Γιατί δεν αφήνω τον εαυτό μου να προχωρήσει;...

Μέρες πριν ειχαμε την συνηθισμενη και καθημερινή κουβέντα με τις φασολες, "πού πήγαν όλοι οι αντρες;"...

Μέσα στην συζήτησή μας και την ανάλυση για άλλη μια φορά, η Γ πέταξε το εξής : Εσύ, (εγώ δηλαδή) δεν αφήνεις τον εαυτό σου να προχωρήσει!

Δεν εχω καταλάβει κάτι τέτοιο... Λές όμως να έχει δίκιο; Η αλήθεια είναι οτι κάποιες καλές περιπτώσεις έτυχαν τον τελευταίο καιρό, όμως...δεν τις "πολυμελέτησα"!

Ίσως όντως να είναι έτσι που τα λέει η Γ...

Ακόμα όμως, και ετσι να είναι, θα υπάρχει κάποιος λόγος...

Και εγώ εχω να πώ ενα πραγμα : Οτι τώρα είμαι πολύ ευτυχισμένη, έτσι ακριβώς όπως είμαι! Μόνη, ολομόναχη, να βγαίνω, να κοιμάμαι, να ντύνομαι όποτε και όπως θέλω εγώ...

Ο φίλος μου ο Β πριν μέρες είπε οτι : "Εχω γίνει πολύ παράξενος πια, δεν πρόκειται να κάνω υποχωρήσεις κ συμβιβασμούς για καμία". Του απάντησα εγώ κοφτά και σοβαρά οτι "Οταν βρεθεί η κατάλληλη θα πέσεις και στα πατώμα"!

Το περίεργο ήταν οτι συμφώνησε... κ το ακομα πιο περίεργο είναι οτι και σε μένα το ίδιο ισχύει...!

Εγώ μπορεί να μην αφήνω τον εαυτό μου να ερωτευτεί, αλλά δεν ήταν κανείς τους και ο ΕΝΑΣ που θα πέσω στα πατώματα!!!

Και αυτή τη στιγμή μόνο κάτι τέτοιο μπορεί να με ταρακουνήσει!!!

Ενας μεγάλος έρωτας, πατώματος, φίλη Γ !!!!!!!!!!!!!!!!!