Δημ Β...

Θα ήθελα να μην εξουσιάζω την καρδιά, σκέφτηκα. Αν κατάφερνα να εγκαταλειφθώ έστω για ένα σαβ/κο αυτή η βροχή που πέφτει στο πρόσωπό μου θα είχε άλλη γεύση...Αν ήταν εύκολο να αγαπά κανείς, θα είμαστε ο ένας για τον άλλο, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και τα λόγια του τραγουδιού θα μιλούσαν για μια ιστορία που θα ήταν η δική μας.

Αν δεν ήμουν αναγκασμένη να γυρίσω στα Χανιά θα ευχόμουν να μην διαλυθούν ποτέ οι ατμοί του κρασιού και να είμαι ελεύθερη να τον αγκαλιάσω, να τον χαϊδέψω, να πω και να ακούσω τα λόγια που μουρμουρίζουν οι ερωτευμένοι... Αλλά όχι, δεν μπορώ!

Δεν ξέρει ακομα οτι δέχομαι την πρόσκλησή του. Γιατί το ρισκάρω; Επειδή αυτή τη στιγμή είμαι μεθυσμένη και κουρασμένη απο τις ολόιδιες ημέρες μου...Μα τούτη η κούραση θα περάσει και θα πρέπει να γυρίσω στα Χανιά, στην πόλη που διάλεξαν να ζήσω. Με περιμενει η δουλειά μου, και ένας μέλλων σύζυγος που θα πρέπει να κάνω ευτυχισμένο. Μια γαλήνια ζωή, με παιδιά, προϋπολογισμό και διακοπές καθε Αύγουστο.

Δεν ξέρω ποιοί είναι οι δικοί του φόβοι, ξέρω όμως τους δικούς μου...

Δεν έχω ανάγκη απο καινούργιους, αυτούς που έχω μου αρκούν...

Ξέρω πως ο έρωτας είναι σαν τα φράγματα. Αν αφεθεί μια χαραμάδα απο όπου μπορεί να διαφύγει μια κλωστή νερό, σιγά σιγά διαβρώνονται τα τοιχώματα και φτάνει η στιγμή που η δύναμη του ρέμματος είναι ανεξέλεγκτη! Αν καταρρεύσουν τα τοιχώματα ο έρωτας τα κατακλύζει όλα, δεν μπορείς πια να αναρωτιέσαι τί είναι και τί δεν είναι δυνατόν, αν μπορείς ή οχι να κρατήσεις πλάι σου το αγαπημένο σου πλάσμα...

Το να αγαπάς σημαίνει πως έχεις χάσει τον έλεγχο...

Οχι δεν μπορώ να επιτρέψω τη ρωγμή στον τοίχο... Οσο απειροελάχιστη και αν είναι...

Αθήνα 2000