"Μετάνιωσα..."

Μπροστά απο ενα τζάκι με μια κούπα καφέ προχτες, το μεσημέρι, μου έγινε η εξής ερώτηση :

-"Για τί πράγμα έχεις μετανιώσει στη ζωή σου";

Η ατμόσφαιρα, η βροχή, η φωτιά στο τζάκι, τα ρακόμελα που είχα τσακισει νωρίτερα (στο μάθημα παρακαλώ!) μας είχε κάνει να ανοίξουμε μεγαλη φιλοσοφική συζήτηση για πολλά πράγματα... Σε αυτή την ερώτηση κόλλησα όμως...

Μετανοώ...συνειδητοποιώ τα λάθη μου και τις επιπτώσεις που θα φέρουν...και για όλα αυτά, λυπάμαι...

-"Πές μου... τί θα άλλαζες αν μπορούσες, απο το παρελθόν σου;"

Η αλήθεια είναι οτι το κλισέ στην απάντηση αυτής της ερώτησης είναι : "τίποτα, δεν μετανιώνω για τίποτα"

Και όμως εγώ τελικά μετανιώνω για πολλά πράγματα... Δεν ξέρω πώς θα τα άλλαζα αν μπορούσα, αλλά σίγουρα, τουλάχιστον θεωρητικά, έχω μετανιώσει για πολλά...

Δεν του απάντησα ειλικρινά... Του απάντησα αλλά όχι με όλη την αλήθεια...

Μετάνιωσα για την ιστορία που έζησα πριν μέρες με τον Σ. Μπορεί οι περισσότεροι να σκέφτεστε πόσο τυχερή είμαι που έστω και έτσι, έστω και μετά απο τόσα χρόνια το έζησα και αυτό, όμως...ειλικρινά λυπαμαι και ντρέπομαι!

Έπρεπε να το αφήσω να περάσει, όπως πολλά άλλα. Έπρεπε να μην παρασυρθώ, εφόσον δεν ήξερα ούτε εγώ τί ήθελα για την συνέχεια. Δεν έπρεπε να "πειράξω" την εικόνα και τα όνειρα που είχα μέσα μου για αυτόν τον άνθρωπο...

Να μην αφήνουμε απωθημένα, λένε... "Καλύτερα τύψεις, παρά απωθημένα" λέει στο βιβλίο του και ο Λαγκαδινός... Και όμως, αυτά τα απωθημένα ίσως μας κάνουν και ονειρευόμαστε, και περιμένουμε, και προσμονούμε κάτι...

Δεν έγινε κάτι μη αναστρέψιμο με τον Σ. Ίσα-ισα που δεν έγινε... Ίσως αν η "μάνα φύση" μου είχε χαρίσει την ελευθερία εκείνο το βράδυ να απολάμβανα και μια τρελή νύκτα σέξ (άτιμη εμμηνόπαυση πότε θα έρθεις;), και ίσως έτσι θα ήταν αλλιώς τα πράγματα... Θα κάναμε σεξ, ωμά και παθιασμένα και θα κοιμόμασταν ίσως και πλάτη με πλάτη!

Αυτό το σέξ που δεν έγινε, και που χαίρομαι για αυτό, κατά βάθος μας έδεσε ακόμα πιο πολύ και για αυτό μετανιώνω... Για το υπερβολικό δέσιμο και το κόλλημα μας...

Απόψε το βράδυ θα συναντηθούμε... Γιορτάζει ο κολλητός μας και θα πάμε μαζί... Φοβάμαι την ώρα που θα μου ανοίξει συζήτηση... Τρέμω την ώρα που θα μου αναφέρει για την βραδιά εκείνη...

Μετανιώνω τρελά για όλη εκείνη τη νύκτα... και λυπάμαι πολύ...

Και για αυτό θα πάω παρακάτω... Σβήνοντας όλα όσα έγραψε εκεινη η νύκτα... Ολα όσα έκαψε η φωτιά την βραδιά εκείνη...

Πάντα φεύγω.
Φεύγω,φεύγω , και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς
απ' όπου έχω φύγει.
Μια ατέρμονη , αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία .
Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω από τη φυγή μου ..
Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά . Σουρούπωσε ....
Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή - Αλκυόνη Παπαδάκη