Πως ξεκινάει η ζωή μας;...

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε η ζωή μου... Δεν ξερω γενικά πως ξεκινά η ζωή κάποιου... Απο την γέννησή του, απο ενα σημαντικό γεγόνος στη ζωή του, απο ένα θάνατο...δεν γνωρίζω...

Δεν γνωρίζω κάν πώς ίσως ξεκίνησε η δική μου...

Φτάνω τα 33 σε μερικους μήνες και νιώθω οτι η ζωη μου ειναι αυτή που πέρασε. Οτι αυτό που ζω τώρα απλά ειναι τα παρασκήνια μιας ζωής που γλέντισα, έκλαψα και ευχαριστήθηκα.

Μεσα απο την καθημερινότητα που πλεον εχω επιλεγει να ειναι αλοβητα η ιδια, μερα με την ημέρα οχι επειδή ειμαι απογοητευμένη αλλά επειδή ειμαι βαριεστημένη. Βαριεστημένη απο τα παντα.

Αν επρεπε να δωσω ενα ονομα στην ζωη μου αυτο θα ήταν «Νικος». Η ζωή μου όλη, ο Νικος.

Μεσα σε 38 ημερες βρήκα το όνειρο και το έχασα.

Μεσα σε 38 ημέρες ακουσα τα ομορφότερα λόγια, έζησα το ονειρο, και την 39 μέρα δεν άκουσα καν το «δεν θελω να σε ξαναδω». Απλά το «Κατειλημμενος» στο κινητό του.

Να τον καλώ και να μου παταει το "Κατειλημμενος".

Δεν ξέρω αν με πόνεσε τόσο η ζωή που έχασα... Δεν ξέρω καν αν θα ήθελα να μην γνωρίζω καθολου αυτή την εμπειρία. Ειναι λενε μεγαλη αμαρτία να απαρνιέσαι οτι αγάπησες... Ειναι ομως μεγάλη αμαρτία και να απαρνιέσαι αυτόν που σ'αγαπά... έτσι δεν είναι;