Τώρα πια μέσα απο την απουσία σου καταλαβαίνουμε την παρουσία σου... Είσαι δίπλα μας και μας κοιτάς...
Κοιτάς τα δάκρυα που κυλάνε στα πρόσωπά μας... Τα χαμόγελά μας όταν σε θυμόμαστε γλυκά... Την νοσταλγία μας για τις στιγμές μαζί σου... Νοιώθουμε παντού οτι είσαι δίπλα μας... Τώρα πιο πολύ απο ποτέ!!!
Χαμογελάς συνέχεια! Δεν πονάς πια! Είσαι μέσα σε κάθε γλυκιά αγκαλιά... Και χαμογελάς...
Πονά πολύ αυτό που έκανες... Μας πονά πολύ... Όμως εσύ χαμογελάς... Είσα καλά... Νοιώθεις καλά πιά... Είσαι το δάκρυ και το χαμόγελό μας...
Σηκώνουμε το κεφάλι και νομίζουμε οτι σε βλέπουμε. Ακούμε μηχανή και γυρνάμε το κεφάλι να σε χαιρετήσουμε... Κοιτάμε φωτογραφίες, κολλάμε στο χαμόγελό σου...
Περιμένω να ακούσω οτι όλα ήταν ένα όνειρο... Κάποιος να μας ξυπνήσει... Όμως έρχεσαι εσύ, στα άσπρα ντυμένος και μας το θυμίζεις..Εχεις φύγει... Έχεις φύγει πολύ μακριά... Όμως τώρα σε νοιώθουμε τόσο δίπλα μας...
Γυρνάω στο χτες. Σε φέρνω στο μυαλό μου...θυμάμαι "εκείνο το παιδί με τις μηχανές"... Εκείνο το μεσημέρι του '93. "Να, φίλη, αυτός είναι ο Σωτήρης!"
Θυμάμαι τις μέρες μας στο μπιλιαρδάδικο... Τη γκαρσονιέρα που είχαμε ονομάσει "σουβλάκι"... Τα κυνηγητά με τα μηχανάκια και τους μπάτσους... Τη βόλτα μας στην Αθήνα, μικρά παιδιά τότε... Την αγάπη σου για την Φίλη μου!
Θυμάμαι και τις τελευταίες μας κουβέντες : "Εχουμε αλλάξει όλοι τόσο πολυ..." μου είχες πεί... Ήσουν πολύ στεναχωρημένος... Καλοκαίρι στο κρεββάτι με σπασμένο πόδι... "Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο..." επέμενες. Σου είχα πει οτι αν κάνεις κατι κακό εσύ θα έχανα κάθε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους κ στην ζωή.... "Εχουμε αλλάξει..." επέμενες!!!
Πονάει πολύ αυτό που έκανες, Σωτήρη... Η θύμησή σου τρυπάει το μυαλό μας... Με καίει η φλόγα στο καντιλάκι σου... Καίγομαι και το καταλαβαίνω... Εγώ πονάω πολύ, εσύ είσαι πάντα με το χαμόγελο...
Είσαι ο νικητής, Σωτήρη! Νίκησες τον πόνο, το δάκρυ, τη ζωή!
Σ'αγαπάμε, Σωτήρη!
Δεν σου λέω "γειά"...
Μόλις σηκώσω τα μάτια μου απο το χαρτί θα δώ το χαμόγελό σου ξανά...
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτε!!!
17 Αυγούστου 2002
"Τώρα θα έπρεπε να κλαίω, αλλά εγώ χαμογελάω...
Θα έπρεπε να φοράω μαύρα, αλλά εγώ φοράω κόκκινα...
Αντε, θα κλάψω, και θα πιω σε μια αιωνιότητα που δεν θα ξανάρθει ποτέ!!!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου