...ήταν η κουβέντα του φίλου μας του Μ χτές το βράδυ... Καθόμασταν σπίτι και βλέπαμε βιντεάκια που τραβήξαμε το καλοκαίρι που πέρασε. Τα κορίτσια, εμείς, μέσα στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στην παραλία, στο μπιτς μπαρ, το βράδυ για ύπνο, παντού και πάντα η βιντεοκάμερα και τα γέλια μας!
Πόσο πολύ γελάσαμε, Θεέ μου, φέτος, δεν λέγετε! Γελούσαμε τόσο πολύ, και τόσο απο την καρδιά μας που έλεγες οτι κάτι έχουν πιεί αυτές!...
Δεν είναι ανθρωπος μουτζούφης, ούτε σοβαρός. Πάντα γελούσα, και πάντα εκανα πλάκες. Φέτος όμως το καλοκαίρι ήταν για μένα το μεγάλο μου ξέσπασμα! Ίσως η σοβαρότητα που είχα βυθιστεί τον τελευταίαο καιρό με τον δεσμό που είχα, ίσως η σοβαρότητα και η ηρεμία που "πουλούσα" στον νέο μου εραστή... τί να πώ;
Ξέρω οτι δεν θα επιτρέψω ποτέ σε κανέναν να μου κλέψει το γέλιο απο τα χείλη!
Κανένα, ποτέ ξανά!
Πόσο πολύ γελάσαμε, Θεέ μου, φέτος, δεν λέγετε! Γελούσαμε τόσο πολύ, και τόσο απο την καρδιά μας που έλεγες οτι κάτι έχουν πιεί αυτές!...
Δεν είναι ανθρωπος μουτζούφης, ούτε σοβαρός. Πάντα γελούσα, και πάντα εκανα πλάκες. Φέτος όμως το καλοκαίρι ήταν για μένα το μεγάλο μου ξέσπασμα! Ίσως η σοβαρότητα που είχα βυθιστεί τον τελευταίαο καιρό με τον δεσμό που είχα, ίσως η σοβαρότητα και η ηρεμία που "πουλούσα" στον νέο μου εραστή... τί να πώ;
Ξέρω οτι δεν θα επιτρέψω ποτέ σε κανέναν να μου κλέψει το γέλιο απο τα χείλη!
Κανένα, ποτέ ξανά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου