Let the skeletons come out...λέει μια αμερικάνικη παροιμία, και υπάρχει και παιχνίδι τέτοιο που παίζουν στα πάρτυ μετά τα μεσάνυκτα...
Κάθονται όλοι σε ενα κύκλο και απλά...κανουν ερωτήσεις, βγάζοντας έτσι όλους τους σκελετούς απο την ντουλάπα...
Πόσα μυστικά και πόσα ψέμματα μπορεί να κρύβει κάποιος... Πόσοι σκελετοί μπορεί να χωρέσουν σε μια ντουλάπα...
Πάντα ζούσα μέσα σε μια διαφανή γυάλα... Πάντα ήξεραν όλοι όσοι με περιτριγύριζαν τα πάντα για μενα, τί κάνω, πού πάω, με ποιόν πάω...
Το τί σκέφτομαι όμως, πραγματικά, κανείς!
Υπήρξαν πράγματα που έμεινα εντελώς κρυφά... Ακόμα και απο τις αδερφες μου... Υπήρξαν σκέψεις και πράξεις που ποτέ δεν θα έλεγα σε κανένα...
Οχι οτι ήταν τόσο πια φοβερά, ίσως, αλλά γιατί φάνταζαν για μένα τόσο "περίεργα" που φοβόμουν να τα εκμυστηρευτώ...
Ίσως και για αυτό έχω αμέτρητα ημερολόγια στοιβιασμένα στη βιβλιοθήκη...
Το μεγαλύτερό μου μυστικό πιστεύω...και δεν είναι μυστικό τόσο, όσο... δεν ξέρω πως να το πω ουτε καν εδώ...!
Και βέβαια αφορά ενα ερωτα, μια σχέση, ενα δέσιμο τρελό με εναν ανθρωπο που οχι δεν έπρεπε, ούτε ήταν άλλης, απλά... ήταν περίεργο...
Ο "Μαγκάιβερ" ήταν για μενα τα πάντα, και είναι ακόμα... Δεν ήταν Ο ΕΡΩΤΑΣ, αλλά δεν ήταν και ο απλός φίλος. Κοιμόμασταν μαζί σαν φίλοι, αλλά δεν ήθελα να με βλέπει και με τα μαλλιά χάλια... Κανονίζαμε να βγούμε και ετοιμαζόμουν λες και θα εβγαινα με τον αντρα της ζωής μου...και αυτός το ίδιο... Συμπεριφερόμασταν και οι δύο σαν να λάτρευε ο ενας τον αλλο αλλά είμασταν φίλοι... Εκλαιγα στην αγκαλιά του για τον Στέλιο και με παρηγορούσε σαν ο μεγάλος μου αδερφός, αλλά ενιωθα και συγχρόνως άσχημα γιατι στεναχωρούσα αυτον...
Το οτι ποτέ δεν προχώρησε αυτή η σχέση στην ουσία...
Το οτι δεν προχώρησε ήταν δικό μου λάθος. Λάθος... Πρώτη φορά το προφέρω... Πάντα ελεγα οτι δεν επρεπε... και δεν πρεπει τώρα πια, σίγουρα...
Τον ονόμασα Μαγκάιβερ γιατί πάντα έβρισκε λύσεις για τα πάντα... Για οτι με απασχολούσε φρόντιζε να μου δίνει λύση στο λεπτό...
Δεν εδωσες, καρδιά μου, μια δυναμική λύση για μας όμως...
Είμαστε δυο φίλοι που λατρεύουμε ο ενας τον άλλο. Που ξέρω οτι οποτε τον χρειαστώ με κάθε τρόπο θα είναι δίπλα μου... Και ας μήν ήμουν ποτέ εγω...
Νοιώθω τόσο άσχημα για αυτό... Εχω κλάψει αμέτρητα βράδια σκεφτόμενη ιστορίες και καταστάσεις που βρέθηκε δίπλα μου και εγώ σε μια και μοναδική του γύρισα την πλάτη...
Είναι μερικές μέρες τώρα, αφορμή ενα τραγικό γεγονός που μου συνέβη, και ξαναβρεθήκαμε... Κινδύνεψε ενας πρώην μου, και ο ανθρωπος που ήθελα να παρω τηλεφωνο και να ερθει να το περάσουμε μαζί ήταν αυτος! Και βέβαια ήρθε! Στην άλλη ακρη του Νομού, ξημερώματα, και όμως, ήρθε... 3 χρόνια, δεν του έλεγα ούτε "γειά", χάριν μιας 'φίλης'... Οταν όμως τον χρειάστηκα, εριξε κάτω τον εγωισμό του και έκανε τα πάντα για να είμαι εγώ καλύτερα... Περάσαμε μαζί τις δυσκολότερες, ίσως, ώρες της ζωής μου... Μαζί!
Πολλά άλλαξαν μέσα μου... πολλά αναθεώρησα, και πολλά με έκαναν εναν Αλλο Άνθρωπο...
Κάπου διάβασα οτι για κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ενα ταίρι... Οτι αυτοί που κάνουν κακους γάμους-σχέσεις κτλ απλά επέλεξαν τον λάθος ανθρωπο και καπου εξω υπάρχει ο δικός του... Υπάρχει βέβαια η συχνή πιθανότητα να μην το βρεις ποτέ, γιατί ζεί μακριά, είναι μαυρος και δεν γυρνας να τον κοιταξεις, ή πέθανε σε τροχαίο ή απο ιλαρά μωρό!
