Θυμάμαι εκείνη τη μαγική στιγμή που ένα "ναι" ή ένα "οχι" μπορούσε να αλλάξει όλη μας την ύπαρξη...
Μου φαίνεται οτι πάει τόσος πολύς καιρός!!!
Και όμως δεν είναι...
Μέσα σε εννέα μήνες βρήκα την αγάπη μου και την έχασα!
"Προσπάθησε μόνο να ζεις. Το να θυμάσαι είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά" μου είχες πει...
Μπορεί η αγάπη να μας γερνάει πριν την ώρα μας, και να ξανανιώνουμε οταν φεύγει η νιότη...
Αλλά πως γίνεται να μην θυμάμαι αυτές τις στιγμές;
Για αυτό το λόγο γράφω... για να μετατρέψω τη λύπη σε νοσταλγία, τη μοναξιά σε αναμνήσεις...
Για να μπορώ όταν θα έχω τελειώσει το γράψιμο να τα ρίξω όλα στη θάλασσα!
Έτσι έχω διαβάσει...Και για να προφέρω τα λόγια του συγγραφέα :
"Τα νερά θα μπορέσουν να σβήσουν όλα όσα έγραψε η ΦΩΤΙΑ" !!!
Σκέψεις απο κάποιο ανάγνωσμα, χρόνια πριν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου