Σε συγχωρώ....

Μέσα στο ψέμα. Στην υποκρισία και στην απάτη. Στο θέατρο, μια κωμωδία και ένα δράμα.

Ένας άνθρωπος διπλός. Ένας άνθρωπος μισός. Μπορεί και ακόμα λιγότερο. Ένα θέατρο ζωής. Μια κωμωδία δραματική και μυστήρια.

Μια αρρώστια ύπουλη και θανατηφόρα. Ένας θάνατος αργός και σιωπηρός. Μια ζωή ψεύτικη και κλεμμένη.

Ένα δράμα κωμικό και συνάμα μυστήριο. Ένας άνθρωπος λειψός. Έξω συναίσθημα, μέσα τρέλα.

Ένας τρελός. Μια ψυχή τρελή. Μια ψυχή άρρωστη, ζητιάνα. Χτισμένη σε κλεμμένα όνειρα, και ψεύτικα θέλω. Θέλω και μπορώ αλήτικα.

Μια ψυχή αλήτισσα, έτσι ακριβώς όπως ακούγεται!

Ψυχή δραματική και συγχρόνως κωμική. Μια ψυχή σε ένα κορμί διεφθαρμένο.

Μια ζωή ολόκληρη, βουτηγμένη και πνιγμένη στα μαύρα νερά. Στα μαύρα νερά ενός ωκεανού βρώμικου.

Δύο ή και παραπάνω; Χρόνια χαμένα! Τέσσερα ή δύο, δεν έχει σημασία!

Στα χρέωσα Δημήτρη όλα! Δεν κοίταξα ακριβώς τον αριθμό, αλλά στα χρέωσα! Πάλεψα πολύ για να μην το κάνω. Πάλεψα πολύ για να στα σβήσω!

Τα κατάφερα όμως... Με έκανες όμοια σου, γλυκό μου παιδί! Ήμουν άτιμη απέναντί σου, αλλά εσύ με έκανες έτσι! Κάτι μέσα μου το έλεγε! Δεν είναι τόσο καλός, φίλη, όσο φαίνεται! Και εγώ, για πρώτη φορά στην ζωή μου, έγινα κάτι χειρότερο από σένα!

Ζούσα μέσα στο ψέμα που μου πουλούσες εσύ, και εσύ σε αυτό που σου πάσαρα εγώ! Έκλεβα τρελά Σαββατοκύριακα για να ρουφήσω αγάπη από αλλού γιατί το ένοιωθα ότι η δική σου ήταν δηλητηριασμένη. Και πού να ήξερα, η καημένη...

Δεν σου κρατώ κακία, Δημήτρη! Τα συγχώρησα όλα σου τα λάθη! Δεν έφταιγες εσύ, άρρωστος ήσουνα, και κανείς μας δεν σε βοήθησε...

Έκλαψα πολύ όταν έφυγες... Ήξερα όμως ότι μόνο έτσι θα μπορούσα να ζήσω... Το είχες πει και εσύ ο ίδιος. «Ο ένας μας θα πρέπει να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο»... Ήσουν πολύ σκληρός μαζί μου... και δεν ήξερες κι όλας... Πού να μάθαινες ότι άλλον αγαπούσα, άλλον ήθελα στο κρεβάτι μου, άλλον καληνύχτιζα τα βράδια... Και πάλι, χωρίς να ξέρεις καν αυτά μου φερόσουν απαίσια, Δημήτρη!

Δεν ξέρω τώρα, από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι αν τα έχεις μάθει όλα αυτά. Ξέρω όμως ότι θα τα συγχωρέσεις, όπως τελικά τα συγχώρησα και εγώ όλα τα δικά σου!

Προχτές ήρθε το δικαστήριο για το ξύλο 2 μέρες πριν φύγεις... Δεν πήγα... Το είχα κιόλας ξεχάσει ότι είχε κατατεθεί μήνυση... Στα συγχώρησα όλα, και κοιτάω μπροστά! Ζω και αναπνέω μαθημένη στην σκληρή πραγματικότητα που με έβαλες εσύ!

Μου έδωσες μοναδικά μαθήματα, φίλε μου! Με έμαθες να μην εμπιστεύομαι, να μην ανοίγομαι και να μην χαρίζομαι σε κανένα...

Και για όλα αυτά, σε ευχαριστώ, και σε συγχωρώ...