Πιστεύω πλέον οτι ο δικός μου άνθρωπος ήταν αυτός...
Κάθονται όλοι σε ενα κύκλο και απλά...κανουν ερωτήσεις, βγάζοντας έτσι όλους τους σκελετούς απο την ντουλάπα...
Πόσα μυστικά και πόσα ψέμματα μπορεί να κρύβει κάποιος... Πόσοι σκελετοί μπορεί να χωρέσουν σε μια ντουλάπα...
Πάντα ζούσα μέσα σε μια διαφανή γυάλα... Πάντα ήξεραν όλοι όσοι με περιτριγύριζαν τα πάντα για μενα, τί κάνω, πού πάω, με ποιόν πάω...
Το τί σκέφτομαι όμως, πραγματικά, κανείς!
Υπήρξαν πράγματα που έμεινα εντελώς κρυφά... Ακόμα και απο τις αδερφες μου... Υπήρξαν σκέψεις και πράξεις που ποτέ δεν θα έλεγα σε κανένα...
Οχι οτι ήταν τόσο πια φοβερά, ίσως, αλλά γιατί φάνταζαν για μένα τόσο "περίεργα" που φοβόμουν να τα εκμυστηρευτώ...
Ίσως και για αυτό έχω αμέτρητα ημερολόγια στοιβιασμένα στη βιβλιοθήκη...
Το μεγαλύτερό μου μυστικό πιστεύω...και δεν είναι μυστικό τόσο, όσο... δεν ξέρω πως να το πω ουτε καν εδώ...!
Και βέβαια αφορά ενα ερωτα, μια σχέση, ενα δέσιμο τρελό με εναν ανθρωπο που οχι δεν έπρεπε, ούτε ήταν άλλης, απλά... ήταν περίεργο...
Ο "Μαγκάιβερ" ήταν για μενα τα πάντα, και είναι ακόμα... Δεν ήταν Ο ΕΡΩΤΑΣ, αλλά δεν ήταν και ο απλός φίλος. Κοιμόμασταν μαζί σαν φίλοι, αλλά δεν ήθελα να με βλέπει και με τα μαλλιά χάλια... Κανονίζαμε να βγούμε και ετοιμαζόμουν λες και θα εβγαινα με τον αντρα της ζωής μου...και αυτός το ίδιο... Συμπεριφερόμασταν και οι δύο σαν να λάτρευε ο ενας τον αλλο αλλά είμασταν φίλοι... Εκλαιγα στην αγκαλιά του για τον Στέλιο και με παρηγορούσε σαν ο μεγάλος μου αδερφός, αλλά ενιωθα και συγχρόνως άσχημα γιατι στεναχωρούσα αυτον...
Το οτι ποτέ δεν προχώρησε αυτή η σχέση στην ουσία...
Το οτι δεν προχώρησε ήταν δικό μου λάθος. Λάθος... Πρώτη φορά το προφέρω... Πάντα ελεγα οτι δεν επρεπε... και δεν πρεπει τώρα πια, σίγουρα...
Τον ονόμασα Μαγκάιβερ γιατί πάντα έβρισκε λύσεις για τα πάντα... Για οτι με απασχολούσε φρόντιζε να μου δίνει λύση στο λεπτό...
Δεν εδωσες, καρδιά μου, μια δυναμική λύση για μας όμως...
Είμαστε δυο φίλοι που λατρεύουμε ο ενας τον άλλο. Που ξέρω οτι οποτε τον χρειαστώ με κάθε τρόπο θα είναι δίπλα μου... Και ας μήν ήμουν ποτέ εγω...
Νοιώθω τόσο άσχημα για αυτό... Εχω κλάψει αμέτρητα βράδια σκεφτόμενη ιστορίες και καταστάσεις που βρέθηκε δίπλα μου και εγώ σε μια και μοναδική του γύρισα την πλάτη...
Είναι μερικές μέρες τώρα, αφορμή ενα τραγικό γεγονός που μου συνέβη, και ξαναβρεθήκαμε... Κινδύνεψε ενας πρώην μου, και ο ανθρωπος που ήθελα να παρω τηλεφωνο και να ερθει να το περάσουμε μαζί ήταν αυτος! Και βέβαια ήρθε! Στην άλλη ακρη του Νομού, ξημερώματα, και όμως, ήρθε... 3 χρόνια, δεν του έλεγα ούτε "γειά", χάριν μιας 'φίλης'... Οταν όμως τον χρειάστηκα, εριξε κάτω τον εγωισμό του και έκανε τα πάντα για να είμαι εγώ καλύτερα... Περάσαμε μαζί τις δυσκολότερες, ίσως, ώρες της ζωής μου... Μαζί!
Πολλά άλλαξαν μέσα μου... πολλά αναθεώρησα, και πολλά με έκαναν εναν Αλλο Άνθρωπο...
Κάπου διάβασα οτι για κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ενα ταίρι... Οτι αυτοί που κάνουν κακους γάμους-σχέσεις κτλ απλά επέλεξαν τον λάθος ανθρωπο και καπου εξω υπάρχει ο δικός του... Υπάρχει βέβαια η συχνή πιθανότητα να μην το βρεις ποτέ, γιατί ζεί μακριά, είναι μαυρος και δεν γυρνας να τον κοιταξεις, ή πέθανε σε τροχαίο ή απο ιλαρά μωρό!
Πιστεύω πλέον οτι ο δικός μου άνθρωπος ήταν αυτός...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου