Ενα άδειο σπίτι...

Όλα έδειχναν διαφορετικά απο τα Χριστούγεννα...

Απο την παραμονή των Χριστουγέννων... Απο το μεσημέρι εκείνο που μπήκα στο σπίτι μας και το βρήκα άδειο... Άδειο απο σένα...

Είναι περίεργο πόσο μπορούν να γεμίσουν ένα σπίτι μερικά ρούχα στην ντουλάπα και το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι σου...

Με το που άνοιξα την πόρτα, κοίταξα χαμηλά, κάτω απο το τραπέζι... Σαν απο ένστικτο, σαν απο φόβο... Ηθελα να δω οτι βρίσκεται εκεί το αυτοκινητάκι σου...

Ελειπε... Οπως έλειπες και εσύ...

Αδειασε ένα σπίτι 48 τ.μ. και 2 ετών, μέσα σε ένα μεσημέρι... Αδειασε μια ζωή, αφησες ενα κενό, αφησες ενα θυμό, μια λύπη, τύψεις, στεναχώρια και κλάμματα στην θέση σου...

Καποια Αμερικάνικη Μελέτη απέδειξε οτι η στεναχώρια ενός χωρισμού κρατά 40τόσες μέρες...δεν θυμάμαι ακριβώς...

Για σένα εκλαψα 4 !!! Και ήταν αρκετές!

Ηταν αρκετές για να καταλάβω οτι μάλλον ούτε εγώ σ'αγαπούσα... Οτι είχα βολευτεί, όπως όλοι κάνουμε σε μια σχέση... Είχα μάθει πως έπινες το καφέ σου, πως προτιμάς τα μακαρόνια... αυτά είχα μάθει... Το πώς θα πρέπει να σε αγαπώ για να μείνεις κοντά μου, τότε δεν το καταλάβαινα...

Εφυγες, και είμαι ευτυχισμένη!

Είναι ενα περίεργο συναίσθημα, είναι μια περίεργη κατάσταση...

Ολα γύρω μου είναι θολά, τίποτα δεν μου δείχνει οτι καλώς έγιναν τα πράγματα ετσι, όμως εγώ είμαι ευτυχισμένη...

Σ'αγάπησα; Δεν το νομίζω... Μ'αγάπησες εσύ πολύ αρχικά, και μου μετέδωσες την "ιδέα"! Ναι, μην γελάς... Έτσι ακριβώς ήταν...

Αγάπησα πιστεύω πολλές φορές στην ζωή μου... Αγάπησα ανθρωπους που με αγάπησαν... Δεν αγάπησα όμως πολύ εσένα...

Είμαι πολύ εγωίστρια για να με αφήσω να κλαίω... Είμαι επίσης πολύ χαζή για να μείνω στα παλιά... Πηδάω απο δω και απο κεί, φτερουγίζω, ακριβώς οπως μια μικρή λιβελούλα...

Ζευγαρώνω, πέρνω ότι θέλω απο το αρσενικό, και μετά το τρώω... Το εξαφανίζω... Το εξαφανίζω απο μέσα μου... Απο την καρδιά μου, απο την ψυχή μου... Απο τα πάντα μου... Ακριβώς γιατι είμαι εγωίστρια;

Ισως...