του, απο ενα σημαντικό γεγόνος στη ζωή του, απο ένα θάνατο...δεν γνωρίζω...

Δεν γνωρίζω κάν πώς ίσως ξεκίνησε η δική μου...

Φτάνω τα 33 σε μερικους μήνες και νιώθω οτι η ζωη μου ειναι αυτή που πέρασε. Οτι αυτό που ζω τώρα απλά ειναι τα παρασκήνια μιας ζωής που γλέντισα, έκλαψα και ευχαριστήθηκα.

Μεσα απο την καθημερινότητα που πλεον εχω επιλεγει να ειναι αλοβητα η ιδια, μερα με την ημέρα οχι επειδή ειμαι απογοητευμένη αλλά επειδή ειμαι βαριεστημένη. Βαριεστημένη απο τα παντα.

Αν επρεπε να δωσω ενα ονομα στην ζωη μου αυτο θα ήταν «Νικος». Η ζωή μου όλη, ο Νικος.

Μεσα σε 38 ημερες βρήκα το όνειρο και το έχασα.

Μεσα σε 38 ημέρες ακουσα τα ομορφότερα λόγια, έζησα το ονειρο, και την 39 μέρα δεν άκουσα καν το «δεν θελω να σε ξαναδω». Απλά το «Κατειλημμενος» στο κινητό του.

Να τον καλώ και να μου παταει το "Κατειλημμενος".

Δεν ξέρω αν με πόνεσε τόσο η ζωή που έχασα... Δεν ξέρω καν αν θα ήθελα να μην γνωρίζω καθολου αυτή την εμπειρία. Ειναι λενε μεγαλη αμαρτία να απαρνιέσαι οτι αγάπησες... Ειναι ομως μεγάλη αμαρτία και να απαρνιέσαι αυτόν που σ'αγαπά... έτσι δεν είναι;

...άλλο ένα διαφορετικό ξύπνημα!!!

...σήμερα πάλι ξύπνησα διαφορετικά...!!!

Χτές το βράδυ, ενώ αρχικά ήμουν στα πολύ κάτω μου, πέρασα πάρα πολύ ωραία μόνη μου, τελικά!

Βρέ, μην πάει ο νούς σας στο πονηρό!!!

Αρχικά άλλαξα συσκευή ωστε να μην έχω το νούμερο και τα μηνύματα του Γιάννη κ να μην μπορώ να του στείλω αν πάθω το γνωστό σύνδρομο στέρησης!

Και εκεί που μιλούσα με την κολλητή μου στο σταθερό, χτυπά το κινητό και εμφανίζεται μια παλιά, αλλά διαχρονική ιστορία που νταλαβεριζόμουν καιρό τωρα, αλλά έχοντας δώσει προτεραιότητα στον Πίκατσου απο την Πρωτοχρονιά είχαμε χαθεί...

Είχε χάσει και αυτός τη συσκευή με το τηλέφωνό μου, αλλά χτές το βρήκε απο ένα κοινό φίλο, και είπε να με πάρει τηλεφωνο να παμε για καφεδάκι...

Και βέβαια δεν πήγα... Και βέβαια το σκέφτηκα, του είπα αρχικά ναί, αλλά οταν πήγα στο μπάνιο για να βαφτώ και να ετοιμαστώ, το μετάνιωσα, και τον πήρα τηλεφωνο και το ακύρωσα... Είναι και κολλητός του κολλητού του Πίκατσου...πού να μπερδεύω, σκέφτηκα!

Η κολλητή μου με έβριζε, και μου έλεγε οτι είμαι τόσο κωλόφαρδυ, που μόλις πάει κάτι να στραβώσει εμφανίζεται κατι άλλο και απασχολώ το ταλαίπωρο μυαλό μου!!!

Το σκέφτηκα και έτσι... Είχε δίκιο... Αλλά οχι οτι είναι καλή η περίπτωση... Απλά είναι κάτι που ίσως θα μπορούσα να απασχολήσω το μυαλό μου!!!

Δεν του έστειλα κανένα μήνυμα βέβαια χτές του Γιάννη, ούτε του μίλησα το πρωί στο msn παρα αυτός έκανε την αρχή... Τί εκανα χτές, πώς πέρασα, πώς κοιμήθηκα, και τα γνωστά!

Το μεσημέρι ήρθε και στο μαγαζί...
-"Χτές κοιμήθηκα απο τις 10! Κομμάτια ήμουν, φαντάζομαι τί μου έκανες στον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ!!!"
-"Τί να σου κάνω μωρε; Το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να μην πνιγώ απο ασφυξία γιατί δεν με άφηνες ολη νύκτα και να μήν πέσω απο το κρεββάτι γιατί όσο έφευγα τόσο ερχόσουν!!!"
-"Πώς και σε άφησαν μόνη η φίλες σου;"
-"Ζήτησα ρεπό χτές...ήθελα να ηρεμήσω! Καλά ήταν, απλά έκανε πολύ ζέστη γιατί ειχα ξεχάσει το κλιματιστικό ανοικτό ολη μερα και εβραζε το σπίτι! Φαντάσου οτι έσβησα και την ηλεκτρική κουβέρτα"
-"Γιατί δεν πήγες απο την δική μου μερια;"
-"Καταρχήν δεν είναι δική σου η μεριά! Η δική σου μεριά εχει καταλήξει να είναι 'πάνω' μου, είπαμε!!!"

Με ρώτησε και τί θα κάνω το βράδυ!!! Ουάου! Πρόοδος! Θα πάω στο ΜΥ έχει stand up comedy και πρεπει να παω...θα σε ενημερώσω αν θες να έρθεις! Μου είπε οτι θα περιμένει τηλέφωνο.

Και βέβαια ΔΕΝ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΜΗΝΥΜΑ!

Και αυριο θα του πώ οτι "εχω αλλάξει συσκευή, και οταν το θυμήθηκα δεν είχα το νουμερο σου μαζί μου!!! Ελεγα μήπως μου στείλεις εσύ να σου απαντήσω, αλλα πού τέτοιες εξελίξεις!!!"
Να δώ τί θα μου απαντήσει!!!

Αμαρτία!!!

Σήμερα το πρωί μίλησα με τον συνέταιρό του, ο οποίος είναι πυρ και μανία μαζί του και "εγκαταλείπει" την επιχείρηση. Βρήκε ήδη δουλειά αλλού και του έχει πεί να δεί τί θα κάνει...αν θέλει να το κρατήσει μόνος του ή να το πουλήσουν... Του έλεγα οτι καλό θα ήταν να κάνει λίγο υπομονή, όλοι έχουμε προβλήματα με τους συνεταίρους μας, εμείς 25 χρόνια συνεταιρικά μαγαζιά εχουμε και κάθε μέρα αλλο πρόβλημα, αλλά είναι ανένδοτος! Βέβαια δεν ξέρει τί τρέχει με μενα και τον Γιάννη, αλλιώς δεν θα μου τα έλεγε, απλά ξέρει οτι μιλάμε και βγαίνουμε εννίοτε...

Πολλά προβλήματα στο κεφαλάκι του Πίκατσου! Πολλά προβλήματα και σιγά μην καταφέρω εγώ ποτέ να μπώ στο κεφαλάκι του!...

Πάλι αμαρτία!!!

Τέλως πάντων...

Θα δούμε...

...αλήθειες που πρέπει να ακούσουμε!!!

Σήμερα ξύπνησα διαφορετικά...
Σήμερα ξύπνησα με άλλα μυαλά...
Κοίταξα το ημερολόγιο μήπως έχει πανσέληνο αυριο-μεθαύριο και είμαι τόσο "διαφορετική"...όμως οχι...πέρασε!
Ξυπνήσαμε μαζί, αγκαλιά όπως συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό...
Όμως ήμουν διαφορετική...

Δεν ξέρω τί να σκεφτώ και τί όχι...
Φοβάμαι οτι εχω αρχίσει να "αναρωτιέμαι" για πράγματα, και αυτό είναι κακό... Εχω αρχίσει να "μετράω" τις κουβέντες του, και να προσπαθήσω να τις αναλύσω... Εχω αρχίσει να τον αναζητάω πολύ, και να μου λείπει...
Τον έχω δίπλα μου, αγκαλιά μου, και πάλι μου λείπει...

Αν αρχίσω να γράφω αναλυτικά τί γίνεται, ίσως με βγάλετε τρελή...περίεργη, και οτι έχω άδικο. Τα κορίτσια που "ξέρουν" τις λεπτομέρειες, μου είπαν σήμερα οτι είμαι υπερβολική...

Ήρθε και χτές όπως κάθε φορά, μετα που θα του στείλω εγώ και βέβαια μήνυμα... Και αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα... Εμφανίζεται μόνο οταν εγώ τον ψάξω... Ερχεται μόνο εγώ οταν του το πώ... Πάμε κάπου μόνο όταν εγώ του το προτείνω.... Όχι δεν μου λέει ποτέ σε κάτι, ομως δεν μου λέει και ποτέ απο μόνος του κάτι... Σχεδόν πάντα όμως μου λέει οτι είχε σκοπό να με πάρει τηλέφωνο, μια φορά μάλιστα μου έδειξε κ το μήνυμα που είχε ετοιμάσει να στείλει απο τις 7 το απόγευμα αλλά τελικά τον 'πρόλαβα' εγώ στις 10!

Ήρθε, ήμασταν μεγάλη παρέα σπίτι, και όταν πλέον έφυγαν όλοι, πήγαμε στο κρεββάτι μας... Στο κρεββάτι που ήθελε μόνο αγκαλίτσα και να κοιμηθούμε...

Δεν ξέρω πώς να τα γράψω, γιατί δεν ξέρω ουτε κάν εγώ πώς είναι στο μυαλό μου...

Ισως για πρώτη φορά στην ζωή μου, δεν "ξέρω πώς να τα γράψω"!!!

Ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο απο αυτό που "θέλω" σε έναν άντρα, μ'αρέσει. Και ενώ βλέπω οτι "δεν θα αντεξω" πολύ δίπλα του, θέλω να το προσπαθήσω... Με έχει εξιτάρει, με έχει εκνευρίσει...δεν ξέρω!

Είμαστε μαζί, περνάμε τέλεια, έχουμε πολύ πλάκα γενικότερα, με κάνει και περνάω καλά, όλα αυτά όμως οταν εγώ τα προκαλέσω. Είναι κλεισμένος στον εαυτό του, σπίτι του και στο μαγαζί του, δεν θέλει να βγαίνει παρα μόνο μαζί... Τον ζαλίζει η παρέα του στα τηλέφωνα, προτιμά να καθήσει σπίτι, εκτός και αν εγώ του πώ να έρθει σπίτι μου που θα έρθει αμέσως...

Και είναι μια χαρά παιδί! Και ωραίος, και γοητευτικός (όσο γίνεται για την ηλικία του, βέβαια), με τα αυτοκίνητά του, τη μηχανή του, τα μαγαζιά του.... Μια χαρά παιδί!

Δεν μιλάει όμως, δεν λέει τίποτα. Δεν μου ανοίγεται, δεν μου εκμυστηρεύεται, δεν μου έχει εμπιστοσύνη. Έχει φοβερά προβλήματα σπίτι του, κλείνεται στον εαυτό του και στο δωμάτιο του εκτός και αν εγώ τον ψάξω και τον ξεσηκώσω...

Χτές ήρθε σπίτι και κοιμηθήκαμε σαν αδερφάκια... Οχι ακριβώς αδερφάκια βέβαια, γιατι απο την αγκαλιά του δεν με αφήνει... Με ξυπνά κατα τη διάρκεια της νύκτας για να με πάρει αγκαλιά και να με φιλήσει... Αλλά όλα αυτά χωρίς καμιά κουβέντα!

Τον ρώτησα χτές... -"Τί θα σε κάνω εσένα, που δεν μου δίνεις 'σήματα' για το τί επιθυμεί η καρδούλα σου"; Η απάντησή του ήταν : "Πάρε πρωτοβουλίες, είμαι ανοικτός για σένα"
-"Να κοιμηθούμε τότε", του λέω, "καληνύχτα", και γύρισα στην μεριά μου... "Επειδή δεν θα κάνουμε έρωτα αυτό δεν σημαίνει οτι δεν μπορούμε να κοιμηθούμε αγκαλιά..."

Και κοιμηθήκαμε αγκαλίτσα...

Δεν είμαι σεξομανείς, σε καμία περίπτωση! Ίσα-ίσα, το αντίθετο θα έλεγα ήμουν πάντα! Όμως αυτός με έχει κάνει να αναρωτιέμαι για τον εαυτό μου!

Κάνουμε τέλειο σέξ! Οι τελευταίες φορές ήταν άψογες! Δεν μπορώ να πώ δηλαδή οτι "απλά, Άννα, δεν σε γουστάρει, δεν του αρέσει το σεξ μαζί σου"... Το αντίθετο θα έλεγα!

Υπάρχουν άντρες που αρκούνται σε μια αγκαλιά για καληνύκτα; 32 χρονών έφτασα, αυτό δεν το συνάντησα πρίν, η αλήθεια είναι!

Και όλο να αναρωτιέμαι εγώ...

Τα είπα όλα στην "αδερφή" μου... Της είπα όλα οσα έχω στο μυαλό μου... και η απάντησή της ήταν : "Όλα αυτά επειδή χτές το βράδυ δεν είχε όρεξη για σεξ, ρε Αννα;"... Με θεώρησε υπερβολική...

Μίλησα όμως και με τον αγαπημένο μου "Διαφθορέα"... του είπα τα περισσότερα, και η απάντησή του ήταν "σόρρυ, Αννα, αλλά δεν σε γουστάρει...Είναι βολεμένος στην 'ησυχία΄ που του προσφέρεις, του αρέσει να είσαστε αγκαλίτσα, χαλαρά, δεν τον πιέζεις, δεν τον 'ρωτάς' κ δεν χρειάζεται να σου δίνει 'εξηγήσεις' για τις κακές του μέρες, για τα προβλήματά του....Δεν είναι έτοιμος να 'αφεθεί' σε μια σχέση..."

