Ηξερα με σιγουριά τι ήθελα : Να επιστρέψεις!!!

Μου είχες πεί "πρεπει να προχωρήσουμε" και έφυγες...

Ζούσα βαπτισμένη στην απουσία σου. Και η απουσία σου ήταν η πιο αστραφτερή παρουσία της ζωής μου. Όλα τα κατέλυε και όλα τα αναγεννούσε από την αρχή, σε χρωματισμούς και φωτοσκιάσεις νέες : φωτοσκιάσεις νοσταλγίας. Αν κάθε κόσμος χρειάζεται τον ήλιο γύρω του, αυτό το δικό σου «να προχωρήσουμε» έγινε τώρα ο ήλιος του κόσμου μου και γύρω από αυτό γύριζε η ύπαρξή μου διαρκώς. Σε νοσταλγούσα.

Η νοσταλγία δίνει στη ζωή ουσία και ανάταση. Αθωώνει τις ψυχές και ευαισθητοποιεί το δέρμα. Σε μαλακώνει, σε κάνει καλό και ονειροπόλο. Τα πράγματα γύρω σου απρόσωπα, μεταμορφώνονται σε σύμβολα, και υπαινιγμούς. Κυκλοφορούσα μέσα σε αυτά, όλα γύρω από σενα και αυτό μετάγγιζε στη καθημερινότητά μου ποίηση και συγκίνηση.

Το ανούσιο σκηνικό της καθημερινότητάς μου μεταποιήθηκε σε ένα μυστηριακό ιερογλυφικό που ξεκίνησα με ζήλο παθιασμένο να αποκρυπτογραφίζω. Όλα του βίου μου πήραν μια θέση και συγκλίνανε στο μέγα ερωτηματικό της καρδιάς μου : Πότε θα γυρίσεις;

Βαφτισμένη στην απουσία σου πήρε επιτέλους σκοπό η ζωή μου. Ο κόσμος όλος, οι δρόμοι, τα γραφεία, τα δωμάτια του σπιτιού μου γίνανε οι χώροι που μόλις είχες φύγει εσύ, αφήνοντας πίσω σου το δικό σου άρωμα. Ήμουν το λαγωνικό μόνιμα πίσω από το δικό σου άρωμα. Το άρωμα της αποχώρησής σου.

Σε οσφραινόμουν όσο μακριά και αν βρισκόσουν, σε οσφραινόμουν παντού, γιατί από παντού απουσίαζες! Αν είναι αλήθεια ότι αγαπάμε ότι μας λείπει, εγώ από την μέρα που εφυγες σε λάτρεψα!

Εσύ όμως είσαι σοφός. Έχεις τη γνώση του πότε πρέπει να σωπάς, πότε να φεύγεις, όπως στο καλό θέατρο ξέρουν πότε να ρίξουν την αυλαία. Έριξες την αυλαία σου την πιο κατάλληλη στιγμή και μου έμεινες αλησμόνητος.

Και τα τηλέφωνα άλλαξαν. Από φοβερή ενόχληση, τα κουδουνίσματα ηχούσαν τώρα σαν πιθανός ευαγγελισμός. Γιατί πάντα υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να τηλεφωνάς εσύ!

Σαν την ελπίδα για το θαύμα που διαπερνά όπως την ακτίδα το σκοτενό βυθό της ρουτίνας μας και την κάνει υποφερτή.

Ποτέ, μα ποτέ η ζωή μου δεν είχε τόση αξία. Έγινε πια μια ζωή ταγμένη. Ταγμένη για να σε νοσταλγεί και να σε αναμένει.

Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζωντανή από την απουσία σου, συνειδητοποιημένη από την σιωπή σου. Ονειροπαρμένη, πληγωμένη, προσανατολισμένη στην αναμονή σου.

Ήρωας μιας τραγωδίας μικρής.

Για πρώτη φορά ήξερα με σιγουριά τι ήθελα : Να επιστρέψεις!!!

(αγαπημένα κομμάτια...! το συγκεκριμένο νομίζω από Μάρω Βαμβουνάκη)

Στερεότυπα...

Ωρα 3, τη νύκτα ανεβαίνω τα σκαλιά, μα δεν νυσταζω
με ανοικτο το φως, ξανά, την δική σου τη μεριά ούτε που κοιταζω

Ειναι αυτό που λείπει, απ' τη μέσα μου ζωη, τα δάκτυλα σου
μια γουλια νερό θα πιώ, πως αλλιώς να καταπιώ πώς τα πάντα αλλάζουν

Παρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα
και ασε εδω για μενα κατι στοιχειωμένα Σ'αγαπώ, καρδιά μου
Στερεοτυπα μου, ετσι το ονομά μου δεν ξανακουσα
και για αυτο θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ'αγαπω...
Λες και είμαστε αγκαλιά...

Αμα θες να δεις τη δικιά μου τη σκιά, αντι για μένα
οπου παω θα ακους να ρθεις να κοιτας απο μακριά το δικό σου Ένα
Δεν μπορώ να ζώ εδώ μέσα, άλλος κανείς, θα βγώ λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετουν, στα μηνυμάτα αδειανό το άσπρο φακελάκι