Aγαπημένα τραγουδια...λατρεμενα κομματια ζωής...

Πάντα τα τραγούδια συνόδευαν την ζωή μου... Μπορεί περιστατικά να ξεχνάω, να είμαι αφηρημένη, όμως σε σημαντικές στιγμές πάντα ένα τραγούδι "σκέπαζε" την ατμόσφαιρα...Ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, πάντα την «έδενα» με ένα τραγούδια...

Πρώτο και λατρεμένο ο Αύγουστος του Παπαζογλου. «Σ'αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω, και αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος, λιώνω στο πόνο γιατί νοιώθω κ εγώ ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος, κουράγιο θα περάσει θα μου πεις!!!» Επίσης το "Goodbye my lover" με κάνει και ταξιδεύω πολύ, μα πολύ μακριά!!! "You touched my heart you touched my soul, You changed my life and all my goals, And love is blind and that I knew when, My heart was blinded by you. I've kissed your lips and held your head, Shared your dreams and shared your bed, I know you well, I know your smell, I've been addicted to you "

H πρώτη μου φορά... με τον λατρεμένο μου τότε δεσμό, (τι καλό παιδί ήταν αυτό) είχε γεμίσει το δωμάτιο κεριά, και το πικ-απ (ναι, πικ-απ τότε, τόσο μεγάλη είμαι!...) έπαιζε 7 seconds

To κομμάτι του Ρέμου «Μείνε» δεν μπορώ να πω ότι μου φέρνει μια καλή ανάμνηση. Μου θυμίζει τον Δημήτρη μετά απο ένα από τους εκατοντάδες χωρισμούς μας που μου το τραγουδούσε. Το αγαπούσε αυτό το κομμάτι! Όπως επίσης και του Πλούταρχου «Μήπως σου ζήτησα πολλά» . Είναι, Χριστέ μου, τραγικό πόσο πολύ του ταίριαξε τελικά το τραγούδι κ το βίντεο κλιπ...δεν ξέρω...τραγικό!

Ο μεγάλος μου έρωτας συνοδευόταν από πάρα πολλά κομμάτια. Αρχικά, γνωριστήκαμε με το «Τι ήμουνα για σενανε» , ξανά του Ρέμου. Μου έστειλε μια σαμπάνια καθώς με έβλεπε να το χορεύω... Αυτή ήταν μόνο η αρχή! Ακολούθησαν πολλά κιβώτια σαμπάνιας, πολλοί κάλοι στα χέρια του σερβιτόρου στο μαγαζί που συχνάζαμε που ακόμα και σήμερα, 10χρονια μετά, όταν με βλέπει με κοροϊδεύει δείχνοντας μου το χέρι του! Το τραγούδι που μου είχε αφιερώσει ένα βράδυ με φεγγάρι όταν πια είχαμε τυπικά χωρίσει αλλά δεν τα καταφέρναμε να το κάνουμε και ουσιαστικά ήταν το «Λάθος» της Καίτης Γαρμπή... . Εγώ τον Στέλιο τον είχα «συνδέσει» με το κομμάτι του Νταλάρα «Τα βεγγαλικά σου μάτια», γιατί η ματιά σου όντως ήταν πυροτέχνημα! Επίσης και του Πλούταρχου το «Φοβάμαι πως» (...ακόμα σ'αγαπάω...!). Γιατί άραγε;;;

Ενας άλλος ερωτας που πέρασε από τη ζωή μου, μια σχέση τρελή από απόσταση και κρυφή ήταν ο Δημ Β. Αυτός αρχικά μου έλεγε ότι του θυμίζω τη Βανδή στο βίντεο κλιπ «Μελωδία της Μοναξιάς»... Ότι ζω δηλαδή εκτός από το σώμα μου και βλέπω σαν θεατής την πορεία μου απ' έξω... Ίσως επειδή δεν έπαιρνα μια απόφαση, αλλά άφηνα την ζωή να με πηγαίνει οπού θέλει... «Η Μελωδία της Μοναξιάς» ήταν για μας το τραγούδι μας...

Άλλο αγαπημένο μου κομμάτι της Βανδή το «Όλο λείπεις» . Η εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω αυτό το τραγούδι είναι τα τρελά τριήμερα μας στην Αθήνα με τις Φασόλες! Θυμάμαι μέσα στο Citroen να παίζει τέρμα στο cd το κομμάτι κ να τραγουδάμε κάνοντας όλους να γυρνάνε και να κοιτάνε! Αχ, φίλη, πόσα έχουμε κάνει!!!

Έχουμε κάνει τρελά κέφια τώρα το καλοκαίρι με παλιά τραγούδια... Θυμηθήκαμε τον Νίνο και το «Ερωτά μου», το «Θέλω να σε δω» και το «Πεθαίνω» . Δυστυχώς το αγαπημένο μου κομμάτι «Επηρεάστηκα» φέρνει στο μυαλό μου τον αγαπημένο μου φίλο που έφυγε όπως έφυγε και ο Νίνο σε αυτό το βιντεάκι...

Είχα κάποτε ένα φίλο, καλύτερο απο αδερφό... Κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε μαζι...... Ενα απο τα λάθη της ζωής μου...Ενα απο τα λάθη που δεν ξέρω αν θα διορθώσω ποτέ... Βλέπω ομως οτι ακόμα είναι δίπλα μου, και κακία δεν μου κρατάει... Αυτός, λοιπόν, είναι ενας αντρας με Α κεφαλαίο. Οχι επειδή ακουει Καρρα (χαχα), αλλά γιατί είχε τα κότσια και τη ψυχή να μ'αγαπάει τόσο μα τοσο πολύ... Θυμάμαι όταν βγαίναμε, σε όποιο μαγαζί πηγαίναμε ο dj εβαζε Καρρά μολις τον εβλεπε... Θυμάμαι τις αμέτρητες καντάδες που μου έκανε οταν κατα καιρούς τσακωνόμασταν για βλακείες, πάλι με Καρρά... Αχ... σ'ευχαριστώ που είσαι εκει...πάντα... Το ομορφότερο βράδυ της ζωής μου το πέρασα σε μια παραλία καπου στο Γεράνι, να βρέχει ο Θεός, μέσα σε ενα τζιπ που η ηλιοροφή ελεγα οτι θα σπασει απο την δύναμη της βροχής... Το ραδιο έπαιζε "Τελευταίος των Μοϊκανων"... Το καλύτερο πρωινό ξύπνημα έβερ... Άραγε αυτοί οι σκελετοι θα βγούν ποτέ απο την ντουλαπα;

Πριν χρόνια, πέρασα άλλη μια φορά ίδια περίοδο με την τωρινή... Χωρισμένη απο ενα δεσμό που με έπνιγε, είχα αλλάξει ρότα, και είχα ξεσαλώσει... Τότε παρεακι ήμασταν 3 κοπέλες, που και οι άλλες 2 είχαν ακριβώς την ίδια κατασταση βιώσει! Ετσι ταιριάξαμε και περάσαμε ενα φανταστικό χειμώνα στο Daz μεχρι το πρωί, και φοβερα παρτυ στην Πανσιον... Ένα ήταν το τραγούδι που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή... Τρελοκομεία και αυτές, ήρθαν στην καλύτερη εποχή στην ζωή μου...

O Βασίλης και η ιστορία μαζί του όλη αποτυπώνεται σε τραγούδια του Καρβέλα... Το "Μέτρα" ήταν ενα κομμάτι που εβαλε ενα βραδυ στο αυτοκίνητο αφού με είχε παρακολουθήσει να δεί που θα παω... Ήμουν για βραδυνό μπάνιο με τον τότε δεσμό μου, και ακόμα πιστεύω ο καημένος οτι θα αναρωτιόταν απο πού ερχόταν η μουσική αυτή!!! Ο Βασίλης ήταν μια ιστορία που ξεκίνησε 14-2-1993 και που δεν τελειωσε ποτέ... Μπορεί οταν μιλάμε για το τί θα γίνει με μας τελικά στην πλάκα πάντα, να λέω οτι "ειναι αργά, τωρα είμαστε πια αδερφια, αιμομιξία!" αλλά κατα βάθος...δεν ξέρω αν το εννοώ κιολας! Ο αγαπημένος μας Σωτήρης παντα μας έλεγε "Δεν μπορώ να καταλάβω τοσο πολύ που αγαπιέστε, αφού δεν εχετε ποτέ κοιμηθεί μαζι...".

Αυτό τον καιρό έχω φάει ένα κολληματάκι με το «Ακόμα προσπαθώ» των Πυξ Λαξ...Ίσως φταίει η προσπάθεια μου να 'ξεκολλήσω' από κάτι... δεν ξέρω...
«Για τα σύνορα που θέλω να καούνε,
Και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
Για τα ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΖΟΥΝΕ
Για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ... Ακόμα προσπαθώ...»

«Είμαι το βήμα που δεν έκανες ακόμα, που μια διστάζει η καρδιά κ μια το σώμα, κ αν νίκησε ο φόβος την αγάπη που δεν ένοιωσες, εγώ σ΄αφήνω να προσεχείς, αγαπώ... Μονάχα αν θες να αγαπήσεις είμαι εδώ!!!». Πέγκυ Ζήνα, κομμάτι που μάλλον έχουμε κολλήσει τα κορίτσια τελευταία!

Με όλο το νόημα όμως!!!