Και πόσο δίκιο νομίζω οτι έχεις Πέτρο μου... Ακριβώς μάλλον αυτό είναι...
Μετά απο τόσες σχέσεις και τόσους φίλους-αδερφούς που είχα μέχρι τώρα, αυτή την "ψυχολογία" δεν μπορούσα να την "διαγνώσω"... Αλλά μετά που μου το είπες, το σκέφτομαι και βλέπω οτι έχεις δίκιο...


-"Και τί κάνει η Αννούλα σ'αυτή τη περίπτωση;" ρώτησα τον Διαφθορέα
-"Ζείς την κάθε στιγμή μαζί του, και θα καταλάβεις εσύ πότε θα δώσεις το τέλος!!!"
-"Και γιατί ;;;;"
Μου έγραψε στο MSN, αυτολεξί :
Ο χρήστης ΠΕΤΡΟΣ ΔΙΑΦΘΟΡΕΑΣ λέει (1:01 μμ):
giati h anna pou ksero, 8a dosei telos gia na prostateutei

Πόσο πολύ με ξέρει ο Πέτρος, τελικά!

Δεν ξέρω τί θα κάνω... Δεν ξέρω τί να μήν κάνω...

Χτές το βράδυ έψαξα το κινητό του! Τόση η περιέργειά μου για το τί θέλει πιά απο μας, που το έκανα και αυτό... Ατελείωτα μηνύματα δικά μου, στα απεσταλμενα πάλι δικά του σε μένα, και της πρώην του! Ναί, της πρώην του, που μου έχει πεί οτι τον "ενοχλεί" αλλά δεν την γουστάρει πλέον γιατί τον πλήγωσε πολύ τότε... (1χρονος ιστορία...) Τα "εισερχόμενά" της τα είχε σβήσει, μόνο εγώ μονοπωλούσα το φάκελο αυτό, στα απεσταλμένα υπήρχαν οι απαντήσεις του στις 'προσκλήσεις' της να πάνε για καφέ και που διακριτικά, απο ότι καταλαβα, απέφευγε. Δεν της απάντησε τελικά, ενώ απο ότι κατάλαβα επέμενε, και της έγραφε στο τελευταίο μήνυμα 'θα μιλήσουμε την βδομάδα που έρχεται, ίσως βρούμε κενό να βολεύει και τους δυό μας'... Το άλλο καλό, είναι οτι είδα κλήσεις του, να με έχει πάρει τηλ πολλές φορές τις τελευταίες μέρες ενώ εμένα το τηλέφωνό μου δεν χτύπησε ποτέ...! Παράλειψη βέβαια μεγάλη ήταν που δεν είδα αν με έχει αποθηκεύσει με #31#....! Λές να είναι αυτός τα βουβά τηλεφωνα που έχω εννίοτε; Δεν το νομίζω, ρε γμτ!

Το σίγουρο είναι οτι δεν του ξαναστέλνω κανένα μήνυμα...
Νοιώθω σαν να πρέπει να χωρίσω και δεν ξέρω τον τρόπο...
Μου λείπει ήδη, και έχουμε 4 ώρες να βρεθούμε...
Μου λείπουν όλα όσα δεν έχει πεί ποτέ... και που περίμενα να ακούσω, έστω και αν "δεν έβγαινε πουθενά αυτό"...

Δεν ξέρω...
Δεν έχω μυαλό για να σκεφτώ...

Θέλω να γίνω πάλι η παλιά και ζαβή λιβελούλα...

Το πιο γλυκό μεθύσι - Stavento

http://www.youtube.com/watch?v=Z3xTtas12K0 Ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα... Ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα... Ευχαριστώ το Θεό που υπάρχεις... Ό,τι κι αν τύχει κι ο κόσμος όλος την πλάτη αν μου γυρίσει κι η τύχη μου αν κι αυτή λακίσει και αλλού το γλέντι να 'χει αρχίσει πάντα θα είσαι εσύ το πιο γλυκό μεθύσι Σ' έψαχνα στον ουρανό μα στη Γη ήσουν τελικά ήσουν πλάι μου τόσο καιρό μέσα σ' όνειρα στυφά τζάμπα πήγα μπλέχτηκα σκάρτες καταστάσεις, ανέχτηκα είσαι στάλα από βροχή μου δροσίζεις το κορμί είσαι άγγιγμα αγγέλου τώρα μάταια προσπαθώ να σ' αγγίξω και εγώ μήπως νιώσεις ό,τι νιώθω Μια που σε είδα , και μια που σε είχα σταμπάρει δεν με νοιάζει ότι κι αν λένε εγώ δεν παίρνω χαμπάρι σε κουβαλάω πάντα μαζί στη βροχή και στη μπόρα ακόμα και στίχους όταν γράφω όπως τώρα σαν ανεξίτηλο στυλό μου έχεις αφήσει σημάδι που δεν λέει με τίποτα, να φύγει το ρημάδι δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεφύγω από κοντά σου είναι αυτό το μαγικό της μυρωδιάς σου είσαι τ' αστέρι που φωτίζει το δικό μου σκοτάδι και στο κεφάλι είσαι το πιο όμορφο χάδι είσαι θεόσταλτο δώρο για μένα κι αν είσαι λάθος δεν με νοιάζει, ας πάνε όλα χαμένα έτσι κι αλλιώς όσα κι αν πέρασα δεν βρήκα τίποτα να με εθίσει είσαι το πιο γλυκό μεθύσι, (το πιο γλυκό μεθύσι) Δεν αισθάνομαι ντροπή μόνο κάποια ηδονή όταν γέρνεις και μ' αγγίζεις η ανάσα σου καυτή μου χει λιώσει το κορμί δεν περίμενα να γίνει.. το όνομα σου σκέφτηκα και αμέσως ξέφυγα που θα πάει αυτό φοβάμαι θα επέλεγα ζωές που 'χα αναρίθμητες και σε όλες θα ζητούσα εσένα φάνηκες στα ξαφνικά μέσα απ' το πουθενά και ανέστησες τα κύτταρα μου τα νεκρά Σε βλέπω στο ποτήρι μου και πίνοντας σε πίνω μα μην τελειώσεις γρήγορα γιατί μόνος θα μείνω και τι θα γίνω, ίσως και να με φτύνω πάλι μα αλήθεια όσα κι αν πέρασα θα λέω χαλάλι εσένα όταν έχω δίπλα μου δεν φοβάμαι κανένα γιατί έχω τότε τα όνειρα μου όλα λυμένα για σκέψου στη ψυχή μου να τα είχα όλα κρυμμένα και αληθινό να μην γινόταν ποτέ ούτ' ένα ένα ποτήρι βάζω ακόμα και δεν ξέρω τι αισθάνομαι απλά όταν ακούω εσένα χάνομαι και πιάνομαι πάνω σου για να στηριχτώ ή για να ακούσω το πιο όμορφο σου ουρλιαχτό και αφού λοιπόν πίνε πίνε έχω λαλήσει και η σκέψη μου δεν λέει άλλο κουπλέ να μου χαρίσει γουστάρει κι αυτή κάπου εδώ να μ' αφήσει μα αλήθεια είσαι εσύ το πιο γλυκό μεθύσι...

Ready for Love...?

"Πίκατσου....συνέχεια..."

Απο το "συμβάν" της Πέμπτης που πέρασε μέχρι σήμερα, Τετάρτη, έχουν γίνει πολλά... Πάρα πολλά...

Αρχικά ένοιωθα πάρα πολύ άσχημα... Μετάνιωσα πολύ, και ένιωθα λίγο χάλια...

Μετά, ίσως επειδή πέρασε η πανσέληνος, μου πέρασαν όλα... Το Σάββατο το βράδυ τον πήρα τηλ οπως είχαμε πει για να έρθει μαζί μας για ποτάκι...

Και ήρθε... Περάσαμε πάρα πολύ όμορφα... Έπαθα 2-3 ψιλοεγκεφαλικά επεισόδια με γκόμενες που του την επεφταν μπρός τα μούτρα μου (εχουμε αποθρασυνθεί τελείως, μια πάρτη, οι γυναίκες!!!), όμως όλο το βράδυ μιλούσαμε και κυρίως...μου μιλούσε αυτός!!!

Μου είπε διάφορα... Για την νύκτα που περάσαμε μαζί, για το πώς το πήραν τα κορίτσια, για το πότε θα ξαναβρεθούμε, γιατί δεν τον πήρα τηλ το προηγούμενο βράδυ, τί θα κάνω την επόμενη μέρα...

Περάσαμε ενα πολύ όμορφο βράδυ... Είχα κατεβάσει και 6 ποτά, και είχε λύσει και η γλώσσα μου, και φαντάζεστε πώς του τα είπα!

Περίμενε εκείνο το βράδυ (πρωί πιά!) να του στείλω μηνυμα να ερθει να κοιμηθούμε μαζί... Δεν το έκανα όμως... Είπα να τον αφήσω λίγο στην αναμονή!

Την επόμενη μέρα, Κυριακή, μόλις ξύπνησε με πήρε τηλέφωνο... Μιλήσαμε, και είπαμε να βρεθούμε το βράδυ...

Το βραδάκι ήρθε σπίτι μου, που για κακή μας τύχη το σπίτι μου είχε αρχίσει για αλλη μια φορά να γίνεται "κέντρο διερχομένων" και ετσι δεν μείναμε καθόλου μόνοι... Όταν πήγε 2 η ώρα, και αφού κανείς δεν ξεκουνούσε να παει σπίτι του, έκανε αυτός την αρχή...και πήγε στο δικό του...

Σε 10 λεπτά μου έστειλε μήνυμα... "είχες κάτι απόψε, ή είναι η ιδέα μου;"
-"Απολύτως τίποτα, του απαντώ, μια χαρά όλα! Γιατί;"
-"Γιατί μου φάνηκε οτι ήσουν λίγο down απόψε"
-"Οχι, καθόλου, μια χαρά είμαι! Βέβαια θα ήμουν ακόμα καλύτερα αν κοιμόμασταν μαζι"
-"Το ήθελα και εγώ πολύ, αλλά κατάλαβα οτι θα έμεναν τα κορίτσια σπίτι σου"
Αυτό ακριβώ, ήθελα να ακούσω, και το άκουσα! Ήθελε να μείνει μαζί μου...

Τις επόμενες μέρες ερχόταν κάθε 2 ωρες στο μαγαζί μου, και κάθε 1 ώρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο...

Ένα βράδυ κιόλας δεν ήθελε να έρθει σπίτι, αν και είχα κανονίσει να είμαι μόνη, για να τα πούμε τηλεφωνικά... Στην αρχή δεν κατάλαβα τί εννοούσε, όμως στην συνέχεια είδα οτι η ιδέα του ήταν πάρα πολύ καλή...

"Αν ερχόμουν εκεί το μόνο που δεν θα κάναμε θα ήταν να μιλήσουμε ουσιαστικά! Θα κάναμε διάφορα άλλα, θα κοιμόμασταν και τίποτα άλλο... "

Μ'άρεσε πάρα πολύ η σκέψη του...και η ιδέα του! Οντως μιλήσαμε πάρα πολύ, με ρώτησε 10000 πράγματα, ανταλλάξαμε πάρα πολλές απόψεις και "μάθαμε" ο ένας τον άλλο...

Και ήρθε η χθεσινή βραδιά! Με πήρε τηλέφωνο απο νωρίς για να μου "θυμίσει" να κανονίσω το σπίτι χωρίς επισκέψεις... Ήρθε και είδαμε τηλεόραση, μαγειρέψαμε, φάγαμε, αράξαμε στο καναπέ, μιλήσαμε, μιλήσαμε, μιλήσαμε πάρα πολύ!!!

Είχε αρχίσει να ξημερώνει και εμείς ακόμα είμασταν ξύπνιοι, μεταξύ σεξ και κουβέντας, κουβέντας και σέξ... Αγκαλιές, φιλιά, χάδια και πάρα πολύ στοργικός!!!

-"Αν θα πρέπει να το κρατήσουμε 'φιλικό', να κάνουμε παρέα και οποτε κάτσει φάση να κάνουμε και ενα σεξ, θα πρέπει να κόψουμε τα πολλά φιλιά και χάδια, δεν νομίζεις;" του είπα σε κάποια φάση
-"Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, και θα το συζητήσουμε αύριο", μου είπε.

Σηκωθήκαμε νωρίς... Με ξύπνησε πάρα πολύ τρυφερά, πάρα πολύ ρομαντικά... Μείναμε αγκαλιά πολύ ώρα, ως οτου έπρεπε να φύγουμε να πάμε στις δουλειές μας...

Με πέθαινει το άγγιγμά του, και το έχει καταλάβει... Το ίδιο αισθάνομαι και εγώ οτι νιώθει...

Απο την μία αρχικά είπαμε να το "αποφύγουμε", να περάσουμε καλά και όσο πάει, και συμφώνησα...

Νοιώθω όμως οτι και οι δύο δεν το πάμε έτσι... Τουλάχιστον όχι εγώ, σίγουρα! Αλλά και αυτός, εαν όντως θέλει να περάσει η ώρα μας όμορφα θα ήταν τόσο τρυφερός; Μπορείς να είσαι με έναν άνθρωπο επειδή σ'αρεσει το σεξ μαζί του, η παρέα του ή ο χαρακτήρας του και να είσαι τόσο τρυφερός, τόσο στοργικός και όλη μέρα δίπλα του είτε κυριολεκτικά, είτε τηλεφωνικά κτλ;

Τα κορίτσια μου λένει οτι ίσως "ερωτεύεται"... Οτι ίσως η φάση όλη αυτή να του αρέσει και ισως κάποια στιγμή να μην σκέφτεται την "ηλικία"...όπως δεν το κάνω εγώ σίγουρα, πιά!

Δεν ξέρω τί να πώ! Ξέρω μόνο οτι φοβάμαι οτι θα φάω τα μουτράκια μου!!!

Έχω ξανακάνει σχέση "τέτοιου τύπου", περίπου! Το "Sex Summer 2007" υπήρχε ενας ανθρωπος που ακριβώς αυτό συνέβαινε! Ομως εγώ δεν είχα αφήσει τον εαυτό μου να "κατρακυλήσει" και να "πιστέψει" σε αυτή τη φάση... Περνούσα καλά, όσο και αν ήθελε αυτός περισσότερα, εγώ απλά περνούσα καλά...

Με τον Πίκατσου δεν γνωρίζω τί θα γίνει...

Αφιερωμένο.....
http://www.youtube.com/watch?v=SIijdVRehA0

...Σαλάτα τα έκανα...

Εχω καιρό να γράψω... Είχα καιρό να καθήσω να σκεφτώ... Γίνονταν όλα τόσο γρήγορα, που ίσα που προλάβαινα τις εξελίξεις να τις "ζήσω" οχι να τις γράψω κιόλας!!!

Η σαλάτα έγινε με τον PlayMobil...

Μεγάλη Greek Salad!!!

Οτι κορόιδευα το κουκουλώθηκα...και ότι προσπάθησα να αποφύγω, το καπελώθηκα...

Και όλα τα είπαμε χτές το βράδυ, και ολα τα κάναμε, και για όλα ντρέπομαι, σήμερα!

Δεν ξέρω αν εχω μετανιώσει τίποτα άλλο στην ζωή μου τόσο πολύ!!!

Θελω να βάλω τα κλάμματα...

Πέρασα πολύ όμορφα, άκουσα πολύ ωραία λόγια, επιτέλους κατάλαβα τί ήθελε...αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς θέλω εγώ, πλέον...

Με έσπρωξε στα άκρα το μικρό... Με στρίμωξε στην γωνία, και μου τα είπε ολα... Άκουσα όσα είχα φανταστεί οτι νιώθει αλλά δεν ήμουν σίγουρη, και του τα είπα και εγώ όλα... Το πρόβλημά μας όμως, κοινό και λογικό, ήταν η ηλικία... Μου αρέσε πάρα πολύ αρχικά, αλλά δεν το σκεφτόμουν σοβαρά. Μου άρεσε πάρα πολύ η παρέα του, περνούσαμε πάρα πολύ όμορφα μαζί, είχε χαβαλέ το παιχνίδι αυτό... Και για αυτόν το ίδιο... Όμως η ηλικία τον προβλημάτιζε περισσότερο απο μένα, τελικά... Απλά αυτός είχε τα κότσια να το σκεφτεί, ενώ εγώ εκείνο το βραδυ το είχα ξεχάσει...

Περάσαμε όμορφα αυτό το βραδυ, με συζητήσεις ωρών και όχι μόνο...

Μου έδωσε 3 μέρες προθεσμία να το σκεφτώ... Να σκεφτώ τί; Να ξεχάσουμε την βραδιά και να μείνουμε φίλοι, ή να συνεχίσουμε έτσι, φίλοι και όποτε έχουμε όρεξη να βγάζουμε και τα μάτια μας...
-"Ισως το δεύτερο, με τον καιρό, μας κάνει να μην σκεφτόμαστε την ηλικία, Αννα!" μου ειπε!
-"Ισως το δεύτερο με κάνει να σε ερωτευτώ μάταια, μικρό μου", του είπα!

Ποιά είναι η καλύτερη λύση, φίλη μου, μου λές; Ποιά λύση θα με κάνει να νιώθω καλύτερα;

Σαλάτα τα έκανα...

Τί θέλω και μπλέκομαι; Τί ψάχνω και δεν κάθομαι στην ησυχία μου;

Φοβάμαι οτι τον "έρωτα πατώματος" μου τον έστειλε η τύχη μου... αλλά δεν ξέρω τί να τον κάνω...

Τον θέλω τόσο πολύ...

Πρέπει να ρίξω "τίτλους τέλους" σε ένα έργο που ίσα-ισα αρχισε... Και αυτό γιατί ακόμα και το πιο όμορφο και ρομαντικό στόρυ γίνεται ενα βαρετό δράμα, ξεχειλώνει και το φινάλε δεν έρχεται ποτέ ανώδυνα... Πρέπει να σκέφτομαι οτι υπάρχουν ένα σωρό άλλα σενάρια που περιμένουν εμένα να πρωταγωνιστήσω... στους τίτλους της αρχής όμως, γιατί δεν έχω πια τα κότσια να το πάω παραπέρα...

Δυσκολεύομαι πολύ να αποδεχτώ οτι άν και έπαιξα πάρα πολύ δυνατή άμυνα, τόσο καλή επίθεση, τελικά έφαγα γκόλ...

Έφαγα γκόλ στις καθυστερήσεις, για να μιλήσω λίγο όπως και αυτον... εκεί που δεν το περίμενα, εκεί που περίμενα μόνο το σφύριγμα του διαιτητή και θα με έβγαζε νικήτρια...

Πολύ δύσκολη η σημερινή ημέρα...

Και δεν ξέρω πώς θα είναι και οι επόμενες...

Εγω δεν εκανα delete τελικά, έκανα FORMAT!

Χτες ήταν του Αγ. Αντωνιού, μεγάλη η χάρη του...

Τα τελευταία 12 χρόνια πήγαινα στην γιορτή ενός πολύ αγαπημένου φίλου... Τα τελευταία 12 χρόνια, η γιορτή αυτή ήταν πολύ "μεγάλη" για μένα γιατί γιόρταζε ο αιώνιος-ερωτας-αμαρτωλός, φίλος μου Αντώνης...

Πέρσι δεν πήγα...γιατί είχαμε χωρίσει μερικές μέρες πριν...

Φέτος.... ουτε κάν θυμήθηκα οτι μέσα στους φίλους "Αντώνηδες" που έπρεπε να πάρω τηλ να ευχηθώ ήταν και αυτός...

Ουτε κάν θυμήθηκα το όνομά του...

Το συνειδητοποίησα το βράδυ, αργά, όταν απάντησε στο ευχετήριο μήνυμα που του έστειλε η αδερφή μου το απόγευμα...

- "Σου απάντησε στο μήνυμα σου;" με ρώτησε η αδερφή μου.
- ".........δεν του έστειλα........ουτε κάν θυμήθηκα οτι υπήρχε άλλος φίλος Αντώνης!!!"

Εγώ τελικά, δεν έκανα delete σε ότι αφορά την ιστορία μου με τον Αντώνη, έκανα ένα Format ξεγυρισμένο!!!

Ήξερα οτι τον είχα ξεχάσει, οτι μάλλον δεν τον αγάπησα ποτέ, οτι ήμουν πολύ ευτυχισμένη που κάτι έγινε και χωρίσαμε έτσι, και...και...και....αλλά οτι θα ξεχάσω και την ύπαρξή του...δεν το είχα εμπεδώσει!

Κοιμήθηκα πάρα πολύ όμορφα! Προσπαθούσα να θυμηθώ πράγματα για αυτόν, και δεν θυμόμουν τίποτα...ουτε κάν το πρόσωπό του... Προσπαθούσα να θυμηθώ το πρώτο μας φιλί, αλλά δεν μου ερχόταν τίποτα, ούτε καν πως γνωριστήκαμε...

Λένε οτι ο εγκέφαλος, υποσυνείδητα, διαγράφει κάθε "επώδυνη" θύμηση για να προστατέψει τον ίδιο του τον εαυτό...

Δεν νομίζω οτι ήταν τόσο επώδυνη η ιστορία αυτή...ίσως πάλι να ήταν τόσο πολύ που η διαγραφή έγινε άμεσα που δεν πρόλαβα να το καταλάβω...

Δεν ξέρω...

Ξέρω μόνο οτι η ιστορία Αντώνης...δεν υπάρχει για μένα...

Πόσα πλήγματα χωράνε σε μια βραδιά;;;

Χτες λοιπόν, ήταν να παμε για φαγητό. Γιόρταζε, και ήθελε να μου κάνει το τραπέζι... Έλα μου ντε, όμως που δεν τον άφησαν τα τηλέφωνα, και έτσι καταλήξαμε 6 άτομα για φαγητό, σε ενα πολύ όμορφο μαγαζί της πόλης μας...

Επειδή δεν θέλω να φέρνω στο μυαλό μου ένα-ένα τα πλήγματα της βραδιάς, θα σας πω οτι τελικά ΑΚΥΡΟΣ...

Για αλλη μια φορά αποδείχτηκε οτι είναι πιτσιρίκι...

Απο μια μεριά να είσασταν να βλέπατε την παρέα του!!!

Εφιάλτης...

Σήμερα έχει ερθει 3 φορές στη δουλειά μου... "Περιμένω τηλ για το βράδυ", μου είπε... "Αποκλείεται, του λέω, είμαι ένα πτώμα...Οπως σκολάσω θα πάω για ύπνο!"...

Και θα κοιμάμαι πολλλλεεεες μέρες....για αυτόν....

Αμαρτία!

....Πλήττω!!!....

Το σλόγκαν "πλήττω", βγήκε το Σάββατο το βράδυ που είχα κλείσει 4 ώρες στον καναπέ με τις φασόλες και δεν κάναμε τίποτα...

Μεχρι πριν καιρό ανυπομονούσα να έρθει το Σαβ/κο για να αραξω, να χαλαρώσω, να κάνω τα δικά μου, στην σούπερ 48 τ.μ. βίλα μου...

Μάλλον όμως τώρα βαρέθηκα...

Δεν είναι οτι δεν έχω τί να κάνω... Έχω πολλές επιλογές... Και παρέες υπάρχουν, και προτάσεις υπάρχουν, όμως τις βρίσκω λίγο...άτοπες! Βαρέθηκα να πηγαίνω απο τον ενα καφέ στον άλλο, και απο το ένα "στεκι" στο αλλο, να συζητάμε τα ίδια πράγματα, με ίδιους ανθρώπους...

"Θα καταταγώ στον Εθελοντισμό", είπα μετά το "Πλήττω"... "Θα πάω να προσφέρω συντροφιά σε Οίκο Ευγηρίας....Ποιό ενδιαφέροντα πράγματα θα ακούσω εκει!"... συνέχισα...

Η αλήθεια είναι οτι ΒΑΡΕΘΗΚΑ!...

Χτες, 11 το βράδυ Κυριακής, εγώ ξεκίνησα ντεκαπάζ και βαφή στα μαλλιά μου, ετσι για να πώ οτι κάτι έκανα... Και δεν θέλετε να ξέρετε πώς έγιναν! Σήμερα το απόγευμα εχω ραντεβού στο κομμωτήριο για την επαναδόμηση...Χάλι μαύρο...μάλλον όχι μαύρο, ξανθό!

Με το PlayMobil ολα όμορφα... Ζαβά, και όμορφα... Τα 4 χρόνια που μας χωρίζουν στις συζητήσεις μας φαίνονται 40... Πολύ πίσω... Τί ψάχνω και εγώ, η άτυχη; Σήμερα θα με πάει να μου κάνει το τραπέζι... Για να δούμε... Θα ακούσω κάτι ενδιαφέρον;

Θα σας ενημερώσω...

Ωστόσο, θα... πλήττω!!!

Ειμαι για παρτη σου φυτιλι αναμμένο
και εχω το ποδι μου στο γκαζι πατημενο
παω να πεσω στο γκρεμό
εχω τρελάνει το Θεό

Ειμαι για πάρτη σου δεν είμαι για κανέναν
δεν θα πατήσω πουθενά εγω τα φρένα
λίγο πρωτού να τρελαθώ
εχω τρελάνει το Θεό...

Σκυλού, ξανάπα, δεν είμαι... Τώρα πώς ταίριαξε το PlayMobil αυτό το τραγούδι με μένα...δεν μπορώ να το εξηγήσω... Μου το αφιέρωσε χτες...αμαρτία!

Xτες το βράδυ πήγαμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο... Με περίμενε να σχολάσω, και φύγαμε για μια σβούρα... Έχει πάρα πολυ ωραίο αυτοκίνητο (και μην βάλετε το μυαλό σας σε κανενα σπορ διθέσιο, δεν είμαι τετοια γκόμενα) και η αλήθεια είναι οτι η ταχύτητα ήταν κάποτε η ζωή μου...(μεγάλη ιστορία)...και οτι τώρα τελευταία μου είχε λήψει...

Δεν θα σας πώ οτι μπορεί και να φοβήθηκα αφου είχα συνηθίσει τετρακίνητα αυτοκίνητα τελευταία και η αίσθηση ενος μπροσθιοκίνητου είναι σαν μια βάρκα στη θάλασσα, αλλά πέρασα καλά!

Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, και μετά πήγαμε στο μαγαζί του, που είχε ενα φανταστικό dvd να δεί για 3η φορά οπως μου είπε! Το Alter Ego! Ξαφνιάστηκα που άκουσα αντρα, και ειδικά τέτοιου τύπου άντρα, και όχι γλυκαναλατο-Αγγλοσαξωνικο-ευγενη-του-κώλου, να του αρέσει εργο με τον Ρουβά!!! Και εμένα μου αρεσε πολύ, και του έλεγα οτι οταν πήγαμε να το δούμε στο σινεμά εγώ έκλαιγα ενώ οι μουλάρες οι "φασόλες" γελουσανε!

Τελως πάντων, έτσι είδαμε για 3η φορά εγώ, και 4η εκείνος, το Alter Ego... Μέχρι που λύσαξε το τηλεφωνο μου και έπρεπε να πάω σπίτι μου...

Πέρασα ωραία χτές... Εχει το κατιτις του, αυτό το PlayMobil...

Απόψε είπαμε θα βγούμε... Θα σας γράψω αύριο τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες....

...και πάμε για άλλα...

Σίγουρα ο χρόνος που πέρασε ήταν ο πιο γεμάτος χρόνος όλης μου της ζωής.

Πέρσι, παραμονές Χριστουγέννων χώρισα, με αποτέλεσμα μεσα απο αυτή την 'καταστροφή' να αλλάξω όλη μου την ύπαρξη...

Ο χρόνος λοιπόν που πέρασε δέν ξέρω αν θα είναι ο καλύτερος της ζωής μου, ξέρω όμως οτι ήταν ο καλύτερος μέχρι τώρα!

Εζησα ιστορίες και περιπτώσεις τρελές, με πολύ γέλιο και πολύ αισιοδοξία... είδα και γνώρισα ανθρώπους που με άλλαξαν, οπως επίσης έκανα και πράγματα που δεν φανταζόμουν ποτέ οτι θα κανω...

Το βασικότερο : Με τον Σ, την ιστορία που με "βασάνιζε" κρυφά 14 χρόνια, ξεκαθάρισαν όλα... Δυο νύκτες ήταν αρκετες για να ζήσουμε και να διαγράψουμε όλα όσα αισθανόμασταν κρυφά, βέβαια, τόσα χρόνια και οι δυο μας... Την πρώτη νύκτα το ζήσαμε, την δεύτερη νύκτα τα σβήσαμε... και πολύ σωστά κάναμε...!!!

Η τρελή εμπειρία σεξ και πάθους, λέω και δηλώνω, οτι πλέον έληξε... Και λέω και δηλώνω, οτι όσο και αν με ξαναζαλίσει, δεν θα ενδώσω... Τί έγινε; Πολλά! Πολλά, που οχι φταίει αυτός, αλλά φταίω και εγώ... εκανε όμως το μεγάλο λάθος να με εκνευρίσει! Είμαι πολύ εγωίστρια, και νοιώθω πολύ χαι για τον εαυτό μου, σωστό ή λάθος... Δεν δέχομαι να με μειώνουν, με τίποτα! Ακόμα και αν έχουν δίκιο! Ετσι, λοιπόν, το σλόγκαν για την περίπτωση του "κ.Γιάννη
έκλεισε με την λέξη "ΤΕΛΟΣ"... Άλλωστε, τί νόημα έχει ενα καλό σέξ αν μετά δεν μπορείς να πας για τσιγάρο στο μπαλκόνι; Αυτός δεν κάπνιζε! ;-)

Δεν θέλω να με κράξετε, αλλά λέω να το δοκιμάσω με τον πιτσιρικά... Αμαρτία, αλλά λέω να το κάνω... Με εχει "δελεάσει" πολύ η περίπτωσή του... Και να σας πώ και κατι; Ε, δεν εχουμε και την τεράστια διαφορά! 4 χρονακια!

http://youtube.com/watch?v=ankzA92JPjA

.......Καποια στιγμή, ενα Σάββατο, τα ήπια με το Θάνατο
που απο καιρό μ'αναζητούσε,
του χα ξεφύγει 7 φορές, μα απο αλλους εκλεβε ζωές λες και να ζήσω μου χρωστούσε...
...και τελικά μόνο αυτός με αγαπούσε...

......τώρα μόνος κάθε βράδυ, δίνω στα άψυχα μιλιά,
δίνω του καημού χαστούκια, να ξεχάσει τα παλιά....

Ο κ.Γιάννης έφυγε, ο μικρός Γιάννης έρχεται, αλλά…το Johnnie Walker μένει!!!...

...Πάμε να παίξουμε με τα PlayMobil ?

Πέρασαν οι γιορτές μέσα στην κρεπάλη, στο ξενύχτι και το πολύ, μα πολύ, ποτό… Αν τα γονίδια μου είχαν ένα 20% εξασθένιση λόγω των 30χρόνων που έκλεισα το καλοκαίρι, τώρα η ζημιά φτάνει σίγουρα το 80%...

Εάν πάλι το γέλιο είναι αυτό που χαρίζει χρόνια σε έναν ανθρωπο, τότε μάλλον θα φτάσω 300 ετών… Γέλασα πάρα πολύ αυτές τις μέρες…

Το πρόγραμμα των ημερών βέβαια με εξουθένωσε, και τώρα νοιώθω λες και με έχει δείρει ενας λόγος αμερικανικού στρατού σε στρατόπεδο του Ιρακ… (είμαι και 30χρονών, βλέπεις!)

Ο απολογισμός των ημερών αυτών είναι ο εξής :

1 Play Mobil βαθιά ερωτευμένο, «θέλω-να-είμαστε-μαζί!», εχοντας βέβαια, όπως λέω εγώ, λόγω ηλικίας «αγνοια κινδύνου»

Ενας dj που αντί για «γειά» όταν μπαίνουμε στο μαγαζί βάζει Νίνο, η «δαγκάνα» που αναμένει όποιον «εκτος-προτύπων-γκόμενο» μας μιλήσει να τον πετάξει έξω, πολλές μεγάλες κουβέντες, και πολλά Johnnie!!!

Η Πρωτοχρονιά με βρήκε σπίτι, οικογενειακά και με φίλους, να τραγουδάμε μαζί με την εκπομπή του Μικρούτσικου «Θα πεις και ένα τραγούδι», τον μπαμπά να μας κερνά και να κάνει προπόσεις του τύπου «Καλή Σταδιοδρομία, Καλά Μυαλά» κτλ, και την μαμά να δινει ρεσιτάλ μαγειρικής βλέποντας σε dvd τις εκπομπές «Μαγειρεύω με την καρδιά μου». Οι αδερφές μου έστρωναν το μεγάαααλο τραπέζι, και εγώ κλασσικά, μιλούσα στο τηλέφωνο…

Όταν η ώρα πήγε 3 είπαμε να κατέβουμε προς τον πολιτισμό και να τιμήσουμε με την εκτυφλωτική παρουσία μας τους φίλους μας που μας κρατούσαν το τραπέζι από τις 12.30! Ο μαύρος χαμός στο μαγαζί! Κόσμος ντυμμένοι όλοι με τα καλά τους, φιλιά και αγκαλιές…

Συζητήσεις για το πώς μας μπήκε το 2008 και αν βάλαμε κόκκινο βρακί απόψε το βράδυ ήταν τα πρώτα θέματα…

Η βραδιά ήταν φανταστική! Μέχρι τις 8 το πρωί, ανάμεσα σε ποτό, κουβέντες, χορός και πολύ Play Mobil…

Το γιατί οι πιτσιρικάδες γουστάρουν τις μεγάλυτερες είναι ένα μεγάλο θέμα…το γιατί είναι πολύ πιο εκδηλωτικοί, πιο βούρ στον πατσά, χωρίς αναστολές και χωρίς μπούρδες του τύπου «θέλω-να-κανω-σχεση-αλλα-δεν-εχω-βρει-την-κατάλληλη» είναι ένα μεγάλο θεμα. «Αγνοια Κινδύνου», ξαναλέω εγώ!

Ο κ. Γιάννης έφυγε εκείνο το βράδυ (και θα σας διηγηθώ αλλη ώρα την ιστορία αυτή), και ο μικρός Γιάννης ή Boy όπως τον ονομασε ενας φίλος, πήρε την θέση του!

Τον Boy τον γνωρίζω από 4 χρονών… (αυτός ήταν 4 δηλαδή, εγώ 8!) Κάναμε πολύ παρέα από μικρά παιδιά, στο προάυλιο της εκκλησίας κοντά στα μαγαζιά των γονιών μας… Χαθήκαμε κάποια χρόνια, και ξαναβρεθήκαμε αφού εμελε να είμαστε ξανά γειτονες με τα δικά μας πλεον μαγαζιά… Καθημερινά πίναμε τον πρωινό καφέ μαζί και όποτε εχω πρόβλημα με κάποιον «προβληματικό» πελάτη, αυτόν παίρνω τηλεφωνο να εμφανιστεί σαν «από μηχανής Θεός»… Λόγω, λοιπόν, αυτής της πολύχρονης φιλίας που μας συνδέει δεν περίμενα ούτε υποπτευόμουν ποτέ ότι κάτι άλλο μπορεί να σκέφτεται για μενα. Ειδικά αφού ξέρει τα πάντα και ειδικά, ξέρει τα γούστα μου!!! Συνέχεια με κοροϊδευε ότι θέλω μεγάλο σε ηλικία αντρα για τον γεροντοκομίσω και να πάρω τη περιουσία του… ότι μ’αρέσει να φτιάχνω χαμομήλια και πρέπει να ειδικευτώ σε παθήσεις όπως το αλτσχάϊμερ και την οστεοπόρωση…

Μου τα είπε χύμα και τσουβαλάτα το βράδυ (πρωι πια) της Πρωτοχρονίας! Με γοήτευσε και με εξέπληξε, όμως πολύ! Καθήσαμε μέχρι τις 8 το πρωί στο μαγαζί, σε ένα καναπέ, οι δυό μας, να μου αναλύει τον πόνο του και να τον δουλεύω για τα Play Mobil του και τον φίλο του τον Πίκατσου…

Τι να πω η ταλαίπωρη που ευτυχώς δεν είχα σπίτι να πάω! Γιατί σίγουρα δεν θα πήγαινα μόνη εκείνο το βράδυ. Η αδερφή μου και ο μεθυσμένος της δεσμός μου είχαν πάρει το αυτοκίνητο και είχαν εγκατασταθεί σπίτι μου… Ο Boy με κορόιδευε ότι ολη την χρονιά θα είμαι χωρίς αυτοκίνητο και ξεσπιτωμένη και εγώ για να τον δουλέψω του έλεγα ότι ευτυχώς το Κυδων (ξενοδοχείο) είναι κοντά! Καταλήξαμε λοιπόν, 9 το πρωί να με αφήνει έξω από το σπίτι μου αφού η λατρεμένη μου αδερφή είχε δώσει «σήμα» για να γυρίσω σπίτι ελεύθερα…

Δεν του απάντησα τίποτα… τουλάχιστον προφορικά, γιατί μέχρι τις 11 το πρωί είχαμε συνέχεια της συνομιλίας μας μέσω sms…

«Τι να απαντήσεις σε κάτι που δεν γίνεται;» Αυτή ήταν η απάντησή μου…

Η χρονιά μπήκε πολύ όμορφα, συνεπώς… Τι κι αν είναι πιτσιρικάς…

Η επόμενη μέρα μας βρήκε στον καναπέ… Στην σειρά οι «φασόλες» να κάνουμε ανακεφαλαίωση της βραδιάς, να γελάμε και να κοροϊδεύουμε με τα Πίκατσου που μας έτυχαν την πρώτη βραδιά της νέας χρονιάς…

Δεν είμαι σίγουρη ότι η βραδιά αυτή δεν θα έχει συνέχεια… δεν είμαι καν σίγουρη αν μπορώ να αντισταθώ σε ένα τυπάκι που μιλαει ανοικτά και με έκανε να νοιώσω βασίλισσα… δεν ξέρω τι θα γίνει, και αν θα γίνει δηλαδή, αλλά είχε την πλάκα του…

Η αλήθεια είναι ότι δεν του φαίνετε ότι είναι μικρότερός μου, ότι είναι «καρμπόν» εμφανισιακά με τους περισσότερους πρώην μου, ακομα και η δουλειά του είναι η ίδια, σχεδόν… τί άλλο θα μπορούσε να τύχει σε μενα, αλλωστε;

Κανένας έρωτας πατώματος, μήπως;

Ζούμε...

Μέρες πριν, έπεσαν στα χέρια μου τα παλιά μου ημερολόγια και φωτογραφίες... Ημερολόγια με ιστορίες ζωής, ιστορίες που πέρασαν και άλλες χάραξαν, άλλες όχι την ύπαρξή μας...Φωτογραφίες που απαθανάτιζαν στιγμές μοναδικές και όμορφες απο τις μέρες που πέρασαν...

Άλλες ιστορίες που διάβασα ήταν σαν να έβλεπα έργο στην τηλεόραση, μιας ηρωίδας πολύ μακριά απο μένα...Ιστορίες που ουτε καν θυμάμαι, και που μάλλον το μυαλό μου θέλησε να διαγράψει... Ιστορίες κακές...

Πέρασα μια περίοδο στην ζωή μου πολύ άσχημη. Βιώσα τον φόβο, τον τρόμο και συγχρόνως την ανακούφιση. Φοβόμουν να βγώ απο το σπίτι μου, αλλά κατά βάθος ανακουφιζόμουν που μπορούσα έστω και έτσι να βγω απο κει...

Εμπλεξα σε μια κατάσταση που δεν ξέρω πώς αντεξα, και αν θα την περνούσε κάποιος άλλος αν θα τα κατάφερνε...

Λένε "να μην σου στείλει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις"... Αντεξα πολλά, και βγήκα σώα...

Τρελές νύκτες μέσα στις απειλές, στο ξύλο και στον φόβο...και απέραντη ντροπή για όσα γίνονται... Ντρεπόμουν να μιλήσω, να πώ στους δικούς μου ανθρώπους τί περνάω γιατί ντρεπόμουν για εκείνον και για μένα...

Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για εναν ανθρωπο απο το να τον κάνεις να σε φοβάται. Να βιώνει τον τρόμο...και είναι κάτι που δεν ελέγχεται με κανένα τρόπο...

Πρίν μέρες ενας φίλος μου, θέλωντας να με αγκαλιάσει, τινάχτηκα και απομακρύνθηκα... "Σιγά, βρε, τί επαθες;" μου είπε ξαφνιασμένος... "Αντανακλαστικά..." του απαντησα εγώ γελώντας, και προσπαθώντας να το 'καλύψω'...

Πάνε πολλά χρόνια, σχεδόν 6, αλλά κάποια πράγματα δεν λένε να φύγουν απο μέσα μου... Ενα χέρι που ορθώνεται απότομα πάνω μου, ενα δυνατό χτύπημα στην πόρτα, ενα αυτοκίνητο με χαρακτηριστικό θόρυβο κινητήρα...

Ολα μας φέρνουν πίσω κάποιες καταστάσεις...και συνήθως αυτό είναι επώδυνο...

Είναι όμως και αυτά κομμάτια απο τη ζωή μας... κομμάτια που ένωσαν το παζλ και έφτιαξαν την εικόνα που έχουμε σήμερα...

Μαθήματα ζωής και επιβίωσης... Μαθήματα ντροπής, φόβου και απελπισίας...

Εχω πάρει πολλά, και απο τα δύο... Εχω πέσει μέσα στο βαρέλι με την απελπισία και το μόνο που έψαξα ήταν να βρώ ένα κομμάτι αέρα για να αναπνεύσω...και τον βρήκα τελικά...

Οι νεράιδες λένε οτι μερικούς τους χτυπάνε με το μαγικό τους ραβδάκι και γίνονται μεγάλοι και τρανοί... άλλοι τυχεροί, και άλλοι απλά ΔΥΝΑΤΟΙ !

Απο αυτούς τους δυνατούς είμαι και εγώ... Που πόνεσα, υπέφερα, και όμως, το μόνο που θέλησα ήταν να το αντέξω και να το προσπεράσω...

Μετακομίζω στην Θεσσάλονικη...

Και επειδή μια μικρή λιβελούλα το μόνο που ξέρει πολύ καλά να κάνει είναι να "πηδάει" απο λουλούδι σε λουλούδι, αυτό θα κάνω και εγώ σήμερα!

Φεύγω, και πάω Θεσσαλονίκη... για λίγες μέρες βέβαια...

Λίγες μέρες, αλλού, μακριά, με καλή παρέα και τρελά κέφια...

Καλό μας ταξίδι, Φασόλες!!!

Κλείνω και έρχομαι.....

Σήμερα ξημέρωσε μια μέρα πολύ όμορφη...

Μαζί με την λιακάδα, ήρθε και μια λιακάδα διαφορετική στη ψυχή μου...

Χτές το βράδυ μίλησα πάρα πολύ... Μίλησα και τα έβγαλα όλα απο μέσα μου...

Μίλησα με τον Σ. για όλα... επιτέλους...

Είχαμε μια γιορτή και για αυτό ήρθε και με πήρε απο το σπίτι να πάμε μαζί...

Δεν πήγαμε, βέβαια...

Μείναμε όλη νύκτα, μέσα στο αυτοκίνητο στο Λιμάνι κοιτάζοντας το καράβι που ετοιμαζόταν να φύγει και τα όνειρά μας που και αυτά ετοιμάζονταν να σαλπάρουν... για αλλού...

Η διαφορά, οπως είπε και ο Σ, είναι οτι το καράβι την επόμενη μέρα θα ξαναγυρίσει στο λιμάνι του, ενώ εμάς, τα όνειρά μας πρέπει να φύγουν για πάντα... μακριά, να μην τα ξαναδεχτούμε πίσω... και για αυτόν είναι λίγο δύσκολο...

Κουβεντιάζαμε για πολλές ώρες... όμως τα είπαμε όλα... και δεν αφήσαμε καμία εκκρεμότητα... και τα αφήσαμε όλα πίσω μας!

Νοιώθω πολύ καλύτερα σήμερα... Είμαι χαρούμενη που μίλησα τόσο πολύ, μετά απο τόσα χρόνια... Είμαι ευτυχισμένη γιατί δεν χάλασα τίποτα, όπως έκανα αλλες φορές... Και είμαι ακόμα πιο χαρούμενη γιατί για άλλη μια φορά αποδείχτηκε οτι ο Σ είναι αυτό που πάντα ήταν στη ζωή μου... το alter ego μου...

Επέμεινα οτι δεν γίνεται να είμαστε μαζί... Συμφωνήσαμε οτι αυτά που νοιώθουμε είναι μια απέραντη, μεγάλη αγάπη, μετά απο τόσα πράγματα που έχουμε ζήσει μαζί...

Επέμεινα οτι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας σκηνές του παρελθόντος τόσο αναλυτικά χαραγμένες, με άλλους γκόμενους/ες...

Συμφωνήσαμε οτι η ζωή δεν μας ήθελε μαζί... γιατί αν όντως το ήθελε αυτό θα ήμασταν, χρόνια πριν, και όχι τώρα στα 30 μας, με αρραβώνες και γάμους στην πλάτη μας...

Συμφωνήσαμε οτι δεν θα τον "ξαναπαντρέψω" και οτι την επόμενη θα την βρεί μόνος του...

Ήταν μια όμορφη, ήρεμη νύκτα, και σήμερα ξημέρωσε μια ηλιόλουστη νέα ημέρα...

Κλείνω και έρχομαι, λοιπόν...

Έρχομαι σε καινούργια, νέα, όμορφα και περιπετειώδη, ερωτευμένα, πράγματα!!!

Να ξέρεις πως καμία μέρα δεν είναι όμοια με την άλλη και πως κάθε πρωί έχει το ξεχωριστό του θαύμα, τη μαγική στιγμή του, όπου οι γέρικοι κόσμοι καταρρέουν
και ξεπροβάλλουν καινούργιοι αστερισμοί

Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα- Paulo Coelho

Το τραγούδι του μήνα...

...πρέπει να το προσπεράσεις και αυτό...λιβελούλα!

http://youtube.com/watch?v=IETbRGrZuSE

"Μετάνιωσα..."

Μπροστά απο ενα τζάκι με μια κούπα καφέ προχτες, το μεσημέρι, μου έγινε η εξής ερώτηση :

-"Για τί πράγμα έχεις μετανιώσει στη ζωή σου";

Η ατμόσφαιρα, η βροχή, η φωτιά στο τζάκι, τα ρακόμελα που είχα τσακισει νωρίτερα (στο μάθημα παρακαλώ!) μας είχε κάνει να ανοίξουμε μεγαλη φιλοσοφική συζήτηση για πολλά πράγματα... Σε αυτή την ερώτηση κόλλησα όμως...

Μετανοώ...συνειδητοποιώ τα λάθη μου και τις επιπτώσεις που θα φέρουν...και για όλα αυτά, λυπάμαι...

-"Πές μου... τί θα άλλαζες αν μπορούσες, απο το παρελθόν σου;"

Η αλήθεια είναι οτι το κλισέ στην απάντηση αυτής της ερώτησης είναι : "τίποτα, δεν μετανιώνω για τίποτα"

Και όμως εγώ τελικά μετανιώνω για πολλά πράγματα... Δεν ξέρω πώς θα τα άλλαζα αν μπορούσα, αλλά σίγουρα, τουλάχιστον θεωρητικά, έχω μετανιώσει για πολλά...

Δεν του απάντησα ειλικρινά... Του απάντησα αλλά όχι με όλη την αλήθεια...

Μετάνιωσα για την ιστορία που έζησα πριν μέρες με τον Σ. Μπορεί οι περισσότεροι να σκέφτεστε πόσο τυχερή είμαι που έστω και έτσι, έστω και μετά απο τόσα χρόνια το έζησα και αυτό, όμως...ειλικρινά λυπαμαι και ντρέπομαι!

Έπρεπε να το αφήσω να περάσει, όπως πολλά άλλα. Έπρεπε να μην παρασυρθώ, εφόσον δεν ήξερα ούτε εγώ τί ήθελα για την συνέχεια. Δεν έπρεπε να "πειράξω" την εικόνα και τα όνειρα που είχα μέσα μου για αυτόν τον άνθρωπο...

Να μην αφήνουμε απωθημένα, λένε... "Καλύτερα τύψεις, παρά απωθημένα" λέει στο βιβλίο του και ο Λαγκαδινός... Και όμως, αυτά τα απωθημένα ίσως μας κάνουν και ονειρευόμαστε, και περιμένουμε, και προσμονούμε κάτι...

Δεν έγινε κάτι μη αναστρέψιμο με τον Σ. Ίσα-ισα που δεν έγινε... Ίσως αν η "μάνα φύση" μου είχε χαρίσει την ελευθερία εκείνο το βράδυ να απολάμβανα και μια τρελή νύκτα σέξ (άτιμη εμμηνόπαυση πότε θα έρθεις;), και ίσως έτσι θα ήταν αλλιώς τα πράγματα... Θα κάναμε σεξ, ωμά και παθιασμένα και θα κοιμόμασταν ίσως και πλάτη με πλάτη!

Αυτό το σέξ που δεν έγινε, και που χαίρομαι για αυτό, κατά βάθος μας έδεσε ακόμα πιο πολύ και για αυτό μετανιώνω... Για το υπερβολικό δέσιμο και το κόλλημα μας...

Απόψε το βράδυ θα συναντηθούμε... Γιορτάζει ο κολλητός μας και θα πάμε μαζί... Φοβάμαι την ώρα που θα μου ανοίξει συζήτηση... Τρέμω την ώρα που θα μου αναφέρει για την βραδιά εκείνη...

Μετανιώνω τρελά για όλη εκείνη τη νύκτα... και λυπάμαι πολύ...

Και για αυτό θα πάω παρακάτω... Σβήνοντας όλα όσα έγραψε εκεινη η νύκτα... Ολα όσα έκαψε η φωτιά την βραδιά εκείνη...

Πάντα φεύγω.
Φεύγω,φεύγω , και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς
απ' όπου έχω φύγει.
Μια ατέρμονη , αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία .
Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω από τη φυγή μου ..
Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά . Σουρούπωσε ....
Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή - Αλκυόνη Παπαδάκη

Χάπι Νιού Κρίστμαςςςς!!!

Και νά που στολίσαμε και φέτος το δεντράκι μας! (3 για την ακρίβεια...ενα στην μάνα μου, ενα σπίτι μου, και ένα στη δουλειά μου!)

Φέτος το δεντράκι μου έχει χρώμα φούξια και μώβ όπως προστάζει η μόδα... Φέτος το δεντράκι μου είναι καινούργιο, με όμορφα και γυαλιστερά στολίδια...


Το ίδιο θα είναι και φέτος τα Χριστούγεννά μου! Όμορφα, καινούργια, γυαλιστέρα, στα χρώματα της μόδας!

Ροζ και Μώβ!!!

Και του χρόνου!!!!!!!!

Aντρας Vs Γυναίκα

Λόγω της δουλειάς μου και ενός χόμπυ που έχω (όχι το κυνήγι, ούτε το ψάρεμα) έχω συνεχώς συναναστροφή με άντρες, πολλά χρόνια τώρα!

Και ίσως και αυτός είναι ο λόγος που έχω και πολύ καλή συνεννόηση και σχέση με τους άντρες...γιατί τους μιλάω "αντρικά" και όχι "γκομενίστικα".

Η φώτο παραπάνω με έκανε να γελάω πολύ ώρα οταν μου την έστειλε ενας φίλος πριν μέρες... Τα κουμπιά της γυναίκας, και το ένα και μοναδικό κουμπί του άντρα...

Μια γυναίκα, νορμάλ-ψημένη στα βάσανα με τα γουρούνια τους άντρες-συνειδητοποιημένη και ζαβή, θα έλεγε οτι ο άντρας έχει ένα κουμπί : Το πουλί του!

Εγώ, που είμαι λίγο διαφορετική απο τις νορμάλ λαϊφστάιλ γκόμενες (και δεν τις κατακρίνω καθόλου με αυτό το χαρακτηρισμό) θα έλεγα οτι οι άντρες έχουν ένα κουμπί : Να τους κάνετε να ερωτευτούν!

Δεν είμαι καμιά ωραία γκόμενα, ούτε θα γυρίσει να με κοιτάξει ένας άντρας στον δρόμο με θαυμασμό, σίγουρα... Είχα όμως πολύ τύχη με τους άντρες πάντα μου, και ίσως να είχα και την καλύτερη τύχη απο πολλές κούκλες (πραγματικά!) αδερφές, φίλες μου κτλ.

Το κουμπί σε εναν άντρα είναι να τον κάνεις να σε ερωτευτεί. Το πώς γίνεται αυτό βέβαια, είναι λίγο πολύπλοκο, αλλά όλα είναι δύσκολα σε αυτή τη ζωή...

Ρωτώντας μια φορά στην παρέα τα "λεβεντάκια" μας, οι απαντήσεις που πήρα ήταν πολλές...

-"Τα βυζιά", είπε ο ένας, "τα βυζιά" είπε ο άλλος, "τα βυζιά" είπε και ο άλλος...και πάει λέγοντας!!!..

Εγώ πάντως, και με τα μικρά-μέτρια που διαθέτω μια χαρά τα κατάφερνα!!!

Ερχονται τα Χριστουγεννα!!!!!!

Μπαίνουμε στην τελευταία βδομάδα του Νοέμβρη...και αυτό σημαινει οτι μετά ήρθε ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ!!!

Μ'αρέσουν πολύ τα Χριστούγεννα! Μ'αρέσει αυτός ο στολισμός που γίνεται στη πόλη, τις βιτρίνες, τα πρόσωπα των ανθρώπων...

Παλιότερα που ζούσα και δούλευα στο κέντρο δεν το καταλάβαινα τόσο πολύ. Ήμουν αναγκασμένη να δουλεύω μέσα στα φωτάκια και τα κάλαντα ενώ τώρα κατεβαίνω στην "πολιτεία" σαν επισκέπτρια και γουστάρω πολύ!

Κλασσικό σημάδι οτι έρχονται τα Χριστούγεννα για μας είναι οτι το σπιτι μου γίνεται η Ντίσνεϋλαντ! Γεμάτο στολίδια, φωτάκια και αγγελάκια!
Φέτος θα περιοριστώ στα βασικά όμως... λόγω χώρου! Ενας μεγάλος γωνιακός καναπές (λόγω καθημερινών νυκτερινων επισκέψεων "στο τσακίρ κέφι" φίλων) πήρε την θέση του δέντρου και του μεγάλου Αϊ Βασίλη που φωνάζει "χω χω χω!".
Σκέφτηκα βέβαια το δέντρο φέτος...να το κρεμάσω απο το ταβάνι...θα το μελετήσω...και θα σας ενημερώσω...

Πέρσι τα Χριστούγεννα ήταν η τα πιο διαφορετικά Χριστούγεννα της ζωής μου... Παραμονή, και γυρίζοντας σπίτι διαπίστωσα οτι...ο μεγας ερωτας και μελλων συζυγός μου είχε εγκαταλείψει τας οικίας μας λόγω ενος καυγα που είχαμε το προηγούμενο βράδυ! Εφυγε σιωπηλά και όμορφα...

Θα νομίζεται οτι έπεσα στα πατώματα με τάσεις αυτοκτονίας κτλ, ε; Ίσως να γινόταν κάτι τέτοιο αν δεν ήταν Χριστούγεννα! Εγώ αντιθέτως με την "μελαγχολία" που υποτίθεται μας πιάνει εκείνες τις μέρες πήρα πολύ δύναμη μέσα απο αυτή την "αποχώρηση"! Στεναχωρήθηκα για 4 ημέρες! Το τέταρτο βράδυ επαθα "στροφή στην ποιότητα"! Και δεν τον ξανασκέφτηκα, δεν τον ξανα-αναζήτησα, δεν τον ξανα-ανέφερα...

Φέτος λοιπόν, θα ήθελα η παραμονή των Χριστουγέννων να εξελιχθεί λίγο διαφορετικά...

Θέλω κατω απο το δεντράκι (πού θα μπεί το δεντράκι, χω χω χω;) ο Αϊ Βασίλης να μου έχει ενα ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΑ (πατώματος;) !!!

Το σ'αγαπω...

http://youtube.com/watch?v=sFuw5_4Y-NQ

Αποψε μοιαζει ο ουρανος
γαλαζια ξενη φυλακη
μικρο ταξιδι ο προορισμός
που σε κανεναν δεν αρκει
Αρχή και τέλος
η σιωπη

Απο πανυψηλο μπετο
και απο παραθυρα κλειστα
φτιάχνει παγίδες το παρόν
και καταστρέφει το μετα
Ο χρόνος δέντρο στην φωτιά

Μα εγώ είμαι εδώ
και σ'αγαπώ
χωρίς να ξέρω το γιατί
λίγο το φώς μέσα στην καρδιά
μα αυτό το λίγο μου αρκεί
Να έχω ενα λόγο για να πώ
οταν γυρίσεις να είσαι εδώ
το Σ'αγαπώ όπως κανείς δεν στο έχει πεί

Σεντόνι μαύρο και σατέν
ειναι της νύχτας η αγκαλία...

Δ. Κοργιαλάς

Eναν έρωτα...πατώματος!!!

Συνήθως με πιάνουν τα ψυχολογικά μου 3 μερες πριν την πανσέληνο... Αυτή τη φορά δεν είχε πανσέληνο... Δεν είχε απολύτως τίποτα...

Είχα εγώ πανσέληνο στο μυαλό μου, και μόνο...

Δεν μπορώ να πώ οτι έγινε κάτι συγκεκριμένα... Ούτε οτι έγιναν πολλά βέβαια... Απλά, έτσι μου ήρθε, και έτσι μου έφυγε...

Το καλό με μένα είναι οτι ξεπερνάω τα πάντα στον ύπνο μου! Κοιμάμαι! Κοιμήθηκα την Παρασκευή και ξύπνησα την Δευτέρα, άλλος άνθρωπος... Στο μεσοδιάλειμμα που ξύπναγα διάβαζα ενα βιβλίο... "Δαλάι Λάμα - Η τέχνη της Ευτυχία"

Ισως να με επηρέσε αυτός... Ίσως με επηρέασε ο κόσμος και το ενδιαφέρον των φίλων μου... Ίσως πάλι η "αναισθησία" μου να ξεπερνάω, να πηδάω και να προσπερνάω όλες τις βλακείες της ζωής μου!!!

Ο Δαλάι Λάμα λέει οτι ο λόγος της ύπαρξής μας είναι η αναζήτηση της ευτυχίας. Ο τρόπος να μάθουμε να κυνηγάμε, να αιχμαλωτίζουμε και να κάνουμε δική μας την ευτυχία...όποιο πρόσωπο και αν έχει...

"Να μάθουμε να κυνηγάμε"! Μεγάλη κουβέντα! "Να κυνηγάμε"...

Ποτέ μου δεν κυνήγησα τίποτα... Πάντα οτι ήθελα ερχόταν εύκολα, και γρήγορα...και αν κατι έβλεπα οτι "αργούσε" το ξεχνούσα, σαν άμυνα! Να μην στεναχωρεθώ που δεν το καταφέρνω!

Πριν μέρες, γνώρισα ένα παιδί...Βγήκαμε, μιλήσαμε...τα είπαμε... Γοητεύτηκα πολύ απο το ενδιαφέρον του για μένα, τα τηλέφωνα, την "σοβαρότητα" που έβγαζε αν και συνομίληκός μου... Μπερδεύτηκα πολύ γιατί αν και μ'άρεσε αρχικά, και "μαθηματικά" (ηταν ενα παιδί για σχέση), δεν μου έλεγε τίποτα άλλο! Ηταν ενας τύπος που φαινόταν οτι θα ήταν πάρα πολύ καλός σε μια σχέση, που ξέρει τί θέλει, τί ζητάει και έχει φάει και δυο χαστούκια για να γνωρίζει την "γλύκα".

Δεν μ'άρεσε όμως αυτό! Δεν μ'αρεσε το νορμάλ, το ήσυχο, το κανονικό... Δεν μ'αρεσε που θα με "αλλαζε"...

Το συζήτησα ώρες πολλές με τα κορίτσια και τα αντράκια της παρέας για να "καταλάβω"...

Η σοφές κουβέντες που ακούστηκαν εκείνο το βράδυ (προς ξημέρωμα) ήταν πολλές... Κράτησα 3 όμως...

Ο Μ είπε : "Είσαι βολεμένη τώρα και για αυτό δεν σου γουστάρει σχέση... για σκέψου όμως οτι ίσως αυριο όλοι παντρευτούμε... τί θα κάνεις; Πού θα πηγαίνεις μετα το κολυμβητήριο;"

Ήταν μια μεγάλη κουβέντα...

Η Γ είπε όμως το άλλο : "Εσύ άλλον θες, αλλα δεν το παραδέχεσαι..."

Και αυτή ίσως ήταν η μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής μου...

Αλλον θέλω αλλά δεν το κυνηγάω...Οπως ποτέ δεν κυνήγησα τίποτα, έτσι δεν κυνηγάω και αυτό...

Μπορεί να είμαι ευτυχισμένη, να νοιώθω ευτυχισμένη, να έχω πείσει τον εαυτό μου οτι, ότι θέλω το έχω... όμως μάλλον δεν τα έχω όλα τελικά...

Η σχέση με τον "Νορμάλ-παιδί-ετοιμο-για-οικογενεια" δεν ευδοκίμησε... Αν και ξεκίνησε, χωρίς να το θέλω ειλικρινά, βρέθηκα σε μια σχέση που "εντάξει, καλό παιδί είναι" και τίποτα άλλο... Και το πιο χαζό της ιστορίας ήταν οτι τελείωσε σε μια βδομάδα σχεδόν "κοινή συναινέση"... και στους δυό δεν μας "εκανε κου-κου" αυτος ο δεσμός, παρόλο το ενδιαφέρον του αρχικά για μένα!

Μέσα όμως απο αυτές τις μέρες, και αυτή ειναι η τρίτη σοφία που ακούστηκε το βράδυ της "ολομέλειας με θέμα : Η Α θέλει τον Χ;" κατάλαβα οτι θέλω άλλα πράγματα...

"Θέλω έναν έρωτα ΠΑΤΩΜΑΤΟΣ" !!!!

Έτσι ακριβώς το ξεστόμισα! Θέλω έναν έρωτα... πατώματος! Εναν έρωτα που θα με ρίξει στα πατώματα... Να λυώνω και να ξεροσταλιάζω περιμένοντας ένα τηλέφωνο απο κείνον... έναν έρωτα που θα με ταρακουνήσει και θα με ξεκολλήσει απο την σίγουρη θαλπωρή της "φασολοπαρέας".


"Ο έρωτας ανήκει σε εκείνους που δέχονται να φτάσουν στα άκρα για χάρη του"... είπε κάποτε κάποιος...

"Ο ερωτας ανήκει σε μένα και θα φτάσω στα άκρα για χάρη του!" λέω εγώ σήμερα!!!

Οτι γιατρεύει μια πληγή δεν είναι ψέμα!

"...Σε αγάπησα προτού καν σε γνωρίσω, γλυκέ μου, κι αυτή είναι η μόνη μου αλήθεια!!!"

Σε επλασα στο μυαλό μου, σε μεγάλωσα μέσα μου, και σε κέρασα ένα ποτό... Σου μίλησα όπως μιλούσαμε πολλά χρόνια πρίν... Γέλασα με τα αστεία σου, και συγκινήθηκα με τις ιστορίες σου... Άκουσα τις σκέψεις σου, αγγιξα ξανά τα όνειρά σου...

Μείναμε ώρα εκείνη την νύκτα οι δυό μας, δίπλα δίπλα στο καναπέ. Εγώ με τα πόδια αγκαλιάζοντάς τα, δείχνοντας έτσι, οτι νοιώθω άνετα μαζί σου, αλλά οχι και απόλυτα προστατευμένη...

Εσύ, καθισμένος στο πλάι μου, γυρισμένος και γερμένος προς τα μένα, με το ένα χέρι να κρατά το ποτό σου και το άλλο να περιφέρεται...να προσπαθείς να το κρατήσεις για να μην κάνει την κίνηση που και οι δύο θέλαμε πολύ...

Χρόνια πολλά περιμέναμε αυτή τη κίνηση, και χρόνια πολλά δεν την τολμούσε κανείς μας... Μέναμε ώρες να μιλάμε έτσι, κοιμόμασταν δίπλα δίπλα, αγκαλιαζόμασταν όταν χορεύαμε ή οταν κοιτούσαμε τις βιτρίνες, όμως φιλικά...σαν δυο φίλοι, όμως πολύ ερωτευμένοι...

Μετά απο 3 χρονια ήρθε ξανά η ώρα να βρεθούμε οι δυο μας... Να ζήσουμε εκείνα τα ομορφα ξημερώματα που ζούσαμε μαζί...όχι όμως όπως τότε!

Η στιγμή αυτή τριγυρνούσε στις γωνιές της ζωής μου όλη τη μικρή μου αιωνιότητα... Μέσα στην σκέψη μου, μεσα στην ψυχή μου, μέσα βαθιά στην καρδιά μου...

Ενα απροσδόκητο τηλεφώνημα σε εφερε ενα πρωινό ξανά δίπλα μου... Σε χρειάστηκα, και ο πρώτος άνθρωπος που θέλησα δίπλα μου ήσουν εσύ...Και βέβαια το ήθελες και εσύ...

Μετά αρχίσαμε ξανά να μιλάμε, και να βρισκόμαστε...Αλλοτε στην δουλειά, αλλοτε τυχαία σε καποιο μπαρ...

Λίγες νύκτες πριν όμως, βρεθήκαμε οι δυο μας...Ξανά, οπως παλιά, δίπλα δίπλα στον καναπέ... Η τηλεόραση έπαιζε κατι που δεν βλέπαμε, η φωνή ήταν χαμηλωμένη, ακουγόταν ένα cd παλιό και αγαπημένο... Secret Silence...

Oμολογώ οτι αυτό το είχα προετοιμάσει. Πάντα οταν σκεφτόμουν οτι ίσως ξαναβρεθούμε, το μόνο που είχα σχεδιάσει ήταν να παίζει αυτό το cd.

Οταν το άκουσες, το θυμήθηκες! Το ήξερα οτι θα το θυμόσουν... Ήξερα όλα οσα έγιναν τελικά... Εγιναν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν...

Συναντηθήκαμε στο γνωστό στέκι... Παρέα μεγάλη, εγώ με τα κορίτσια, εσύ με τους φίλους σου... Άρχισαν τα σφηνάκια, άρχισαν και τα ελληνικά καψουροτράγουδα, ο χαβαλές και τα πειράγματα... Με ρώτησες που είναι "Εκείνη", οτι εχεις καιρό να τη δείς... Σου απάντησα οτι κόψαμε παρέα, οτι είχαμε μια διαφωνία και απλά κόψαμε... Μου χαμογέλασες, και δεν με ρώτησες τίποτα άλλο...

Συζητήσαμε πολλά πράγματα, ανάμεσα στα σφηνάκια και τις κούπες, αναμεσα στα "τυχαία" αγκαλιάσματα και τους χορούς... Οταν αντί για την επόμενη γύρα σφηνάκια είπες του μπαρμαν "πιάσε 2 χωρίς κρεμμύδι" κατάλαβα οτι η νύκτα θα τελειώνε πολύ διαφορετικά!

Παντα μετά το ξενύχτι συνηθιζες να παιρνεις σουβλάκια και να πηγαίνουμε στη θάλασσα να τρώς... Είχαμε πεί τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις μας τότε, ανάμεσα σε σουβλάκια χωρίς κρεμμύδι, βλέποντας την θάλασσα...

Ξεσηκώσαμε την παρέα να φύγουμε, κανείς δεν ξεκουνούσε... "Παμε εμεις;" μου είπες, και χαιρέτησα τα κορίτσια να φύγω... "Το κλειδί μην ξεχάσεις, ήταν η κουβέντα τους!"...

Μένουμε όλες μαζί, και πάντα αφήνουμε το κλειδί απ έξω οταν δεν είμαστε όλες μέσα... Όταν πάλι το κλειδί δεν είναι έξω, είναι συνθηματικό για το οτι "Απαγορεύεται" πάσα είσοδος!!!

Και έτσι έγινε εκείνο το βράδυ...

Μπήκα στο αμάξι σου και το κάθισμα του συνοδηγού ήταν γεμάτο σχέδια και σημειώσεις. Τα πέταξες όλα πίσω και μου είπες να μην σε παρεξηγώ, γιατί εχει πλακώσει πολύ δουλειά...

Ξεκινήσαμε και εγώ εψαχνα σταθμό στο ράδιο... Εσύ γεμάτος όρεξη μου έλεγες τις πλάκες που κάναμε μέσα, και σχολιάζαμε το παρεάκι...

"Τί θα πούνε που φύγαμε μαζί οι κοπελιές;" μου είπες ξαφνικά. "Κάτι ανάλογο που θα σκέφτονται και οι φίλοι σου", σου απάντησα... "Οτι θα με πας σπίτι μου!"...

Σταματήσαμε βεβαια για τα καθιερωμένα σουβλάκια, και ουτε καν με ρώτησες αν θέλω και εγώ... Θυμόσουν... Μπαίνοντας πάλι στο αυτοκίνητο και ξεκινώντας μου σχολίασες κάποιους που είδες μέσα στο μαγαζί...και ξεχαστήκαμε...

Φτάσαμε έξω απο το σπίτι μου, και μέσα μου έλεγα οτι μάλλον δεν θυμάσαι οτι πηγαίναμε στην παραλία και τρώγαμε... Και όμως...

"Το αυτοκίνητο αυτό δεν είναι για άμμο, και τα Cavalli σου ούτε... Θα στρώσεις τραπέζι να φάμε μέσα;"! Γέλασα πολύ, και σου είπα οτι ποτέ δεν περίμενα οτι θα κολλήσεις σε ενα ζευγάρι τακούνια! Είχαμε πάει μια φορά στα χιόνια με τις πιτζάμες...το θυμόσουν και αυτό και το συμπλήρωσες... "Απόψε θέλω να δώ το σπίτι σου, επιτέλους!"

Είχες κάνει εσύ τα σχέδια για αυτό το σπιτάκι..γκαραζ που θα γινοταν σπιτακι.... Είχες κάνει την μελέτη εσυ, αλλά εκεί έμεινε... Το αποφασισα μετά απο χρόνια..και το τελείωσα...και ήθελες να το δείς!

Έτσι η βραδιά συνεχιστηκε στον μπεζ καναπέ. Η τηλεόραση αναμένη, αλλα η μουσική, η "δική μας" μουσική...

Μέσα στις κουβέντες μας, και μέσα στα σχόλια για την διακόσμηση, το μυαλό μου ήταν μόνο στα χρόνια που χάσαμε. Στα χρόνια που διέλυσα...

Η κίνηση που ποτέ δεν έγινε, και που όταν ίσως έπρεπε να την επιδιώξουμε, εγώ την απέφυγα!...

- "Τί εγινε με την "αλλη", θες να μου πείς;"...
- "Τίποτα τραγικό, απλά δεν ταιριάζανε τα χνώτα μας, μεγαλώσαμε, και την εχω δεί αλλιώς... Δεν θέλω παρέα πιά, θέλω φίλους..." σου είπα.
- "Με έδιωξες για αυτήν, θυμάσαι;"
- "Επρεπε να υποστηρίξω έναν απο τους δυό σας, ήμουν η 'κουμπάρα' σας...αφού δεν μπορούσα να κάνω κατι για να είσαστε μαζί, επρεπε να σταθώ σε κάποιον...και επέλεξα εκείνη"
- "Εκείνη ήταν η φίλη σου;"
- "Εκείνη είναι γυναίκα, γυναικεία αλληλεγγύη...καταλαβαίνεις"!
- "Αυτό ήταν όλο;"
- "Τί αλλο να ήταν;" σου απάντησα, φοβούμενη οτι ισως δεν θα θυμασαι.
- "Δεν ήμουν μεθυσμένος τότε, μικρή μου... Ότι σου είπα εκείνο το βράδυ, τα θυμάμαι, και ήταν η αλήθεια"
- "Ποιό από όλα; Μου είπες οτι θες να χωρίσεις, οτι δεν αντεχες αλλο...αυτά μου είπες...Το ξέρω οτι ήταν αλήθεια, δεν τα αμφισβητώ"
- "Οτι δεν σου μοιάζει καθόλου! Αυτό σου είπα! Οτι παντρεύτηκα μια γυναίκα που σου έμοιαζε πολύ, αλλά τελικά δεν ήταν σε τίποτα εσύ"
- "Σ, τί λες; Τί να μου μοιάζει;"...δεν ήξερα πιά πως να το χειριστώ...πώς έπρεπε να απαντήσω
- "Αννα, ήξερες πόσο σε νοιαζόμουν, ήξερες οτι προτιμούσα εσένα εστω και σαν φίλη πέρα απο οποιοδήποτε δεσμό ή γάμο...αλλά ζαλίστηκα...και προχώρησα...εσύ ήσουν μέσα στην άνεση, δεν σε πείραζε, εσυ μου έκανες το προξενιο...προχώρησα και εγώ..."
- "Θες να μου πείς οτι χώρισες επειδή σκεφτόσουν εμένα, ρε Σ;"
- "Χώρισα γιατί δεν ταιριάζαμε. Γιατί με εκνεύριζε. Γιατι δεν τα βρίσκαμε....
Και αυτά τα πράγματα δεν θα τα έκανες εσύ ποτέ!"
- "Εγώ δεν ήμουν ουτε καν γκομενά σου ποτέ, πώς να στα έκανα;"
- "Το ήθελα όμως"

Είχαμε πάρει την πολύ κάτω βόλτα! Μπορεί και να είχα γίνει κατακόκκινη! Εγώ που ποτέ δεν κομπλάρω και δεν ντρέπομαι για τίποτα, μπορεί εκείνη τη στιγμή να ήμουν σαν την παπαρούνα...

Ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσεις έναν πόλεμο είναι να τον χάσεις, σκεφτηκα μέσα σε όλη αυτή τη πίεση, και εκανα την κίνηση ΜΑΤ που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν φανταζόμουν οτι θα έκανα ποτέ...

Με πέθαινε μια αγκαλία σου, και αυτό ήθελα... Σε πλησίασα και δεν ήξερα αν θα το ήθελες...όμως το ήθελα εγώ πολύ...(και τα σφηνάκια!)

Μ'αγκάλιασες αλλά οχι όπως παλιά. Με φίλησες...

Περάσαμε ένα βράδυ που άργησε 14 χρόνια και κάτι... Ενώ σε ήξερα τόσο καλά, και εσύ το ίδιο το πώς θα είμασταν μαζί ποτέ δεν μπορούσα να το φανταστώ...

Δεν ξέρω αν ήταν το καλύτερο βράδυ της ζωής μου, ήταν όμως πολύ δυνατό. Ξημέρωσε και εμείς είμασταν αγκαλιά και κουβεντιάζαμε... Πόσα μου είπες εκείνο το βράδυ...πόσα δεν μου είχες πεί τόσα χρόνια; Για τον αρραβώνα μου, για το πόσο βλάκας ένοιωθες που με έβλεπες με τον Δ και έπρεπε να τον έχεις φίλο σου, για το πόσο ασχημα ένιωσες οταν πέθανε...για πάρα πολλά.

Για τα βράδια μας στο παλιό σου σπίτι που με ακουγες να σου μιλάω για τον εναν και τον άλλο που ενίοτε νταλαβεριζόμουν, και για το πόσο μαλάκας έπρεπε να είσαι για να τα αντέξεις!

Γελούσα γιατί οντως ήταν αστεία... Γέλασα και νοσταλγίσαμε μαζί εκείνες τις μέρες... Θυμήθηκες την φορά που ο τότε "δεσμός" μου σε πήρε τηλέφωνο, ημέρα του Αγ.Βαλεντίνου για να σου ζητήσει να πάτε μαζί να μου πάρει δώρο. Ενα ρολόι μου είχε πάρει και το ήξερα οτι το είχες διαλέξει εσύ, γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ!...

Ξημέρωσε, και το φώς έμπενε απο το παράθυρο... Ξημέρωσε Κυριακή και μπορούσαμε να καθήσουμε έτσι στο κρεββάτι άλλες 24 ώρες, μου είπες!

"Πήγαινε στο άλλο δωμάτιο, θέλω να κοιμηθώ" σου είπα αστειεύοντας...αφού το σπίτι είναι όλο ένας ενιαίος χώρος που απλά χωρίζει με έπιπλα και πλαίσια ξύλινα... Γέλασες πολύ, και έκανες να σηκωθείς! Σε τράβηξα ξανά κοντά μου και μείναμε εκεί αγκαλία αποκοιμισμένοι...

Είχε πάει 1 η ώρα όταν με ξύπνησες... Προσπαθούσες να φτιαξεις καφε και έψαχνες τα σύνεργα... Σηκώθηκα και άκουσα το ομορφότερο ίσως καλημέρα της ζωής μου...

"Καλημέρα, μικρέ χαμένε μου έρωτα..."

Πόσο τρυφερός και ερωτικός μπορεί να είναι ενας άντρας με Α κεφαλαίο, που δουλεύει σαν τρελός, βρίζει και τσακώνεται για να είναι πρώτος στην δουλειά του, έχει όποια γυναίκα γουστάρει και τις αλλάζει σαν τα πουκάμισά του;

Σίγουρα αυτός είναι πάντως...

Ανοίξαμε τα κινητά μας και ήρθαν πολλά μηνύματα απο τα κορίτσια που είχα αφήσει άστεγες! Είχαν κοιμηθεί στην μάνα μου, μου έλεγαν... δίπλα δηλαδή!

Καθίσαμε και ήπιαμε τον καφέ μας ενώ έξω βουηζε ο κόσμος απο τον πατέρα μου που ετοίμαζε το μπάρμπεκιου για να ψήσει...

- "Πώς θα βγώ να φύγω;" με ρώτησες... "Τί θα πώ στον πατέρα σου; Καλημέρα, κουμπάρε;"
Πέθανα στο γέλιο...
- "Πές του καλημέρα εσύ, μα δεν πάει το μυαλό του εκεί που φοβάσαι!"...

Και η αλήθεια είναι αυτή... σε κανέναν δεν θα πήγαινε το μυαλό του οτι κάτι συνέβει... Μέναμε και στο παρελθόν μαζί, στο ίδιο δωμάτιο. Είχε κοιμηθεί άπειρα βράδια στην μάνα μου τότε, σαν φίλοι, γιατί αυτό όντως είμαστε τότε!

-"Και εμείς, τί κάνουμε, μικρή μου", με ρώτησες...
-"Εμείς, αγαπημένε μου, ζήσαμε κάτι που έπρεπε να ζήσουμε, ούτως ή άλλως... Ξέρεις οτι είναι πολύ δύσκολο να εμφανιστούμε αύριο μαζί, σαν ζευγάρι... Όλα θα έρθουν με την ώρα τους, έστω και αν αργήσουν άλλα 14 χρόνια..."
-"Δηλαδή;"

Ακουγόταν πολύ σκληρό αυτο που του έλεγα, αλλά αυτό ήταν η αλήθεια! Δεν μπορούσα να φανταστώ να εμφανιστούμε αύριο σαν ζευγάρι... Ο κουμπάρος και η κουμπαρα!!! Δεν γινόταν... όχι τώρα τουλάχιστον...

-"Δεν μου κανεις πλάκα, ετσι;"

Δεν θυμάμαι ακρίβώς πως τα είπαμε, και πώς του τα εξήγησα. Ξέρω οτι κατα βάθος και αυτός τα φοβόταν αυτά, και ίσως για αυτό να τα είπα εγώ πρώτη.

Να προλάβω το κακό!

"Οτι γιατρέυει μια πληγή, δεν είναι ψέμα" άκουσα κάπου, και αυτό έκανα...

-"Δεν είμαστε ερωτευμένοι, Σ μου", αυτό θυμάμαι οτι του είπα. Οτι μπορεί απλά να ήταν ένα αποθειμένο, και να μας φύγει γρήγορα... Οτι μπορεί να είναι μια αγάπη απο πράγματα που ζήσαμε τόσα χρόνια... Μπορεί να είναι και κάτι που πρέπει να ζήσουμε έτσι...

-"Θα κρυβόμαστε, δηλαδη;" με ρώτησες...
-"Θα προσπαθήσουμε να το αποφύγουμε" σου απάντησα

-"Αν τα καταφέρουμε θα καταλάβουμε οτι απλά ήταν ένα αποθειμένο... Αν όχι, την επομενη μέρα παντρευόμαστε, Κουμπάρε", σου είπα.

Αυτό το κουμπάρε ακούστηκε πολύ ειρωνικό, και σε νευρίασα!

Είχα ξεχάσει πόσο ωραίος είσαι νευριασμένος! Είχα ξεχάσει τα μάτια σου πώς είναι οταν θές καποιον να τον σπάσεις στο ξύλο!

Δεν αντεχα αυτά που έλεγα, αλλά ο μαζοχισμός μου απο την άλλη τα απολάμβανε όλα αυτά! Την απογοήτευσή σου, τον τρόπο που εγώ το έπαιζα άνετη και χάϊ, ολα...

Ήπιαμε το καφέ μας, ενώ εγώ έστειλα μηνυμα στις κοπελιές να έρθουν...

Σε λίγη ώρα είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και συζητούσαμε τα όσα εγιναν στο μπαρ χτες βράδυ...

Όλα φαινόντουσαν νορμάλ... όπως τόσα χρόνια άλλωστε!

Και έτσι περνάνε οι μέρες... Σαν φίλοι, μιλαμε, τηλεφωνιόμαστε, βρισκόμαστε στη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί...ακόμα...

Θέλω να σε προκαλέσω να δώ τί σκέφτεσαι, φοβάμαι όμως τί θα ακούσω...

Οποιες και απο τις δυο απαντήσεις και αν πάρω θα με προβληματίσουν...

Πάντα έτσι δεν έκανα άλλωστε; Προσπερνούσα τα προβλήματα και τα διλήμματα σαν να μην υπάρχουν... σαν μια μικρή λιβελούλα απο λουλούδι σε λουλούδι...

Γιατί δεν αφήνω τον εαυτό μου να προχωρήσει;...

Μέρες πριν ειχαμε την συνηθισμενη και καθημερινή κουβέντα με τις φασολες, "πού πήγαν όλοι οι αντρες;"...

Μέσα στην συζήτησή μας και την ανάλυση για άλλη μια φορά, η Γ πέταξε το εξής : Εσύ, (εγώ δηλαδή) δεν αφήνεις τον εαυτό σου να προχωρήσει!

Δεν εχω καταλάβει κάτι τέτοιο... Λές όμως να έχει δίκιο; Η αλήθεια είναι οτι κάποιες καλές περιπτώσεις έτυχαν τον τελευταίο καιρό, όμως...δεν τις "πολυμελέτησα"!

Ίσως όντως να είναι έτσι που τα λέει η Γ...

Ακόμα όμως, και ετσι να είναι, θα υπάρχει κάποιος λόγος...

Και εγώ εχω να πώ ενα πραγμα : Οτι τώρα είμαι πολύ ευτυχισμένη, έτσι ακριβώς όπως είμαι! Μόνη, ολομόναχη, να βγαίνω, να κοιμάμαι, να ντύνομαι όποτε και όπως θέλω εγώ...

Ο φίλος μου ο Β πριν μέρες είπε οτι : "Εχω γίνει πολύ παράξενος πια, δεν πρόκειται να κάνω υποχωρήσεις κ συμβιβασμούς για καμία". Του απάντησα εγώ κοφτά και σοβαρά οτι "Οταν βρεθεί η κατάλληλη θα πέσεις και στα πατώμα"!

Το περίεργο ήταν οτι συμφώνησε... κ το ακομα πιο περίεργο είναι οτι και σε μένα το ίδιο ισχύει...!

Εγώ μπορεί να μην αφήνω τον εαυτό μου να ερωτευτεί, αλλά δεν ήταν κανείς τους και ο ΕΝΑΣ που θα πέσω στα πατώματα!!!

Και αυτή τη στιγμή μόνο κάτι τέτοιο μπορεί να με ταρακουνήσει!!!

Ενας μεγάλος έρωτας, πατώματος, φίλη Γ !!!!!!!!!!!!!!!!!

"Πόσο πολλά κέφια μπορεί να έχετε χωρίς να πίνετε τίποτα;;;"...

...ήταν η κουβέντα του φίλου μας του Μ χτές το βράδυ... Καθόμασταν σπίτι και βλέπαμε βιντεάκια που τραβήξαμε το καλοκαίρι που πέρασε. Τα κορίτσια, εμείς, μέσα στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στην παραλία, στο μπιτς μπαρ, το βράδυ για ύπνο, παντού και πάντα η βιντεοκάμερα και τα γέλια μας!

Πόσο πολύ γελάσαμε, Θεέ μου, φέτος, δεν λέγετε! Γελούσαμε τόσο πολύ, και τόσο απο την καρδιά μας που έλεγες οτι κάτι έχουν πιεί αυτές!...

Δεν είναι ανθρωπος μουτζούφης, ούτε σοβαρός. Πάντα γελούσα, και πάντα εκανα πλάκες. Φέτος όμως το καλοκαίρι ήταν για μένα το μεγάλο μου ξέσπασμα! Ίσως η σοβαρότητα που είχα βυθιστεί τον τελευταίαο καιρό με τον δεσμό που είχα, ίσως η σοβαρότητα και η ηρεμία που "πουλούσα" στον νέο μου εραστή... τί να πώ;

Ξέρω οτι δεν θα επιτρέψω ποτέ σε κανέναν να μου κλέψει το γέλιο απο τα χείλη!

Κανένα, ποτέ ξανά!

Ηταν ενα καταπληκτικό σαβ/κο...που άργησε 14 χρόνια!

Όλα έδειχναν απο νωρίς οτι θα ήταν ενα επεισοδιακό Παρ-Σαβ-Κυριακο!

Ξεκίνησαμε μέσα στο άγχος να προλάβουμε ενα ραντεβού που είχα στο Ηράκλειο στις 8 το βράδυ. Κλείσαμε τα μαγαζιά μας άρον-άρον την Παρασκευή το μεσημέρι, φορτώσαμε 40 βαλίτσες το αυτοκίνητο (γυναίκες!!!) και φύγαμε!

Τα βυτιοφόρα όμως των Υγρών Καυσίμων είχαν άλλη άποψη! Όλα τα βενζινάδικα...ΚΛΕΙΣΤΑ!!! Μετά απο μαραθώνιο αναζήτησης βενζινάδικου με αποθέματα, και ατελείωτα τηλέφωνα...γυρίσαμε σπίτι! 3 αυτοκίνητα στο σπίτι, και τα 3 άδεια απο βενζίνα! Τόση γκαντεμιά!

Είμαι, η αλήθεια είναι, και πολύ προληπτική, και καθ΄οτι Σαββατογεννημένη το πήρα σαν σημάδι! Να μην φύγουμε εκεινο το βράδυ, ακόμα και οταν στις 10 πιά μου έφερε ενας φίλος μια κανίστρα 30 λίτρα βενζινα!!!!

Μετά το "Δεν εχω μμμπππααααταρρρρρία!" το σλόγκαν έγινε "Δεν έχω μμμμππππετζζζίννα"!

Γυρίσαμε σπίτι λοιπόν, και για να εξορκίσουμε την κακή αρχή καναμε ενα τραπέζι στου "συνταξιδιώτες" μας τρικούβερτο! Κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στα 48τ.μ. και ξυπνήσαμε μεσα στην τρέλα στις 7 το πρωί για να φύγουμε!!!

Η μέρα φαινόταν ζόρικη! Πολύ βροχή και κίνηση στην εθνική...

Το πρωινό πέρασε "αδειάζοντας" τα μαγαζιά της Δαιδάλου... Σαν τα γαϊδούρια φορτωμένοι πολλές -μα πάρα πολλές- τσάντες!

Λένε για μας τις γυναίκες οτι ειμαστε τρελές με τα ψώνια...μερικοί άντρες όμως μας ξεπερνάτε κατά πολύ!!!

Το απόγευμα πια φτάσαμε στο ξενοδοχείο οπου κοιμηθήκανε όλοι σαν τα κοτόπουλα! Θα ξυπνούσαν υποτίθεται στις 10 για να παμε για καφεδάκι!

Εγώ είχα μια συνάντηση (που θα σας διηγηθώ αλλού) και έφυγα..και όταν πια πήγε 11 και δεν είχαν δώσει σημάδι ζωής πήγα και τους ξεσήκωσα για να παμε για την Νυχτερινή μας Εξόρμηση!

Το οτι ήπιαμε 1 μπουκάλι βότκα ο καθένας μας (εκτός απο τους δυο "οδηγούς" και ευτυχώς γιατί θα μάθεται στην συνέχεια τί πάθαμε), και αυτό κούπες...μαρτυρά την συνέχεια της βραδιάς! Πανω στα μπάρ τα κορίτσια, χάμω στο πάτωμα η "ζ" με σπασμένα τακούνια, χαμένα σακάκια, χαμένα...μυαλά, και λόγια που δεν είπαμε 14 χρονια πρίν!

Με τους "αντρες" της παρέας κάνουμε παρέα απο τα 16. Αγαπημένοι φίλοι, πολύ δεμένη παρέα που κατα καιρούς χανόμαστε λόγω...συνθηκών! Τώρα οι συνθήκες έφεραν ξανά το δέσιμό μας!

Είμαστε όλοι στα 30, απλά...τα μυαλά μας γίνονται όπως όταν ήμασταν στα 16! Η μόνη διαφορά μας απο τότε είναι οτι...πίνουμε λίγο παραπάνω!

Περάσαμε ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ! Και χορέψαμε, και τραγουδίσαμε και το μαγαζί ξεσηκώσαμε οταν... έπιασα το μικρόφωνο!... Εχω, η άτιμη, ωραία φωνή και σαν μέλι μου το "ξαμόνουν" οι τραγουδιστές οταν βρισκόμαστε στα μπουζούκια!

Το κομμάτι που χαρακτηρίζει την "ψυχολογική" μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό είναι του Καρρα το "Ολα ενα ψεμμα" (δεν είμαι καθόλου "σκυλού", απλά...οι στίχοι-ο τραγουδιστής... πολλά, τελως πάντως με κυλησαν στον βούρκο του λαϊκού)!

"Πιάσε ενα Ρε Μινόρε!" φωνάζω του μαέστρου (ΤΙ θέατρο, Θεέ μου, είμαι ώρες-ωρες!), και τον κούφανα τον άνθρωπο, αφού μάλλον το πέτυχα ενώ εγώ το είπα στην τύχη, και για χαβαλέ!

Στο δρόμο απο το ενα "μαγαζι" στο άλλο τρακάραμε κιόλας! 2 "τζούγκροι" οπως τους λένε εκεί, ανεγκέφαλα νούμερα, κάνανε κόντρες στην παραλιακή, και πέσανε στο πλάι μας! Ευτυχώς οι ζημιές ήταν μόνο υλικές! Σηκώθηκαν και εφυγαν βέβαια...πού να τους προλάβουμε με το σόκ που πάθαμε!

Πόσα νούμερα Ηρακλειώτες εχουν κόκκινο Fiat Barchetta ξεφτιλισμένο στις κουριαλο-ηρακλειωτικες στυλιστικές παραλλαγές με νικελώματα, μαύρα τζαμια, (αθηναϊκές πινακίδες); (ήδη βρισκομαστε στα ίχνη τους αφού τα κόκκινα μπαρτσέτα που κυκλοφορούν στο Ηράκλειο είναι 3 μετρημένα, και δόθηκε σήμα σε όλα τα περιπολικά για τις επόμενες μέρες...). Εδώ σημειώνω το γεγονός οτι Ποτό και Οδήγηση δεν πάνε μαζί, και επειδή εγώ ειδικά το γνωρίζω πολύ καλά, οι "οδηγοί" μας είναι πάντα οκ!

Γυρίσαμε οταν πιά είχε βγεί ο ήλιος, και το ξενοδοχείο ΔΕΝ είχε μπατζούρια! Καλό και αυτό!

Η Κυριακή πέρασε απο το ένα κρεββάτι, και απο το ένα δωμάτιο στο άλλο... 2 καφέδες ήπιε ο καθένας για να συνέλθουμε...

Οσο γελάσαμε το Σάββατο, αλλο τόσο γελάσαμε και την Κυριακή αφηγούμενοι ο καθένας τί συνέβη το προηγούμενο βράδυ! "και θυμάσε, αυτό;-θυμάσε εκείνο"...ξέρετε πώς είναι αυτά!

Περάσαμε πάαααρα πολύ καλά, λοιπόν! Παρόλες τις ατυχίες μας, τίποτα δεν μας χάλασε!!!

Μέσα απο αυτό το Σαβ/κο άλλαξαν πολλά... και όλα θα είναι πια διαφορετικά!
Όμως έτσι ήθελα να γίνει, και έτσι έγινε! Και είμαι πιά πολύ ευτυχισμένη για αυτό!...

...to be continue

ΤΟ ΒΑΖΟ ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ, 2 ΚΟΥΠΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΦΕΣ

Όταν τα θέματα και οι υποθέσεις της καθημερινότητας της ζωής σας γίνουν τόσα πολλά, που δεν επαρκεί ο χρόνος του 24ωρου για να τα χειριστείτε, να θυμηθείτε το βάζο του γλυκού, τις δυο κούπες και τον καφέ.

Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα. Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις.

Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι είπαν πως είναι.
Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο αυτοί ανταπάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.

Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.

«Τώρα», λέει ο καθηγητής, «θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύειτη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας, όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα ναχαθούν,αυτά είναι ικανά να γεμίσουν την ζωή σας. Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι. Η άμμος είναι άλλα μικρότερα πράγματα.

Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα για σας πράγματα.

Φροντίστε τα μπαλάκια του τένις πρώτα και μετά τα χαλίκια . Τα υπόλοιπα είναι άμμος»

Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι και ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε: «Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με κάποιο φίλο»

Οι Μικρές Τρελές Ιστορίες του Πέτρου και της παρέας του με έχουν εξεπλήξει πολλές φορές! Τον γνώρισα μέσα απο το μπλόγκ του και μπορώ να πω οτι τον "ερωτεύτηκα" γιατί μοιάζουμε πολύ!... Την παραπάνω ιστορία εκεί την διάβασα, και ζήλεψα...έτσι, την μετέφερα και εδώ! Γειά σου, ρε Πέτρο, με την ψυχάρα σου! Είμαι τυχερή που είσαι "διαδικτυακός" μου φίλος!!!

Φιλία και ψέμματα...

Αφορμή για αυτές μου τις σκέψεις μου έδωσε ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν καιρό και το "δημοσίευσα" στο φόρουμ που συμμετέχω τα τελευταία χρόνια...

Οι απαντήσεις πάρα πολλές, οι γνώμες ακόμα περισσότερες, και εγώ ακόμα μπερδεμένη...

Δεν ξέρω τί μπορεί να θέσει όρια σε μια φιλία, και τί δεν μπορεί...

Ξέρω οτι τώρα στα 30 μου κλήθηκα να αντιμετωπίσω μια κατάσταση που επηρέασε εμένα και όλη την παρέα...

Πόσα ψέμματα μπορείς να δεχθείς απο ενα "κολλητό" σου... Πού αρχίζει η "ιδιωτική" ζωή και πού τελειώνει; Που ξεκινάνε οι αλήθεις, και πώς καταλήγουν;

Ξέρω οτι πάντα είχα πολλούς φίλους...και ειδικά καλές φίλες! Οι φασόλες υπάρχουν στην ζωή μου απο τα πρώτα χρόνια της ζωής μου και είναι ακόμα δίπλα μου...

Πολλές φορές στην παρέα "εισέβαλε" κάποια καινούργια αλλά πήρε "πασαπόρτι" σύντομα γιατί όλο και σε κάποια δεν άρεσε! Λογικό το ακούω, γιατί να "σπέρνουμε ζιζάνια" ανάμεσά μας;

Όμως το τελευταίο περιστατικό μπορώ να πω οτι με εχει νευριάσει πολύ!

Εγώ, που για να νευριάσω πρέπει να φτάσω στο ΑΜΗΝ!
Εγώ που δεν παίρνω χαμπάρι τίποτα! Που αγνοώ και ξεχνάω πράγματα το επόμενο πεντάλεπτο!

Είναι ώρες και φορές που υπακούω στις προτάσεις των κοριτσιών να της το ρίξουμε ένα γιαουρτάκι (τοταλ, το προτιμάει, ξέρω και τα γούστα της), και είναι άλλες φορές που είμαι εγώ που την "υπερασπίζομαι" και προσπαθώ να καλμάρω την κατάσταση...

Με έχει διχάσει λίγο αυτή η ιστορία...

Δεν μου λείπει καθόλου σαν ανθρωπος, αν αυτό σκέφτεστε, γιατί όλοι αυτό ρωτάνε στο φορουμ! Δεν μου λείπει καθόλου γιατί ήταν ενας χαρακτήρας ακριβώς αντίθετη απο μένα...

Μήπως τελικά είναι θυμός αυτός που έχω;

Μήπως να το ψωνίσω το γιαουρτάκι;